Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-12-12 00:21

Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst door de TopicStarter : 05-12-12 00:21

Dit is een toegestaan schaduwaccount. Als je denkt me te herkennen, zou ik het fijn vinden als je dat niet in dit topic meldt. Sorry voor het lange verhaal, het staat je vrij om het niet te lezen.

Al sinds ik me kan herinneren is mijn vader ‘niet normaal’. Hij kan flippen om de kleinste dingen en agressief worden. Eerst moet de huisraad eraan geloven, dan degene die het waagt tegen hem te zeggen dat hij moet ophouden of dat hij niet goed bezig is. Overigens gebeurt dit niet elke dag en ook niet elke week; het gaat met tussenpozen. Ook drinkt hij al jaren te veel en zegt hij dat hij niet oud gaat worden. Hij heeft nog meer rake tikken, zoals aan ons ruiken als hij wat vindt stinken of met zijn gezicht in ons eten hangen om verbrande stukjes aardappel te zoeken (uiteraard als mijn moeder heeft gekookt). Hij heeft een hygiëne-tik, maar houdt zich daar zelf niet aan.
Soms gaat het een tijdje goed, vertrouw ik hem weer, maar dan slaat hij als een blad aan een boom om en is de teleurstelling (en de angst) alleen maar groter.
Ongeveer een week geleden is hij op zijn werk tegen mijn moeder tekeer gegaan en sindsdien komt hij nauwelijks nog thuis. Als hij er is, zwijgt hij het hele gezin dood en zet hij bijvoorbeeld de tv heel hard aan. Hij eet niet mee aan tafel (dan is hij nog niet thuis of hij kookt zelf voor zichzelf). Deze dreiging is erger dan wanneer hij echt door het lint zou gaan.
Deze situatie is niet alleen voor mijn moeder, maar ook voor X en mij stressvol. Zij durven er niets van te zeggen omdat ze bang zijn dat hij weer agressief zal worden.
Mijn moeder overweegt weer eens een scheiding, maar dat zal niets worden. Ze kan geen kant op en ook geloof ik dat ze ergens nog van hem houdt, dat ze de hoop heeft dat hij ooit weer de man zal worden waarop ze verliefd werd.
De feestdagen komen eraan en ik weet niet hoe ik ze moet doorkomen in dit gezin. Ook zit ik in het laatste jaar van de middelbare school en zijn mijn cijfers niet zo goed als zou moeten, ik moet aan een belangrijk werkstuk werken en ik heb binnenkort een belangrijke toets. Door dit hele gedoe heb ik jaren geleden een lichte vorm van automutilatie ontwikkeld en ik ben doodsbang dat ik die tijdens deze periode van stress niet onder controle kan houden. X heeft continu hoofdpijn en eet nauwelijks nog, mijn moeder is doodmoe. Daarom zou ik mijn vader het liefst vertellen dat hij (tijdelijk) kon vertrekken, maar dan slaat hij de huisraad aan de gort en dat kan ik tegenover mijn moeder niet maken.
Over minder dan een jaar kan ik weg, mits ik het examen haal, maar X gaat ooit ook uit huis. Ik wil mijn moeder niet achterlaten met mijn vader. Ze beschouwt mij haast als een partner, ze bespreekt ook alles over X met mij, en ik voel me verantwoordelijk, hoe vermoeiend dat ook is.
Verder ben ik bang dat X zich net als zijn vader gaat ontwikkelen. Hij kan al onverwacht boos worden, een hand opheffen om te slaan, of een mep op tafel geven. Mijn moeder ziet het niet. Ik weet niet wat ik daartegen kan doen.
Dit gedoe doet ook veel met mij: ik heb regelmatig nachtmerries waarin mijn vader ons gezin ’s nachts vermoordt of waarin hij zelfmoord pleegt, bij elke knal schiet ik overeind, ik lach haast nooit en voel me depressief, ik heb serieus nagedacht over zelfmoord, ik kan geen mensen vertrouwen, ik kan heel slecht tegen mensen die tegen mij beginnen te schreeuwen en ik durf geen relatie met jongens aan te gaan, ik durf niet eens verliefd te worden, ik durf die gevoelens niet toe te laten omdat ik bang ben ook een man als hij tegen te komen. Ook is de band met mijn moeder niet goed, omdat ik vroeger partij koos werd ze boos op me als het weer goed was tussen mij en haar vader en ik kan haar niet vergeven dat ze in gebreke is gebleven om X en mij te beschermen. Zij is echter wel de ouder die constant is en een ouder die haar kinderen altijd op de eerste plaats zal zetten.
De enige mensen die hiervan weten, zijn familieleden van mijn vader. Zij doen helemaal niets, behalve mijn moeder het gevoel geven dat het haar schuld is. Ook hebben ze ooit tegen mij gezegd op het moment dat zij tijdens een slecht moment aanwezig waren dat ik dan maar liever moest zijn, wat vast zo was, want ik zat toen net in de puberteit, maar dat was geen excuus voor mijn vader om door te slaan. Kortom, ze steken geen poot uit.
Ik heb veel vrienden, maar velen hebben hun eigen problemen en ik vind het vervelend om hen lastig te vallen, omdat ik juist degene ben die anderen helpt. Ook wil ik geen medelijden en ik wil niet dat ze me als een ander persoon gaan zien en bovendien kan ik ze niet te dicht bij laten komen. Met een psycholoog praten lukt niet; ik klap dicht zodra het onderwerp in de buurt komt. Ik ben heel goed in de ‘juiste’ antwoorden geven op vragen. Bovendien heb ik het idee dat mijn moeder geen hulp wil. Ik heb meerdere keren de politie willen bellen tijdens zo’n woedeaanval, maar zij heeft me altijd tegengehouden. Ik weet gewoon niet hoe het verder moet, hoe dit goed moet komen, en of ik wel wil dat het goedkomt. Ik zal mijn vader in elk geval nooit kunnen vergeven dat hij onze jeugd heeft verkloot.
Het was een hele stap voor me om dit anoniem te typen. Het is doodeng en een opluchting tegelijk, omdat ik er nooit eerder over heb gepraat. Bedankt als je dit helemaal hebt gelezen en ik hoop dat je een advies voor me hebt.

