Bokt.nl

**Geplaatst**: 11-06-13 23:18

Waar trek je de grens?

Geplaatst: 11-06-13 23:18

Om het alvast even duidelijk te maken, ik wil mijn verhaal kwijt door dit te schrijven. Ik hoef geen reacties in de trant van "oh wat zielig" of "dump hem nou gewoon want wat een eikel". Ik moet mijn ei kwijt, als je daar een objectieve reactie op kan leveren vind ik het prima. Ik wil niet met modder gooien, ik wil hem niet zwart maken. Dat verdient hij niet en dat is niet mijn intentie.

Iedereen kent het vast wel, dat je zo veel van iemand houdt dat je grenzen en je eigenwaarde, je zelfrespect, gewoon compleet verdwijnen. Al een jaar gaat het bij mij zo.
Ik ontmoette de jongen van mijn leven. Hij was slim, intelligent, hij was het alfa-mannetje (wat belangrijk is als je zelf een dominante vrouw bent), hij hield de deur voor mij open en nam het voor mij op als zijn vrienden rare opmerkingen maakte. Hij betaalde het eten, hij kocht kadootjes voor me en als hij een drukke tentamenweek had, kroop hij bij mij in bed tot ik sliep en als ik dan eenmaal sliep, ging hij verder met werken. Hij was perfect. Vanaf het begin af aan wouden wij alleen andere dingen. Ik kwam uit een periode van écht single zijn. Het leven van feesten, avonturen beleven en wakker worden en niet weten waar je bent had ik achter me en dat wou ik niet meer. Ik wou settelen, ik wou iemand om me te knuffelen en iemand die van me hield. Hij kwam net uit een langdurige relatie, die al een opvolger was van een vorige lange, serieuze relatie. Hij wou een keer iets anders, iets lossers, een leuke meid om leuke dingen mee te doen maar alles op een luchtige manier. De gevoelens kwamen bij mij vrij snel, want stel je voor dat ik eens rustig aan kan doen. Hij wou dat niet, hij hield het af en bleef me keer op keer maar met mijn neus op de feiten drukken - hij had niet zulke gevoelens voor me. De eerste paar keer negeer je het, want hé, je bent nou eenmaal zo'n leuke meid (denk je) dat hij je vanzelf leuk gaat vinden. We "scharrelden" een maand, twee maanden, drie maanden, vier maanden. De kerstdagen kwamen en ik wou het samen vieren, hij niet. We hebben hier gigantische ruzie over gehad en uiteindelijk heb ik toen keihard geroepen "MAAR IK HOU TOCH VERDOMME GEWOON VAN JE". Hij heeft het eerst twee dagen af laten weten, natuurlijk niet echt een fijn iets als je zoiets tegen iemand verteld. Zijn come-back een paar dagen later was echter toch echt dat hij ook van mij hield en dat hij met me verder wou. Dat hij zichzelf zo graag mijn vriend zou willen noemen en dat hij niet kon wachten om me te knuffelen en vast te houden en er voor me te zijn. Ik heb hem verteld van mijn geschiedenis met jongens, die niet al te geweldig is, en mijn geschiedenis van grote onzekerheid.
In februari vertrok hij voor een half jaar naar Engeland. De maanden daarvoor hebben we praktisch samengewoond, we leefden samen en alles was op elkaar afgestemd. Ik was daar 5 dagen in de week en de andere 2 dagen was hij bij mij. Ik had er zo'n goed gevoel over, ik heb me nog nooit zo verliefd gevoeld.
Toen hij eenmaal weg was begonnen bij mij de eerste extreme trekjes. Ik huilde constant, ik kon en wou niet zonder hem en ik miste hem zo erg dat ik niet meer normaal kon functioneren. Een paar dagen nadat hij weg was heb ik een vliegticket geboekt om hem drie weken later op te zoeken. We hebben een perfecte week gehad, maar op een andere manier dan ik gewend was. Hij ging aan het werk, we kibbelden veel en ook al kwam het altijd goed voor we gingen slapen, het was niet meer zoals het eerst was. Een maand na mijn eerste bezoek ben ik daar weer geweest. De eerste dag hebben we een idyllische dag gehad zoals ze uit het boekje komen, ik hield van hem en hij hield van mij en dat was alles wat er belangrijk was. De andere twee dagen hebben we knallende ruzie gehad. Ik ben daar uiteindelijk niet met ruzie weg gegaan maar iedere lezer kan zich voorstellen dat het niet heel fijn was. Daarna begon de ellende. De eerste paar weken waren we nog zo gefocust op het missen van elkaar dat we geen tijd en niet de "mindset" hadden om ons te realiseren wat er nou eigenlijk allemaal mis zat tussen ons.

