Bokt.nl

**Geplaatst**: 27-05-13 21:54

Frustratie alom..

Geplaatst: 27-05-13 21:54

Pff wordt zo gek hier

, ik woon zoals wel bekend bij sommigen begeleid (samen met 3 van verstand van 6 een een 20 jarige net als mij) . We eten samen en heb een taakje en verder ben ik op mijn kamertje , maar die regels wordt er zat van , ik ben hard opzoek naar een huisje maarja dan moet het financieel kunnen en ze vreten geen flikker uit. Ja dat moet ik zelf doen? , heb geen idee wat het nummer van mijn nieuwe jobcoach is en heb haar maar 1 keer gezien. Met ontbijt ben ik alleen na hun aan het eten , ik mag boven niet eten maar dat boeit me niet dat doe ik geregeld.. Wel is er vaak geen brood meer voor me over , ja oeps we waren vergeten dat jij ook nog moest

. Ik was vanaf dag 1 zelf , overal hangen briefjes omdat ze altijd aan mijn spullen zitten. Op maandag ga ik naar een dierenopvang ik ben vrij dan , maar ik mag niet thuis blijven en die hufters hebben weer een nieuwe regel het leven ingeblazen dat ik niet meer de sleutel mee mag :wow:

HOE moet ik naar mijn ouders? Laptop mee sjouwen 7 km op fiets naar opvang , dan weer terug 7 km en dan nog eens 10 km naar mijn ouders >;)

Dat ding is 17 inch man , maarja dat is mijn probleem de sleutel krijg ik beslist niet meer mee ivm veiligheid :evaw:

Ik mag geen eten opscheppen en krijg maar 1 maaltijd tsja ik lust wel wat , ik mag dus geen sleutel mee , ik mag boven niet eten , mag niet alleen thuis zijn. NOOIT houden ze rekening mee dat ik uitslaap tot een uur of 12 in het weekend , dat ik ook ontbijten wil .. Ze doen niks voor me , ik moet eerst flippen voordat er iets gebeurd en dan gebeurt en nog niks behalve een preek en een officiele waarschuwing en een mooi stukje papier bij mijn jaarverslagen etc omdat ik uit wanhoop een begeleider sloeg die weer aan mijn spul zat

Die achterlijke begeleiders zijn amper 2 jaar ouder dan mij en doen alsof ik een klein kind ben , ja ik heb een poedersuiker leven omdat ik een fiets autist ben die emotieblind en ongelovelijk school heb verneukt omdat ik niks met mezelf aankon en ik uit pure wanhoop meeliep omdat ik anders niet geaccepteerd en gepest werdt. JA hun hebben hun MBO so what? Hoef je mij niet anders aan te kijken.. , dit is zo frustrerend en sla ik weer door letterlijk heb ik de politie op mn dak zitten. Misschien ben ik zelf beter af daar , je kan wel zeggen doe wat maar ik weet ook niet hoe... Mijn ouders weten niks mijn zussen niet , ben totaal overgeleverd aan mijn kennis en die hufters ><.

pff Frustratie alom -:(-

**Geplaatst**: 27-05-13 22:02

Re: Frustratie alom..

Geplaatst: 27-05-13 22:02

Nou het klinkt niet alsof je het naar je zin hebt. Heb je al eens gepraat met die mensen?

**Geplaatst**: 27-05-13 22:03

Geplaatst: 27-05-13 22:03

Pfoe, dat klinkt niet fijn

Is deze begeleide woonvorm tijdelijk of voor langere tijd?
Wat ik je zou willen adviseren, is om eens op een rustige manier met je begeleiders te gaan praten, als je dat lukt

Aangeven wat je dwars zit, waarom je deze dingen vervelend vindt en vooral ook hoe je het graag WEL zou willen zien en wat je daarin van hun verwacht. Tot slot: hoe kun jij bijdragen aan een fijnere sfeer voor jezelf?

Je kunt bovenstaande info ook op papier zetten, dan heb je een beetje een leidraad en dan lukt het vaak ook makkelijker om rustig te blijven. Succes!

**Geplaatst**: 27-05-13 22:16

Re: Frustratie alom..

Geplaatst: 27-05-13 22:16

Probeer net wat corelli zegt alles eens op papier te zetten.
Zet het wel in de ik vorm en zonder verwijten en boosheid.
Bijvoorbeeld:
ik vind het niet fijn dat iemand aan mijn spullen zit.
Ik zou graag een sleutel mee willen hebben ivm.....