**Geplaatst**: 05-12-12 00:26

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 05-12-12 00:26

Pffff ik krijg een brok in mijn keel als ik dit lees...

Je hebt er duidelijk echt veel moeite mee

Vooral die nachtmerries zijn wel heel erg.
Ik neem aan dat je nu ongeveer 16 bent, het laatste jaar van het middelbaar vmbo? Maakt ook eigenlijk niks uit... Je bent duidelijk jong en dit soort dingen zijn natuurlijk niet fijn voor mee te maken.

Praat je er ook over, heb je hulp van een dokter, of een vertrouwenspersoon?
Een vertrouwenspersoon heeft zwijgplicht en hiermee kan je je verhaal kwijt (wat duidelijk voor jou een opluchting is) Je hoeft dan ook in ieder geval niet bang te zijn dat iemand erachter komt..

Ik wil je heel veel sterkte en succes toewensen :(:)

**Geplaatst**: 05-12-12 00:28

Geplaatst: 05-12-12 00:28

Helaas zijn wij geen psychologen, maar het is wel goed dat je je verhaal lucht. Is een flinke hap, maar jij komt er zelf aan te kort. Ik zou toch een keer ergens proberen je verhaal te typen, er zijn genoeg site's waar het anoniem kan en die wat ''professioneler'' zijn op dit gebied. Vaak kunnen zij met jou oplossingen zoeken, terwijl jij zelf geen gegevens hoeft af te geven. Misschien kunnen ze jou wat verder helpen.
En als je ervoor voelt om te praten, zeker doen! Hou het niet tegen, dat is een deel van een verwerkingsproces ookal zit je er nog midden in. Hoe meer hoe beter, hoe rustiger je in de situatie wordt waardoor je ook duidelijker voor jezelf kan stellen wat je nou echt wilt.