Pak hem beet een maand geleden begon de eerste ruzie. Hij neemt werkdruk op zich die abnormaal is. Voor een project dat hij twee weken later af moet hebben haalt hij nachten door en hij sluit zich dan compleet af van de wereld. Ik ben een persoon die veel aandacht nodig heeft. Ik hoef me niet constant te laten vertellen hoe geweldig en lief ik ben en hoe veel hij van me houdt, maar eens in de zo veel tijd een whatsappje of een Skype-gesprekje van een kwartiertje stelt mij gerust. In mijn hoofd ga ik op hol als ik mijn ei niet kwijt kan aan de persoon van wie ik houd. Hij vond dat ik teveel zeurde, ik vond dat hij meer aandacht aan mij moest besteden in plaats van alleen aan zijn studie daar. Het begon steeds vaker te botsen, tot het op een gegeven moment op een punt kwam waarop ik me af ging vragen of ik mijn grenzen nog wel goed bewaakte. Onze ruzies zijn altijd explosief geweest. De verwijten komen van beide kanten en we worden beiden enorm kinderachtig. We willen niet meer praten en zetten onze telefoon uit of we bellen elkaar en schreeuwen naar elkaar tot we allebei beginnen te huilen en spijt krijgen. Onze ruzies kunnen uren duren, en in die uren is het ook constant alleen maar boos en verschrikkelijk. De haat die ik voor hem heb komt op sommige momenten echt vanuit de puntjes van mijn tenen.

Een paar weken geleden hadden we dus een ruzie die voor mij de emmer deed overlopen. Hij had de afronding van een project en heeft een week lang geen woord tegen me gezegd. Ik heb hem vaak genoeg gebeld, berichtjes gestuurd, maar ik kreeg gewoon geen reactie terwijl alles wel gewoon gelezen en ontvangen werd. Toen hij na een week klaar was en "hoi schatje" tegen me zei ben ik compleet uit mijn slof geschoten. Ik ben echt geflipt. Ik vond het zelf een hele logische reactie op dat moment, maar als ik dan zo met tranen in mijn ogen dit soort verhalen aan het schrijven ben vraag ik me af of ik toen wel goed heb gereageerd. Of ik niet de aanleiding ben geweest van alle rottigheid die erop volgde. De rottigheid die erop volgde was namelijk het feit dat we elkaar alles gingen verwijten. Hij had een rotdag, het was mijn schuld, ik had vervelende kinderen op mijn stageschool en uiteindelijk kon ik het terugkoppelen aan het feit dat hij zo naar tegen me deed. Deze week is het de hele week in extreme mate geweest. We houden van elkaar, maar dit gaat te ver. Hij scheld me uit, ik ben een kútwijf en hij is blij dat hij is vreemdgegaan in Engeland (?). Needless to say heb ik me compleet teruggetrokken. Hij komt volgende week terug en ik heb hem gevraagd me niets meer te laten horen tot hij normaal kon doen en het liefst tot hij terug was. Hij bleef maar bellen, schelden en boos op me worden. Ik heb me nog nooit zo genaaid en in de grond gestampt gevoeld, en dat dan door de persoon van wie ik het meest zou houden op deze wereld. Ik droomde over onze bruiloft en bij wijze van spreken heb ik de namen voor onze kinderen al in mijn hoofd. Hij dacht er altijd hetzelfde over. Tot ik deze week te horen kreeg dat hij me nooit meer wou spreken en dat alle narigheid in zijn leven mijn schuld was.