Zodra je alles op papier hebt gezet , probeer dan een open gesprek aan te gaan.
Als je dit niet in je eentje durft, vraag iemand mee die je hierin kan ondersteunen. Misschien je moeder, of een goede vriendin.

Probeer in het gesprek niet met verwijten te gaan gooien en blijf rustig. Voel je ondanks alles toch kwaad worden, geef dan op zo rustig mogelijke toon aan dat je even het gesprek stop wilt zetten en op een later tijdstip op terug wil komen.
Op deze manier laat je zien dat je je niet mee laat slepen in je emoties en dat je op een volwassen manier dit probleem wil oplossen.

Sterkte ermee.

**Geplaatst**: 27-05-13 22:26

Re: Frustratie alom..

Geplaatst: 27-05-13 22:26

Heb je een persoonlijk begeleider? Heb je daar regelmatig gesprekken mee?

Verder zijn niet alle regels er om jou te 'pesten' , zaken als alleen thuis blijven of een sleutel geven mag soms van de betreffende organisatie niet, dan kunnen de begeleiders daar ook niks aan doen

.

Verder betekend ergens wonen ook je aan de regels houden, als je bij je ouders woont moet dat helaas ook

.

Ik denk dat je echt bij je PB'er moet aankloppen, de woonvorm die jij zoekt is best lastig en daar zal ook een wachtlijst voor zijn denk ik

.

Succes!

**Geplaatst**: 27-05-13 22:46

Re: Frustratie alom..

Geplaatst: 27-05-13 22:46

Ik denk dat er twee kanten aan dit verhaal zitten.
TS, het zal idd niet makkelijk zijn, maar ik gok dat dit jouw versie van een verhaal met een flinke achtergrondgeschiedenis is. Probeer om de tafel te zitten en ontsteek niet meteen in woede.

**Geplaatst**: 27-05-13 22:51

Geplaatst: 27-05-13 22:51

Cayenne schreef:
Ik denk dat er twee kanten aan dit verhaal zitten.
TS, het zal idd niet makkelijk zijn, maar ik gok dat dit jouw versie van een verhaal met een flinke achtergrondgeschiedenis is. Probeer om de tafel te zitten en ontsteek niet meteen in woede.

mee eens!

heb je dit verhaal getypt in woede op of vlak na het incident?

**Geplaatst**: 27-05-13 23:09

Re: Frustratie alom..

Geplaatst: 27-05-13 23:09

Ik lees met name veel onbegrip. Ga anders eens rustig -rústig!- praten met je begeleiders en vraag of ze de regels kunnen uitleggen. Als je denkt dat je niet rustig kan blijven, vraag of ze het op papier willen zetten voor je zodat je het in je kamer kan lezen. En schrijf zelf je vragen ook op.

Waarom mag ik niet boven eten?
Waarom mag ik maar één keer opscheppen?
Waarom mag ik de sleutel nu niet meer mee en eerst wel?
Etc.

**Geplaatst**: 31-05-13 15:27

Geplaatst: 31-05-13 15:27

Jeetje, ik heb ook begeleid gewoond, maar dat was echt compleet anders.
Ik kan me voorstellen dat je gefrustreerd raakt als je in zo'n omgeving moet leven. :(:)

Waarom mag je niet op je kamer zijn? Dat hoort jouw privéplek te zijn waar je je rustig terug kunt trekken, bijv. om af te koelen.
En zelf geen eten op mogen scheppen... het klinkt een beetje als een kleuteropvang.

Is dit een woonvorm zoals waar ik bij was, als tussenstapje naar de 'echte' wereld, of verblijf je hier gedwongen?
Je bent 21, maar lijkt behandeld te worden als een klein kind.

**Geplaatst**: 31-05-13 15:48

Geplaatst: 31-05-13 15:48

Ik heb zelf gewerkt bij personen met een mentale handicap, en bij sommigen moesten wij ook bepalen hoeveel er op het bord kwam of hoeveel iemand at. Om de simpele reden dat de persoon zelf totààl geen maat kende en als je haar zou laten doen, ze gewoon zo danig veel op haar bord zou scheppen dat ze binnen de kortste keren serieus overgewicht zou hebben. Maar de persoon zelf had absoluut niet door dat ze veel te veel opschepte en vond van zichzelf dat ze prima kon beslissen wat ze wel en niet mocht. Eten op de kamer mocht voor velen ook niet omdat er nogal bij waren die in plaats van alles netjes op te eten, een hoop lagen te hamsteren in hun kasten...uitslapen tot 's middags zat er trouwens ook niet in voor velen want een hoop medicatie had strikte uren dat ze gegeven moest worden..ts weet niet of jij ook ook medicatie bij het ontbijt moet nemen en 's middags?