Laatst bijgewerkt door Loeky01 op 05-12-12 00:29, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 05-12-12 00:28

Geplaatst: 05-12-12 00:28

Jeetje meid dat is niet niks zo. In ieder geval al heel erg goed dat je je verhaal hier gedaan hebt! Dat is al een stap in de goede richting.
Ik heb eerlijk gezegd geen advies voor je, want ik ben hier niet in thuis.
Maar praat je er wel eens met X over? (Dit is je broer(tje) neem ik aan uit het verhaal?) Of ziet hij de situatie veel anders?
Ik wil je veel sterkte wensen iig. Ik hoop dat er bokkers zijn die je kunnen helpen hiermee.
En anders is het misschien een idee om anoniem de lijn te bellen van zinloos en huiselijk geweld.. Of zelfs de kindertelefoon?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-12-12 00:34

Geplaatst door de TopicStarter : 05-12-12 00:34

Bedankt voor de snelle reacties.

Het probleem is dat de vertrouwenspersoon de ouder is van iemand waarmee ik bevriend ben. Ik heb nagedacht over praten met een docent, maar met die docenten moet ik het hele jaar nog door en ik ben bang dat ik dichtklap of dat ze met mijn ouders willen praten.

Ik ben het zelf ook al mijn hele leven aan het verwerken. Eerst was ik heel onzeker, durfde ik nauwelijks hardop te praten, en dat is de laatste paar jaar een stuk verbeterd. Eerst dacht ik ook dat ik degene was die fout zat en ik weet nu ook dat dat niet zo is.
Eerlijk gezegd maak ik me om X meer zorgen dan om mezelf. Ik kan functioneren, hij niet of nauwelijks. Hij heeft concentratieproblemen en heeft geen vrienden, hij wordt uitgelachen in zijn klas en hij heeft af en toe driftbuien waar ik bijna bang van word.
X praat met mijn vader mee en met mijn moeder mee. En ook met mij als dat moet. Ik denk dat hij bang is om een eigen mening te ontwikkelen.

**Geplaatst**: 05-12-12 00:35

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 05-12-12 00:35

Van je vertrouwenspersoon en leraren snap ik het wel. Goed van je dat je je de laatste paar jaren hebt kunnen verbeteren in het spontaan zijn! Echt heel goed.
Hoe oud is X als ik vragen mag ? Ik snap dat je je zorgen maakt om hem..

Het is een hele lastige situatie ja.. En een psychiater ? Is dat geen optie ?

**Geplaatst**: 05-12-12 00:44

Geplaatst: 05-12-12 00:44

Jeetje wat erg! jullie hebben concrete hulp nodig. Heb je dit verhaal al eens met de huisarts besproken? of alleen met de psycholoog? ergens wil je moeder wel scheiden, maar ze kan geen kant op. En misschien is ze bang voor zijn reactie als ze weg wilt of wanneer de politie wordt gebeld bij een woedeaanval. Ik denk aan maatschappelijke hulp en verslavingszorg. Leg het anders even voor bij je huisarts. En psychologische hulp heb je toch wel nodig, misschien een ander zoeken die er wel doorheen prikt? Misschien toch ook een keer het verhaal neerleggen bij de politie dan zijn zij iig op de hoogte van de situatie en wanneer er toch gebeld wordt er snel actie wordt ondernomen. Ik wens je héél veel sterkte toe!

Edit: en idd. even een meldpunt zoeken in jouw omgeving voor huiselijk geweld. Ga gewoon eens een rondje bellen en kijk of ze wat voor je kunnen betekenen.