Nou dus even terug op de titel van mijn topic. Waar trek ik de grens? Wanneer bepaal ik dat het genoeg is voor mezelf? Wanneer laat ik het rationele eindelijk boven het emotionele uitstijgen? Ik hou donders veel van hem en met één verontschuldiging zou hij zou weer bij mij in bed liggen, dicht en warm tegen me aan. Ik weet alleen dat dit alleen maar komt omdat ik zo veel van hem hou. Als mijn vriendinnen in soortgelijke situaties zitten zeg ik dat ze het gelijk moeten afkappen, want als sterke en geëmancipeerde vrouw laat je, je toch niet zo behandelen? Ik snap precies wat ze bedoelen als ze dat dan niet doen. Je houdt zo veel van iemand dat je het niet kán afkappen. Je blijft maar kansen geven en vergeven en het nog één keer proberen. Wanneer is de maat vol?

Respect als je dit hele verhaal hebt gelezen, er zit in ieder geval minder letterlijk bloed en zweet in, maar zeker wel letterlijk heel veel tranen

**Geplaatst**: 11-06-13 23:26

Geplaatst: 11-06-13 23:26

Als ik je berichtje zo lees, lijkt de relatie mij niet gelijkwaardig.. Wil je zo met iemand oud worden en zie je serieus een toekomst met hem? Mis je iemand of mis je hem?

Ik denk eerlijk gezegd dat jij heel goed zelf weet wanneer de maat vol is. Kijk in de spiegel en vraag jezelf af of je echt gelukkig bent met deze man..

**Geplaatst**: 11-06-13 23:27

Geplaatst: 11-06-13 23:27

Nou, ik denk hiér. Je moet ook jezelf in bescherming nemen, tegen jezelf! Dit is een behoorlijke emotionele achtbaan, met ups, maar ook flinke downs. Wegen die tegen elkaar op?
Zie je jullie al een week niet tegen elkaar praten terwijl er een baby/peuter door de woonkamer kruipt?

Maar het is je eigen keuze en wij kunnen niet zeggen hoe jij je moet voelen dn wat je moet doen. Iig succes ermee!

**Geplaatst**: 11-06-13 23:29

Geplaatst: 11-06-13 23:29

Pfoe jeetje.. Wat een heftig verhaal zeg
Maar je geeft het al zelf aan, waar is de grens.
In dit soort dingen kan ik hard zijn, maar in mijn ogen is de grens al overschreden. Dit kan toch niet? En vooral als hij dreigt/zegt ben ik blij dat ik vreemd ben gegaan. Uhh ja pardon? Nee dat gaat mij te ver. Is hij zo wel te vertrouwen.
Meis ik hoop dat je eruit komt en wens je veel sterkte :(:)

**Geplaatst**: 11-06-13 23:30

Geplaatst: 11-06-13 23:30

Over de ups en de downs heb je zeker gelijk. Ik heb vaak het gevoel alsof hij emotioneel niet stabiel is en niet zo goed weet wat hij met mij wilt. De ups zijn geweldig, maar de downs zijn tragisch. Mijn huisgenoot heeft me net huilend van mijn kamer moeten plukken en aangezien ik nogal een nuchter persoon ben werd ik daar niet zo vrolijk van. Of de ups en de downs tegen elkaar opwegen weet ik dus niet. Het geweldige tegenover het tragische, onze relatie zal altijd een achtbaan blijven. Of ik nou bij hem blijf (en hij nog bij mij wilt blijven) of niet. Aan de ene kant weet ik dat ik er enorm kapot van ga zijn omdat ik me nog nooit zo heb gevoeld bij iemand, maar aan de andere kant weet ik ook dat dat gevoel na een tijdje weer over zal gaan en dat ik me dan misschien beter zal voelen. Waar ik uiteindelijk het meest over twijfel is toch dat stel het is nu over. Ik voel me oliebol, ik voel me oliebol en ik realiseer me dat ik toch bij hem hoor en ik hem terug wil. En dan? Heb ik mijn kans verspeeld. Het is niet dat ik andere jongens wil want daar kan ik toch niet aan denken. Het feit dat iemand anders mij misschien liefde kan geven die ik van hem niet krijg komt niet in mijn hoofd voor omdat ik niemand anders wil...