Dus misschien TS is er voor jou ook wel een goede reden waarom jij bepaalde dingen niet mag. Begeleiders staan niet 's morgens op met het idee "hoe gaan we de bewoners vandaag eens lekker pesten?". Er steekt altijd wel iets achter de regeltjes en als je een net gesprek kan aangaan, kan je ook vragen waarom.

**Geplaatst**: 31-05-13 16:09

Geplaatst: 31-05-13 16:09

Ik ben het eens met Kwanyin. Regels zijn niet bedoeld als pesterijtjes.

Je moet ze ook vooral niet zo opvatten, want daarmee stop je jezelf in de slachtofferrol en daar schiet je niks mee op.

Even voor het idee: ik ben caissière en bij ons moeten alle flessen wijn apart gescand worden.
Dus ja, ook als mensen 6 dozen van 6 flessen hebben.
Heel veel (oudere) klanten zien dit als klantje pesten en zijn zwaar verontwaardigd, vertikken vaak zelfs mee te werken ("Want bij het filiaal een stadje verderop hoeft het niet", "want bij je collega hoeft het niet", "want bij de Albert Heijn hoeft het niet", noem maar op), maar ik doe het heus ook niet voor mijn lol, óók voor mij is een aantal intikken en dan één fles scannen veel makkelijker en sneller, maar het moet nou eenmaal, regels zijn regels en ik wil niet ontslagen worden, klaar.

Probeer dus vooral rustig en vriendelijk tegen de begeleiders te blijven, hoe gefrustreerd je ook raakt, zij kunnen er niets aan doen, ze brengen alleen een boodschap van hogerhand over.
Don't kill the messenger!

**Geplaatst**: 01-06-13 09:33

Geplaatst: 01-06-13 09:33

takkie_muis schreef:
Ik mag geen eten opscheppen en krijg maar 1 maaltijd tsja ik lust wel wat , ik mag dus geen sleutel mee , ik mag boven niet eten , mag niet alleen thuis zijn. NOOIT houden ze rekening mee dat ik uitslaap tot een uur of 12 in het weekend , dat ik ook ontbijten wil .. Ze doen niks voor me , ik moet eerst flippen voordat er iets gebeurd en dan gebeurt en nog niks behalve een preek en een officiele waarschuwing en een mooi stukje papier bij mijn jaarverslagen etc omdat ik uit wanhoop een begeleider sloeg die weer aan mijn spul zat

Ik werk ook met kinderen die uit huis zijn geplaatst en je kan twee dingen doen, het is heel simpel;
OF je klaagt en schopt heel hard tegen het systeem.
OF je leest bovenstaand stukje tekst nog eens, realiseert je dat bovenstaande nergens op slaat en dat je zelf een betere instelling aan kunt nemen.
Met meewerken kom je namelijk een eind verder dan met je afzetten.
Bovenstaande dingen zijn niet meer dan volkomen logisch. JIJ hebt je aan bepaalde afspraken en regels te houden, ook dat is onderdeedl van je leerproces, simpel.

**Geplaatst**: 01-06-13 12:10

Re: Frustratie alom..

Geplaatst: 01-06-13 12:10

Goof, ik snap dat dat bij kinderen zo werkt, dat het deel is van de opvoeding, maar ts is 21 jaar.
Dan zou je toch wat meer ruimte moeten krijgen.

Wel jammer dat er verder geen enkele reactie van TS haar kant komt.

**Geplaatst**: 01-06-13 12:26

Geplaatst: 01-06-13 12:26

TS is fysiek wel 21 jaar, maar de vraag is of ze dat geestelijk ook is..ze schrijft zelf ook dat ze een heel pakje met zich meedraagt(autisme,emotieblind..) en niet elke 21 jarige is gewoon volwassen en kan voor zichzelf zorgen. Ik heb mensen die dubbel zo oud waren als echte kleuters moeten behandelen omdat ze dat mentaal ook gewoon waren. En als je perfect volwassenen zelfstandig bent word je echt niet onder zo'n begeleiding gezet.

**Geplaatst**: 01-06-13 12:32

Re: Frustratie alom..

