Ik liep vrolijk de bakkerij uit. Met een heerlijke appelflap en een italiaanse bol.
Even lekker een momentje voor mezelf in het zonnetje bij de zee.
Plots viel er een grote, duistere schaduw over me heen.
Was het een voorbijganger? Een wapperende vlag in het appartement boven me, van een geslaagde scholier?
Nog voordat ik die vraag kon beantwoorden, suisde er een vreemd geluid dichterbij. Een klap op mijn hoofd volgde. En nog één... Daarna voelde ik een beet in mijn hand en trok er iets heel hard aan mijn heerlijke appelflap.
Er klapperde nog wat in het rond, bij mijn enkel (die nu blauw is), en daarna was het stil.
Van de schrik dook ik ineen en hield ik mijn ogen dicht.
Toch besloot ik mijn ogen weer te openen en aanschouwde een bizar tafereel.
Een enorme zilvermeeuw stond recht tegenover me op de grond! Een groot, brutaal beest. Hij keek me recht in mijn ogen, met een bijna Clint Eastwood-achtige blik. We begrepen het toen allebei: slechts één van ons zou de appelflap als trofee kunnen opeisen.
Ik aarzelde geen moment, dook naar beneden en griste de uit elkaar gereten appelflap nét voor Mister Clint Zilvermeeuw weg. Rende naar de dichtstbijzijnde vuilnisbak en gooide de restjes gedemonteerde appelflap naar binnen.
De meeuw keek me vuil aan. Hij had zijn trofee graag willen opeisen om hem op een rustig plekje te verorberen.
Blijkbaar was hij niet gewend dat "toeristen" hem na zo'n verrassingsaanval vanaf achteren nog te vlug af zijn.
Ik wilde hem niet belonen voor zijn gedrag. Hij zou dit trucje immers vaker kunnen toepassen en iedere overwinning voor hem, zou een nieuw menselijk slachtoffer betekenen.
Gelukkig had ik mijn Italiaanse bol nog.
Ik liet (even verontwaardigd als de meeuw) het beest achter me en liep de straat uit. Mijn Italiaanse bol heb ik opgegeten toen ik weer veilig in de auto zat.
Wat een avontuur!
)

Mn man voerde ze nog wel eens broodje sambal, waren ze not amused...