**Geplaatst**: 11-06-13 23:31

Geplaatst: 11-06-13 23:31

Allereerst knap om je hele verhaal zo te posten.
Afgaande op je verhaal kan ik concluderen dat jullie veel ruzie maken. Een relatie opbouwen kost nu eenmaal tijd en helemaal met een studie er bij.
Ook heb ik het idee dat je de toekomst wellicht iets te kleurig in ziet door te denken aan een trouwerij en eventuele namen van kinderen. Als ik jouw was zou ik zeker niet achter hem aan gaan lopen. Je verdient iemand die jouw met respect behandeld

**Geplaatst**: 11-06-13 23:32

Geplaatst: 11-06-13 23:32

Wil je verder in de achtbaan tot je 'misselijk' wordt??

**Geplaatst**: 11-06-13 23:33

Geplaatst: 11-06-13 23:33

Tabaluga12 schreef:
Wil je verder in de achtbaan tot je 'misselijk' wordt??

Misschien wel. Ik weet van mezelf dat ik zo'n typisch geval ben dat ik eerst op mijn snufferd moet gaan voor ik iets doorheb, en daarbij stoot ik me het liefst ongeveer 10 keer aan dezelfde steen. Ik ken dit type jongen en ik weet hoe dit gaat aflopen. Ik kán er wel rationeel naar kijken en ik weet dat het, het beste is om het af te kappen. Of ik het wil is alleen een andere.

**Geplaatst**: 11-06-13 23:34

Geplaatst: 11-06-13 23:34

Ik krijg heel erg het gevoel dat jij te veel van hem wil en er misschien wel teveel druk op legt. Misschien moet jij hem meer met rust laten als hij bezig is met een project. Sowieso denk ik dat jullie bij een goed gesprek baat zullen hebben. Leg jouw verwachtingen op tafel en luister naar de zijne. Dan kom je er vanzelf wel achter of jullie hetzelfde willen em.of jullie misschien ergens compromissen over kunnen sluiten. Lukt dit niet dan moet je eerlijk zijn en de conclusie trekken dat je niet gelukkig wordt van deze relatie.

**Geplaatst**: 11-06-13 23:35

Geplaatst: 11-06-13 23:35

Het klinkt een beetje alsof jullie allebei geen maat kunnen houden. Jij niet in je houden van in en je hang naar aandacht in (zo te lezen) je eerste vaste relatie en hij niet in zijn gedrevenheid wat werk betreft. Daarbij wilde hij eigenlijk wat van zijn vrijheid genieten en ben jij daar net klaar mee.
Je schrijft dat jij een dominante vrouw bent (hoewel ik dat niet echt goed uit je verhaal kan opmaken) en dat hij het alfamannetje is. Twee kapiteins op 1 schip dat gaat niet werken. In een succesvolle relatie is het geven en nemen.
Verder zitten jullie zo te lezen ook in een andere levensfase: jij bent student en hij heeft blijkbaar een baan die nogal wat van hem vergt. Is er ook een leeftijdsverschil tussen jullie (5 jaar of meer?)

Als jullie deze relatie willen voortzetten is een goed gesprek over jullie verwachtingen van elkaar en de relatie op zijn plaats. Als dat matcht, lekker samen blijven en er wat van maken. Als dat niet matcht dan eraan werken of ermee ophouden.

**Geplaatst**: 11-06-13 23:35

Geplaatst: 11-06-13 23:35

Kimbers schreef:
Ik krijg heel erg het gevoel dat jij te veel van hem wil en er misschien wel teveel druk op legt. Misschien moet jij hem meer met rust laten als hij bezig is met een project. Sowieso denk ik dat jullie bij een goed gesprek baat zullen hebben. Leg jouw verwachtingen op tafel en luister naar de zijne. Dan kom je er vanzelf wel achter of jullie hetzelfde willen em.of jullie misschien ergens compromissen over kunnen sluiten. Lukt dit niet dan moet je eerlijk zijn en de conclusie trekken dat je niet gelukkig wordt van deze relatie.