Laatst bijgewerkt door Aryana op 05-12-12 00:49, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 05-12-12 00:49

Geplaatst: 05-12-12 00:49

je moet echt met iemand gaan praten anders ga je er uiteindelijk zelf aan onderdoor

(vooral ivm school!)
je huisarts heeft beroepsgeheim... die kan je misschien verder helpen of alleen naar je luisteren
en ja ik spreek uit ervaring dus als je iets wil vragen oid mijn pb box staat open voor je

**Geplaatst**: 05-12-12 01:08

Geplaatst: 05-12-12 01:08

Deze eerste stap die je nu zet is al een overwinning op zich! Ik ken jouw situatie van vrij dichtbij, ongeveer eenzelfde verhaal alleen is er geen drank in het spel bij hun. Ik denk echt dat je met een "echt" persoon zou moeten praten, zelfs al kan die feitelijk niks veranderen, waarschijnlijk is het wel een opluchting voor je. Misschien kun je je beginpost printen en meenemen naar je huisarts? Het is een vrij lang, maar wel erg duidelijk verhaal. Ik wil je heel veel sterkte wensen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-12-12 01:12

Geplaatst door de TopicStarter : 05-12-12 01:12

Ik zou best langs de huisarts willen of de politie erbij willen halen voor mijn vader, alles om hulp te krijgen, alleen wil mijn moeder dat echt niet. We hebben het al vaak besproken en er ruzie over gehad, maar ze zegt dat het toch niet zal helpen en ik denk dat ze zich erom schaamt. Ze wil meewerken om mijn vader bij een psychiater of behandelaar te krijgen, alleen wel op vrijwillige basis. En dat doet hij niet.
Het is een dilemma, want aan de ene kant vind ik dat ik de plicht heb om wat te doen tegenover X (die een paar jaar jonger is dan ik), maar ik wil mijn moeder niet 'verraden'.
Ik weet waar het meldpunt is en ik heb telefoonnummers in mijn telefoon staan voor het geval het nodig is. Ik heb voor mezelf ook de grens gesteld: zodra hij mij aanraakt, heb ik het recht mijn moeders wens te negeren, en ik hoop dat ik me daaraan kan houden als het zo ver komt.

Ik ben al één keer bij een psycholoog geweest vanuit school, niet vanwege de thuissituatie maar omdat ze dachten dat ik faalangst had, en ik had me voorgenomen het te vertellen. Alleen voelde het niet goed, die communiceert heel intensief met het schoolbestuur en het schoolbestuur is in deze zaken niet te vertrouwen (een ander meisje had ook een probleem met een van haar ouders en dat is alleen maar erger geworden door een niet correcte houding van het bestuur). Ik klapte dus dicht en heb gezegd dat ik geen flauw idee had wat ik daar deed en dat ik niet meer terug wilde komen. De psycholoog heeft wel aangegeven dat de deur voor me open staat. Ik denk erover om terug te gaan en als ik het niet durf desnoods een verhaal over faalangst te houden, maar die drempel is heel hoog. Via de huisarts zie ik niet zitten, dat voelt als een teken van zwakte, als een overwinning voor mijn vader.

Mendy_Zabbel, wat klote dat jij ook in zo'n situatie hebt of hebt gezeten. Dankjewel voor het aanbod!

**Geplaatst**: 05-12-12 01:26

Geplaatst: 05-12-12 01:26

ten eerste wil ik je heel veel sterkte wensen, het is verschrikkelijk wat je meemaakt en zou niet mogen :(:)

is er niet iemand in je kenissenkring of familie waar je heen zou kunnen?
al was het maar om tot rust te komen en je school goed af te maken

hoe triest het ook voor je moeder is, zij kiest er voor bij je vader te blijven
jij kunt zelf wel uit de situatie stappen en het zou best kunnen dat dat een stapje in de goede richting wordt voor je moeder en X

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-12-12 01:46

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst door de TopicStarter : 05-12-12 01:46

Ik denk dat ik wel een tijdje bij een paar vriendinnen zou kunnen logeren zonder uitleg te geven, maar ik denk niet dat ik dat mijn moeder kan aandoen...