Geplaatst: 01-06-13 12:32

Inderdaad...ze is lichamelijk wel 21, maar geestelijk waarschijnlijk niet. Iemand woont niet voor niets begeleid. Daar is helemaal niks mis mee, alleen zal je je wel moeten houden aan regels die jou misschien niet aan staan, omdat je niet begrijpt waarvoor die regels er zijn.
Ik zou proberen te praten met één van de begeleiders. Probeer dat rustig te doen. En als je dat niet lukt, probeer het dan op te schrijven. Er is duidelijk een hoop dat TS dwars zit en dat je graag kwijt wilt.

**Geplaatst**: 01-06-13 12:35

Geplaatst: 01-06-13 12:35

Sterkte meis, hopelijk wordt er snel een oplossing gevonden waar je je prettiger bij voelt... Y;(

**Geplaatst**: 01-06-13 12:36

Geplaatst: 01-06-13 12:36

Wauw! Ik vraag me af of je nu echt nog respect verwacht? Als je flipt sla je? Alsjeblief

Ik heb ook autisme en het is moeilijk om me te verplaatsen in de gevoelens van een ander, maar door veel te oefenen en het vele geduld van mijn ouders, begeleiders en vriend (die ik soms echt horendol kan maken) lukt het alsmaar beter.

Vroeger zat ik op internaat. Ik mocht daar als 18 jarige zelfs mijn gsm niet mee hebben. Ik was en ben soms enorm gefrustreerd maar ik ging echt niet slaan. Sorry hoor, maar dan verwacht je dat mensen respect voor jou hebben? Moest jij bovenstaande aan mij tonen als ik jou begeleider was dan zou ik jou duidelijk maken dat je op die manier er zeker niet voor zorgt dat ik aan een oplossing wil werken.

Het enigste dat ik lees zijn negatieve dingen. Wees blij dat je er mag wonen!
Wie is zij in dit verhaal? Jou begeleiders, jou medebewoners etc.? Heb je uit uitleg gevraagd of word je direct boos?

In jou tekst lees ik 0,0 respect en op deze manier kom je er niet!

**Geplaatst**: 01-06-13 16:34

Geplaatst: 01-06-13 16:34

Kijk eens of je goed kan inventariseren welke dingen bij jou liggen en welke dingen bij je begeleiders liggen.

Je zegt dat je altijd alleen eet met ontbijt en dat het brood dan soms op is. Hoe komt dit? Is er geen vaste tijd voor ontbijt of ben je er dan niet bij?
Ontbijt is in de ochtend, dat jij in het weekend tot 12u uitslaapt is je eigen keuze. Ik snap dus wel dat ze je dan geen ontbijt meer verschaffen. Ik gok zo dat daar ook regels bij zijn (wil je ontbijten, moet je aan tafel zitten op de juiste tijd).
Diezelfde regels zorgen ervoor dat je niet op je kamer mag eten. Ontbijten doe je aan tafel.

Wat ik ook niet helemaal snap is waarom je laptop mee moet naar de dierenopvang? En dan nog, jij kiest er zelf voor om naar de dierenopvang te gaan en dus een rit van 7km heen en terug af te leggen.

Is de nieuwe regel wat betreft de sleutel voor iedereen of alleen voor jou? Als die voor iedereen is, dan is het gewoon een protocol, voor de veiligheid. Dat is niet leuk, maar kun je niks aan doen en de begeleiders ook niet. Zij schrijven de protocollen namelijk niet.
Is de nieuwe regel alleen op jou van toepassing dan zal daar wel een reden voor zijn. Ik kan me zo voorstellen dat als jij in bepaalde situaties agressief wordt, ze graag willen weten wanneer je binnen bent. Of misschien ben je niet op tijd thuis en kan dat met sleutel wel en zonder niet. (Ik bedenk maar wat he, dat zul je zelf beter kunnen inschatten)

En je wilt graag op jezelf gaan wonen, maar je kunt je nu nog niet eens aan simpele regels houden zoals aan tafel op tijd ontbijten. Als je op jezelf gaat wonen ben je echt niet regelvrij. Je zult verzekeringen op tijd moeten betalen, de huur, huurtoeslag aanvragen en daar bepaalde regels bij volgen, gas/water/licht op tijd moeten betalen, uitkering aanvragen met bijbehorende regels (en geloof me, dat zijn er veel en anders kun je meteen fluiten naar je centen) etc. Dit zijn regels met veel grotere consequenties als je ze niet of te laat uitvoert.
En ze zullen echt niet anders over je denken omdat zij wel een MBO hebben en jij niet. Dat is iets waar je zelf waarschijnlijk veel meer mee zit dan zij.