Dat vind ik een hele goede!

**Geplaatst**: 11-06-13 23:35

Geplaatst: 11-06-13 23:35

Emmaa_ schreef:
Iedereen kent het vast wel, dat je zo veel van iemand houdt dat je grenzen en je eigenwaarde, je zelfrespect, gewoon compleet verdwijnen.

Om hiermee te beginnen, nee dat ken ik niet en dat is ook niet normaal in een gelijkwaardige relatie. Ik lees in je verhaal dat je je erg afhankelijk van hem opstelt. Misschien niet bewust, want ik geloof meteen dat je erg gek op deze jongen bent, maar je verliest jezelf nu compleet in deze destructieve relatie.
Jij bent om te beginnen er al anders in gestapt, hij heeft vanaf het begin af aan duidelijk en eerlijk aangegeven dat hij eigenlijk niet hetzelfde verwachtte als jij. Toch is hij uiteindelijk in deze relatie gestapt en ik heb het idee dat hij boos op je is. Of wellicht is hij boos op zichzelf omdat ook hij over zijn grenzen is gegaan door toch in een relatie te stappen en nu niet meer weet wat hij ermee aan moet. Die boosheid uit hij dan richting jou in de vorm van ruzies, die steeds weer escaleren en waardoor jullie elkaar alleen maar aan het versterken zijn.

Persoonlijk lijkt mij dit geen gelijkwaardige en zeker ook geen duurzame relatie. Jij hebt je nu te afhankelijk van hem gemaakt, kunt niet meer gelukkig zijn zonder hem. Hij neemt juist afstand (voorbeeld van de week dat hij totaal geen contact met je zocht), waarop jij juist meer toenadering zoekt en dan zit je in een neerwaartse spiraal waaraan geen einde lijkt te komen. Bedenk je dat niemand jou gelukkig kan maken, dat kan alleen jij zelf doen. Door lief voor jezelf te zijn, al klinkt dat heel afgezaagd, en de keuzes te maken die goed zijn voor jou.
Iemand anders kan een toevoeging zijn in je leven, maar moet geen middel zijn om jou jezelf gelukkig te laten voelen. Ik ga niet zeggen wat je wel of niet moet doen, bedenk je alleen of je gelukkig bent en zo nee: ga je op de lange duur gelukkig worden in deze situatie?
kan en mag je het van jezelf verwachten om hier energie in te steken en krijg je die energie ook terug?

**Geplaatst**: 11-06-13 23:36

Geplaatst: 11-06-13 23:36

Kimbers schreef:
Ik krijg heel erg het gevoel dat jij te veel van hem wil en er misschien wel teveel druk op legt. Misschien moet jij hem meer met rust laten als hij bezig is met een project. Sowieso denk ik dat jullie bij een goed gesprek baat zullen hebben. Leg jouw verwachtingen op tafel en luister naar de zijne. Dan kom je er vanzelf wel achter of jullie hetzelfde willen em.of jullie misschien ergens compromissen over kunnen sluiten. Lukt dit niet dan moet je eerlijk zijn en de conclusie trekken dat je niet gelukkig wordt van deze relatie.

Ik denk dat je de verkeerde indruk hebt gekregen, dat ik hem misschien "stalk" als hij niet op mij reageert. Nee, ik heb hem maandagavond zoals ik elke avond doe een berichtje gestuurd dat ik van hem hou en, dinsdag heb ik niks laten horen, woensdag heb ik gebeld en vrijdag heb ik misschien 3 berichtjes gestuurd waarom hij nou niet reageerde. We hebben een periode gehad waarin we allebei elkaar compleet de ruimte gaven, maar ik werd daar niet gelukkig van en hij (zegt hij) ook niet.