**Geplaatst**: 05-12-12 02:17

Geplaatst: 05-12-12 02:17

winter123 schreef:
Ik denk dat ik wel een tijdje bij een paar vriendinnen zou kunnen logeren zonder uitleg te geven, maar ik denk niet dat ik dat mijn moeder kan aandoen...

Ik vind wel dat jij je moeder erg in bescherming neemt hoor, dat zou zij tenslotte bij jullie moeten doen door actie te ondernemen, dus wat dat betreft heb je al het recht om hulp in te schakelen in welke vorm dan ook. Misschien iig dan toch voor een andere psycholoog kiezen die geen link heeft met de school.

**Geplaatst**: 05-12-12 02:31

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 05-12-12 02:31

Dat je nu je verhaal opschrijft is de eerste stap. Kan je niet terecht bij de schoolmaatschappelijk werkster of een andere maatschappelijk werker in de buurt? Als je het moeilijk vind om erover te praten kan je ook gewoon dit topic uitprinten of je verhaal verder gedetailleerd opschrijven.

Alleen ga je dit niet oplossen. Vraag hulp! Want als je niets doet veranderd er niets! Daar heb je wel invloed op maar de eerste stap moet wel door jezelf gezet worden.

**Geplaatst**: 05-12-12 03:04

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 05-12-12 03:04

Ook nog een goede is contact opnemen met jeugdzorg. Dat is niet alleen maar uithuisplaatsing, maar eerst wordt er gekeken of er met begeleiding van het hele gezin een oplossing kan komen, en zo niet wel een mogelijkheid voor een uithuisplaatsing voor jouw én voor X. En zoals eerder is gezegd doet het voorbeeld misschien wel volgen en kan jouw moeder dan wel die stap maken. Voor jezelf kan je die keuze maken, maar dat geldt ook voor jouw moeder.

**Geplaatst**: 05-12-12 03:43

Geplaatst: 05-12-12 03:43

Oh meid, wat klinkt dit eng bekend in de oren!

Dit is een deel van mijn verhaal.

Bij mijn vader lag het aan de drugs, daardoor had hij een psychose ontwikkeld.
Hij had ook van die nare trekjes die jij omschrijft, hij heeft mij en mijn broer fysiek nooit pijn gedaan, maar psychisch des te meer. Hij sloopte wel dingen en had ook waanideeën.
Hij heeft zich "gelukkig?" nooit direct op ons gericht, maar wel jaren lang naar mijn moeder, (beschuldigingen, vernederingen, verwondingen, zelfs bijna gewurgd etc).
Mijn moeder durfde ook nooit de scheiding aan te gaan en heeft altijd de hoop gehad dat hij zou verbeteren. Dit duurde en duurde (het werd echt hectisch toen ik 8 was en werd pas minder toen ik 14 was).
Toen ik bijna 12 was, kreeg mijn moeder een beroerte, (de dokters zeggen door stress, mijn vader ontkend dat natuurlijk tot de dag van vandaag). We zeggen heel stom, "dankzij de beroerte is het beter geworden". Dit zeggen wij, (mijn moeder, broer en ik), omdat daarna pas, mijn moeder echt iets durfde te doen.
Op een nacht in September (1,5jaar naar dr beroerte), stond mijn vader op het balkon en schreeuwde naar de maan, (en God?)... Ik en mijn broer lagen op bed, toen mijn moeder boven kwam geslopen, (want jij wij slopen soms door het huis door hem). Wij zijn toen met zn 3en naar beneden geslopen, naar buiten...onder de balkons door, zodat hij ons niet zou zien. We zijn toen snel naar het politiebureau gerend.
Dit is onze redding geweest!
Ja het was heel naar, en wij 3en bleven op het bureau toen mijn vader midden in de nacht uit huis werd gelicht door de politie. Hierna heeft hij even op het bureau gezeten en heeft hij eerst een "huisverbod" gehad. Dit was echter niet genoeg, want hij kwam weer terug... Toen heeft hij een "straatverbod" gehad.
Hij heeft ook een tijdje in een inrichting gezeten, vrijwillig, maar werd daar gezond, ja gezond verklaard.
Pas een half jaar later was de scheiding eindelijk rond.

