Geplaatst Het begon bijna 4 weken geleden toen ze opgenomen werd voor een infectie aan haar grote teen.
Aangezien de doktoren te lang hebben gewacht met opereren, heeft de infectie het bot aangetast.
Op zich niet erg, er moest een stokje van de teen geamputeerd worden, konden we mee leven.
Na een paar dagen zagen ze dat er meer bot aangetast was en de bedoeling was om har voet eraf te halen, maar ivm een protese hebben ze tot onder de knie geamputeerd.
Mijn oma had het na een dag toch wel geaccepteerd.
Toen het been er al en paar dagen af was begon het overige deel af te sterven. Weer naar de operatie tafel om meer af te zetten opzoek naar een gezond stuk vlees.
Bijna haar hele been is hierbij afgezet.
Dagen erop leken goed te gaan tot 2 dagen geleden, ze had hoge koorts en mijn vader besloot bij mijn oma te blijven en kwam savonds laat weer terug.
Gister was het dan gezakt maar helaas kwam het gistermiddag weer opzetten, ook kreeg ze heel weinig adem.
Mijn vader en ooms zijn er de hele nacht gebleven.
Vanmorgen een briefje mee naar school genomen dat ik geen weekenddienst kon doen, mocht er wat gebeuren kon ik anders niet naar huis.
Nu was ik een half uur op school, wordt ik gebeld door mijn vader of ik nog afscheid van oma wou nemen.
Ik barstte in huilen uit, gelijk richting ziekenhuis gegaan, dit duurde anderhalf uur met reizen.
Eenmaal daar was oma blij me te zien maar moesten allebei huilen, want dit was het einde.
Ze kreeg weinig adem, maar toch bleef ze grapjes maken, wat een superoma.
Na een tijdje haar hand vast gehouden te hebben ben ik naar buiten gegaan, voor frisse lucht. Mijn zus ging mee en we hebben samen nog wat gehuild.
Mijn vader vertelde me dat haar lichaam niet meer kon en ze zelf ook niet meer wil.
Ik ben niet meer terug gegaan naar boven, ik had mijn afscheid genomen en gezegd dat ik van haar hield. Want ik wat moest ik zeggen als ik weer naar boven ging ''doei'' ?
Nee, dat wou ik niet.
Ik besloot om met mijn moeder te ruilen, zij kon niet gaan omdat ze mijn kleine broertje niet mee kon nemen.
Iedereen is nu daar. Of ze al medicatie erbij heeft gekregen of niet dat weet ik nog niet, maar ze krijgt een middel waardoor ze diep gaat slapen en uiteindelijk dood gaat omdat ze toch zal stikken, maar door het middel voelt ze het niet en krijgt ze er niets van mee.
Ze laat ons wel wat dingen achter, mijn zus krijgt een horloge en ik een medaillon (wat mijn broer en neefje krijgen weet ik eigenlijk niet), dit heeft ze al heel lang voor ons apart gehouden.
Lieve oma, we gaan je missen!
oma wil niet dat we verdrietig zijn, dus we maken er het beste van! 