**Geplaatst**: 11-06-13 23:37

Geplaatst: 11-06-13 23:37

Pfoeh... Ik dacht dat ik een emotioneel wrak was (relatie uit na 2 jaar, zijn nu 3 weken verder en moet oppassen dat ik niet weer terug bij af beland) maar dit is wel heel erg. Ik denk dat hij gigantisch over een emotionele lijn is gegaan. Zoveel ruzie in een relatie is niet gezond. Het komt mij over als een relatie 'can't life with him, can't life without him'. In een relatie hoor je het beste uit elkaar te halen, niet elkaar de grond in te trappen. Daarnaast: Hetgene wat je totaal niet kan krijgen... Wil je vaak het meenste.... :(:)

**Geplaatst**: 11-06-13 23:40

Geplaatst: 11-06-13 23:40

Wat een verhaal, ik herken het zeker, een relatie waarin je jezelf zo verliest dat je compleet over je grenzen heen gaat.

Ik denk dat je je vooral af moet vragen.. Is dit nu wat je wil..voor de rest van je leven.
Als je het al moet proberen met elkaar, het is geen paar schoenen dat je nog maar eens probeert, het gaat over een belangrijk aspect in je leven.
Verdient niet iedereen de partner van zijn/haar dromen. Natuurlijk is niemand perfect, maar kun je hier mee leven. Mensen veranderen niet snel.

Heel veel sterkte met de komende beslissing.

**Geplaatst**: 11-06-13 23:40

Geplaatst: 11-06-13 23:40

Ik denk dat hij niet reageerde omdat hij dat niet wilde.. Anders zou hij het toch gedaan hebben, druk of niet. Is het niet meer dan normaal dat je in een serieuze relatie elkaar elke dag even (kort) spreekt?

Nog even over jou vorige zin;
Ik kán er wel rationeel naar kijken en ik weet dat het, het beste is om het af te kappen. Of ik het wil is alleen een andere. Hoezo denk je dat het het beste is??

Sterkte.

Laatst bijgewerkt door Tabaluga12 op 11-06-13 23:41, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 11-06-13 23:41

Geplaatst: 11-06-13 23:41

Winged schreef:
Pfoeh... Ik dacht dat ik een emotioneel wrak was (relatie uit na 2 jaar, zijn nu 3 weken verder en moet oppassen dat ik niet weer terug bij af beland) maar dit is wel heel erg. Ik denk dat hij gigantisch over een emotionele lijn is gegaan. Zoveel ruzie in een relatie is niet gezond. Het komt mij over als een relatie 'can't life with him, can't life without him'. In een relatie hoor je het beste uit elkaar te halen, niet elkaar de grond in te trappen. Daarnaast: Hetgene wat je totaal niet kan krijgen... Wil je vaak het meenste....

Dat laatste is helaas zo ontzettend waar -O-

Ik was dan wel toe aan een relatie en rust, maar dat wist ik niet toen ik hem leerde kennen. Ik had bij onze eerste date totaal niet het gevoel; ja met deze jongen ga ik trouwen, zo geweldig vind ik hem. Hij was lief en galant en dat was ik niet gewend, maar ook wij hebben gewoon onze normale date-cyclus doorlopen. Daar is iets anders uitgekomen bij mij dan bij hem en hoe naar ik dat ook vind... Hij is uiteindelijk wel degene die de keuze heeft gemaakt om bij mij te blijven. Ik heb hem genoeg kansen gegeven om bij me weg te gaan, hij heeft ook wel eerlijk verteld dat hij het serieus overwogen heeft omdat hij me niet wou kwetsen. Díe jongen mis ik gewoon. Die bijna bij me weg zou gaan omdat hij me niet wilt kwetsen, in plaats van constant maar contact zoeken terwijl ik aangeef dit niet te willen juist zodát hij me kan kwetsen...

**Geplaatst**: 11-06-13 23:41

Geplaatst: 11-06-13 23:41

Tabaluga12 schreef:
Ik denk dat hij niet reageerde omdat hij dat niet wilde.. Anders zou hij het toch gedaan hebben, druk of niet. Is het niet meer dan normaal dat je in een serieuze relatie elkaar elke dag even (kort) spreekt?

Nog even over jou vorige zin;
Ik kán er wel rationeel naar kijken en ik weet dat het, het beste is om het af te kappen. Of ik het wil is alleen een andere. Hoezo denk je dat het het beste is??