Ik heb mijn vader toen een paar jaar niet gezien, omdat ik gewoon te bang voor hem was.
Inmiddels is hij al een paar jaar clean en heeft hij geen last meer van de psychose.
Ik zie hem zo nu en dan, maar vergeven, zal ik hem nooit doen.
En die nachtmerries, dat soort heb ik ook gehad.

Trouwens wat jij ziet in X, dat herken ik ook wel in mijn broer.
Die kon ook iets kapotslaan, of gaten in de muur maken...
Hij kon slecht met zijn emoties omgaan, en werd boos om van alles en nog wat, vooral onmacht.
(Nu een paar jaar later gaat het een stuk beter

).

Maar meid, ik hoop echt dat jullie iets durven te doen.
Want nee, het wordt zo niet beter, en hij zal waarschijnlijk gewoon oud worden (die mensen zijn niet klein te krijgen).
Ik hoop dat je moeder, een stap durft te zetten, en anders dat jij of X het durft.
Ik weet zeker, dat in mijn situatie, de beroerte mijn moeder dr leven heeft gered.
Ik weet niet of je vader ook fysiek bezig is, maar psychisch is zeker niet minder erg!
We zijn hier zelf soms nog mee bezig en ik heb nog periodes dat ik hem ook niet hoef te zien.
(Maar we proberen er nu maar een beetje om te lachen, aangezien sommige situaties gewoon niet te vatten zijn geweest)
(We zijn nu 8 jaar later).

Trouwens, onze families wisten er ook van...de buren ook...niemand die iets deed...

Sorry voor de lange post, maar ik hoop dat je weet dat je niet de enige bent in zo een soort situatie.
Als er iets is, of als je iets wilt weten, dan mag je me altijd een pb sturen :(:)

Heel veel succes en sterkte!

Liefs~ xx

ps: De huisarts is geen punt van zwakte, maar hij/zij kan wel handelen vanuit de derde macht, met jullie toestemming, en zal wellicht heel goed iets kunnen doen!

**Geplaatst**: 05-12-12 04:07

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 05-12-12 04:07

Wauw, ik herken hier ook wel wat in. Mijn gezin situatie is een stuk minder "erg". Maar mijn zusje is ook zo agressief, als ze boos is denkt ze niet meer na en probeert ze zo veel mogelijk die persoon kapot te maken, zowel geestelijk als lichamelijk. (heb verschillende littekens door haar, als kind ben ik door haar door een ruit geduwd, mooi litteken op mijn been aan overgehouden want er zat een stuk glas in. Ze heeft me zelfs een keer proberen te verdrinken toen ze kwaad was, maar ook door woorden heeft ze me letterlijk kapot gemaakt en ze scheld mijn moeder uit voor k*nker bitch terwijl mijn moeder kanker heeft gehad..) Mijn moeder is door alles wat ze heeft meegemaakt niet meer zo sterk en kan mijn zusje niet goed aan, waardoor er veel ruzie's ontstaan. En ik zit dan boven op mijn kamertje alles aan te horen. Mijn vader heeft ons toen ik 1 was verlaten, dus mijn moeder moet het ook helemaal alleen doen. Nu is ze wel opnieuw getrouwd, alleen mijn stiefvader kan soms ook snel boos worden, en als hij doorslaat kan hij wel eens klappen uitdelen. Maar gelukkig houdt mijn moeder hem dan vaak tegen. Al doet ze niks aan het probleem van mijn zusje. En doordat er vroeger ook niks aan gedaan is ben ik nu érg verlegen (als ik mijn zusje een klap terug gaf kreeg ik een 2x zo harde terug, dus durfde ik niks meer te doen), durf ik bijna niks te zeggen (vooral op school/bij vreemden) en vind ik het moeilijk contact te maken met anderen.