Wat ik ook wel lees is dat je denk ik niet de juiste begeleiding hebt bij je hulpvraag. Het feit dat je regelmatig wanhopig wordt en dan gaat slaan, lijkt me een gebrek aan kennis hoe met jou om te gaan. Ook dat je graag op jezelf wilt wonen maar hier geen ondersteuning bij krijgt (van wat je dan bijvoorbeeld allemaal moet regelen/kunnen) vind ik ook niet helemaal correct.

Verbetering begint bij jezelf. Als jij netjes op tijd aan tafel zit met het ontbijt, op een assertieve manier aangeeft wat je wilt ipv agressief, je netjes aan alle andere regels houdt etc. betwijfel ik dat je geen verandering van de begeleiders naar jou toe ziet.
Dat je niet precies weet hoe dat moet dat kan, dat kun je dus aan je begeleiders vragen.

**Geplaatst**: 01-06-13 16:45

Geplaatst: 01-06-13 16:45

Ik vind dat een keertje uitslapen moet kunnen zonder dat er dan niets meer te eten is Sassol.
Voor mij is het even bijtanken persoonlijk soms, dus ik snap dat TS het soms fijn vind even bij te slapen..
Het systeem van mensen met autisme is al zo overbelast dus ik herken dat wel.

Verder ken ik de situatie niet, maar het lijkt er gewoon op dat je niet op je plek bent daar.
Of jij nu fout zit of zij, dat maakt niet uit het werkt niet.

**Geplaatst**: 01-06-13 16:50

Geplaatst: 01-06-13 16:50

Wat ik ervan begrijp is het niet een keertje moonfish. Zoals ik het lees is het vrij standaard dat TS in het weekend uitslaapt tot 12u en dat daar dus geen rekening mee gehouden wordt.
Gezien er bij begeleid wonen een aantal regels zijn vermoed ik dat op een bepaalde tijd gezamenlijk ontbijten daar 1 van is.

En wat ik inderdaad ook zei is dat de begeleiding niet past bij de hulpvraag van TS. En vraag ik me inderdaad af of er in het huis nog gekeken wordt naar de persoon achter het gedrag. En ik ben bang dat dat niet gebeurd.

TS: je zegt dat je ouders er niks van weten? Je gaat wel met enige regelmaat naar ze toe? Kunnen zij niet een keer met jou in gesprek gaan met je begeleider?

**Geplaatst**: 01-06-13 17:16

Geplaatst: 01-06-13 17:16

Er waren bij ons ook mensen die niet tot twaalf uren konden blijven liggen, gewoon omdat ze 's morgens en 's middags zware medicatie nodig hadden en dat anders in het honderd liep. Of gewoon om het feit dat ze echt hun ritme nodig hadden, ookal zagen ze dat zelf niet. Maar een keer tot 12 uur uitslapen wilde dan wel zeggen 's avonds niet moe genoeg zijn, wakker liggen en moeilijk gaan doen over het uur van gaan slapen.

**Geplaatst**: 01-06-13 17:37

Re: Frustratie alom..

Geplaatst: 01-06-13 17:37

Ik geloof niet dat TS hier nog gaat reageren..

**Geplaatst**: 01-06-13 17:39

Geplaatst: 01-06-13 17:39

KoudbloedKim schreef:
Goof, ik snap dat dat bij kinderen zo werkt, dat het deel is van de opvoeding, maar ts is 21 jaar.
Dan zou je toch wat meer ruimte moeten krijgen.

Nee, want je leeftijd heeft helemaal niets te maken met meer ruimte krijgen.
Het gaat er om hoe je functioneert en TS functioneert niet binnen de haar gestelde regels. Eerst functioneren, dan ruimte krijgen.

**Geplaatst**: 01-06-13 18:17

Geplaatst: 01-06-13 18:17

Cayenne schreef:
Ik geloof niet dat TS hier nog gaat reageren..

Voor mij een teken dat TS alleen maar haar gelijk wil en zich niet kan inleven in een ander.

**Geplaatst**: 01-06-13 18:34

Geplaatst: 01-06-13 18:34

DeMolenhoek schreef:
Cayenne schreef:
Ik geloof niet dat TS hier nog gaat reageren..

Voor mij een teken dat TS alleen maar haar gelijk wil en zich niet kan inleven in een ander.

+1

Ze kijkt op een negatieve manier naar de situatie waardoor ze het niet eens is met de reacties, gok ik. Ze zou eens op een positieve manier naar de reacties moeten kijken.

Nomineer dit bericht ×