Omdat ik zelf prima in kan zien dat het niet normaal is om me zo te voelen. Dat het niet gezond is voor een jonge studente om zichzelf zo te verliezen in een relatie. De gedachtegang achter waarom ik er een punt achter zou zetten klopt, het is geen rare rede om het uit te maken. Hij kwetst me nou eenmaal. Het gevoel klopt er alleen niet bij.

**Geplaatst**: 11-06-13 23:42

Geplaatst: 11-06-13 23:42

Mars schreef:
Emmaa_ schreef:
Iedereen kent het vast wel, dat je zo veel van iemand houdt dat je grenzen en je eigenwaarde, je zelfrespect, gewoon compleet verdwijnen.

Om hiermee te beginnen, nee dat ken ik niet en dat is ook niet normaal in een gelijkwaardige relatie. Ik lees in je verhaal dat je je erg afhankelijk van hem opstelt. Misschien niet bewust, want ik geloof meteen dat je erg gek op deze jongen bent, maar je verliest jezelf nu compleet in deze destructieve relatie.
Jij bent om te beginnen er al anders in gestapt, hij heeft vanaf het begin af aan duidelijk en eerlijk aangegeven dat hij eigenlijk niet hetzelfde verwachtte als jij. Toch is hij uiteindelijk in deze relatie gestapt en ik heb het idee dat hij boos op je is. Of wellicht is hij boos op zichzelf omdat ook hij over zijn grenzen is gegaan door toch in een relatie te stappen en nu niet meer weet wat hij ermee aan moet. Die boosheid uit hij dan richting jou in de vorm van ruzies, die steeds weer escaleren en waardoor jullie elkaar alleen maar aan het versterken zijn.

Persoonlijk lijkt mij dit geen gelijkwaardige en zeker ook geen duurzame relatie. Jij hebt je nu te afhankelijk van hem gemaakt, kunt niet meer gelukkig zijn zonder hem. Hij neemt juist afstand (voorbeeld van de week dat hij totaal geen contact met je zocht), waarop jij juist meer toenadering zoekt en dan zit je in een neerwaartse spiraal waaraan geen einde lijkt te komen. Bedenk je dat niemand jou gelukkig kan maken, dat kan alleen jij zelf doen. Door lief voor jezelf te zijn, al klinkt dat heel afgezaagd, en de keuzes te maken die goed zijn voor jou.
Iemand anders kan een toevoeging zijn in je leven, maar moet geen middel zijn om jou jezelf gelukkig te laten voelen. Ik ga niet zeggen wat je wel of niet moet doen, bedenk je alleen of je gelukkig bent en zo nee: ga je op de lange duur gelukkig worden in deze situatie?
kan en mag je het van jezelf verwachten om hier energie in te steken en krijg je die energie ook terug?

Zoals ik net al zei klopt het wat je zegt. Ik wéét dat het geen goede relatie is en ik kan prima beredeneren waarom het uit zou moeten gaan. Ik moet alleen nog over die emotionele brug heen, het feit dat ik nog wel van hem hou en dat hij volgende week terugkomt en we sowieso nog spullen moeten uitwisselen, en dat ik dan in zijn ogen kijken dat ik weet dat ik gewoon compleet smelt en weer zo godsallemachtig verliefd op hem word.

**Geplaatst**: 11-06-13 23:44

Geplaatst: 11-06-13 23:44

Zou het misschien helpen om hulp te gaan zoeken? Het is heel begrijpelijk dat je gevoel er niet bij klopt. Je houdt toch veel van die jongen alleen denk ik niet dat dat gebaseerd is op de persoon die hij is, maar de persoon die je wil dat hij is?

**Geplaatst**: 11-06-13 23:46

Geplaatst: 11-06-13 23:46

Tabaluga12 schreef:
Zou het misschien helpen om hulp te gaan zoeken? Het is heel begrijpelijk dat je gevoel er niet bij klopt. Je houdt toch veel van die jongen alleen denk ik niet dat dat gebaseerd is op de persoon die hij is, maar de persoon die je wil dat hij is?

Klopt. Ik heb vaak genoeg geroepen dat ik wou dat hij eens wat voor me zou veranderen, zijn gedrag iets zou aanpassen zodat ik me niet zou voelen. Hij zegt dan dat hij het doet, maar natuurlijk doet hij het niet. Het is gewoon een hele lastige situatie, vandaar dat ik het ook van me af wou schrijven. Ik heb "vroegah" (zeg 3 jaar geleden) in therapie gezeten voor wat moeilijkheden. Ik was erg onzeker en ga zo maar door. Ik ben er zeker uit gekomen als een sterker persoon, maar af en toe heb ik inderdaad heel erg behoefte naar die hulp met het leven als het ware.

**Geplaatst**: 11-06-13 23:48

Geplaatst: 11-06-13 23:48

Emmaa_ schreef:
, en dat ik dan in zijn ogen kijken dat ik weet dat ik gewoon compleet smelt en weer zo godsallemachtig verliefd op hem word.

Ik ben geen dr. Phil fan, maar hij heeft een mooie uitspraak: 'If you choose the behaviour, you choose the consequences'.
Je weet wat je hebt en wat dat met je doet. Gezien zijn houding die ik terug lees in je verhaal gaat dit er niet beter op worden. Je weet dus heel goed waar je voor kiest als je die verliefdheid de overhand laat nemen.
Je hebt dus twee opties: óf je kiest voor jezelf en geeft jezelf een schop onder je kont en je kapt hiermee, je weet dat je hier niet gelukkig van gaat worden. óf je laat je mee slepen in je verliefdheid, kiest voor de makkelijke korte termijn optie en je wacht tot híj ermee kapt (want dat dat moment eens komt kun je natuurlijk op je klompen aanvoelen). De goede weg is niet de makkelijkste, maar de verantwoording ligt toch echt bij jou. Jij probeert die bij hem te leggen: 'als hij niet veranderd voel ik me ongelukkig'. Hij is niet verantwoordelijk voor jouw geluk, dat ben jij zelf

**Geplaatst**: 11-06-13 23:51

Geplaatst: 11-06-13 23:51

Dat geeft toch niets, knap dat je dat voor jezelf over hebt. We laten ons haar doen bij de kapper, onze voeten bij de pedicure waarom zou je dan geen hulp zoeken voor je innerlijke? Ik denk dat het beter is om je te concentreren op jezelf en niet op je relatie. Jij bent belangrijk, hoe jij weer innerlijk rust vind mét of zonder relatie.

**Geplaatst**: 11-06-13 23:52

Re: Waar trek je de grens?

Geplaatst: 11-06-13 23:52

If you choose the behaviour, you choose the consequences... PRECIES!

Gun je jezelf niet wat meer geluk? En meer rust in jezelf?

**Geplaatst**: 11-06-13 23:55

Geplaatst: 11-06-13 23:55

Wat een verhaal.
Waar trek je de grens is inderdaad een moeilijke. In mijn geval werd de grens na drie jaar door hem voor mij getrokken met dat het uit ging.
In jou geval, ben je al een stap dichterbij je grens door te erkennen dat dit niet zo langer kan en dat je het ook niet wilt op deze manier.
Achteraf zie ik bij me zelf ook hoe afhankelijk ik van die jongen was en hoe ongelukkig hij me kon maken met één blik. Was hij chaggie, dan was ik dat ook. Dat is niet gezond. Net als in jou geval het elkaar uit maken voor ik weet niet wat allemaal. Als hij je poedersuiker noemt, geloof je het volgende moment dan echt weer dat ie van je houdt?
Ik beweer niet dat hij niet van je houd, maar woorden worden wel heel makkelijk gebruikt op die manier.
Is het Fijn om je telkens zo klote te voelen omdat hij je zo boos maakt?
Hij maakt je boos om dat hij je niet geeft wat je wilt... Kan hij je dat wel geven?

Is het niet dat je de geborgenheid van een relatie gaat missen? Wie zegt dat je dit niet vind bij een ander?

Ik hoop dat die vragen je helpen je grens te vinden!
succes er mee!

Nomineer dit bericht ×