Een goede stap dat je je verhaal op internet kan delen, maar je kunt dit niet alleen oplossen! Zoek hulp, dat is voor allen beter

Sterkte! Ik hoop voor je dat er snel verbetering komt!

**Geplaatst**: 05-12-12 09:44

Geplaatst: 05-12-12 09:44

YS en emma jullie ook heel veel sterkte :(:)

**Geplaatst**: 05-12-12 09:53

Geplaatst: 05-12-12 09:53

Lieve TS, het is niet omdat je fysiek nog niet aangevallen bent, dat je daarom niet mishandeld wordt. Het is niet aan jou om de ouder te zijn van X, dat is aan je ouders en ze schieten beide tekort. Het is niet aan jou om jou te beschermen, maar ook daar in schieten je ouders duidelijk te kort. Ook is het niet aan jou om je moeder te beschermen of niet achter te laten. Je moeder is een volwassen vrouw die haar eigen keuzes maakt, maar dat hoeven niet dezelfde keuzes te zijn als die van jou. Je moeder kan ook verschillende kanten uit, maar als zij weigert om de situatie in te zien, om eerlijk te zijn over de ernst van de situatie, dan moet jij voor jezelf gaan. Hoe het nu gaat, zonder hulp voor iemand, kan de situatie enkel meer escaleren en je vader is het niet waard dat daar drie levens aan kapot gaan.

Ik ben niet zo thuis in de hulpverlening in NL, maar ik vond dit: http://www.sensoor.nl/ Het lijkt me goed om met mensen te praten die misschien een concrete oplossing kunnen geven voor jou en X. Je kan bellen, mailen, chatten. De eerste twee 24u/24.

**Geplaatst**: 05-12-12 10:17

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 05-12-12 10:17

Misschien helpt het om naar de dokter te gaan en jouw openingspost te laten lezen? Dan hoef je het niet te vertellen.
Ik denk dat het inderdaad schaamte is van jouw moeder haar kant. Maar zij kan zo toch ook niet leven? Ik denk dat ze er ook beter aan toe is als dit allemaal stopt.
En nog even een zinnetje wat ik laatst las...

Opgeven betekend niet altijd dat je zwak bent om verder te gaan, het kan ook betekenen dat je sterk genoeg bent om het los te laten.

Succes en sterkte meid!

**Geplaatst**: 05-12-12 10:25

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 05-12-12 10:25

Lieve TS (en anderen uit dit topic),
Wat een verschrikkelijke situatie zitten/zaten jullie in zeg...

TS lieverd, zoek hulp. Je moeder zet jullie op de eerste plek zeg je, het spijt me maar als dat zo is moet er hulp voor jullie gezocht worden, direct.

Hou je sterk, je bent een topper dat je je zo bekommert en om iedereen heen sluit, maar jij staat op 1. Als jij je niet veilig voelt in deze situatie, moet je actie ondernemen.

Denk aan de reclame over huiselijk geweld waarin ze zeggen.. 'het houdt niet op... niet vanzelf'.

Dikke knuffel!

**Geplaatst**: 05-12-12 10:57

Geplaatst: 05-12-12 10:57

winter123 schreef:
Ik denk dat ik wel een tijdje bij een paar vriendinnen zou kunnen logeren zonder uitleg te geven, maar ik denk niet dat ik dat mijn moeder kan aandoen...

Wat vind ik het erg, dat ik niet weet hoe ik je kan helpen, want hulp heb je nodig! Maar als het mogelijk is een tijd bij vriendinnen te logeren, doe dit dan. Jij schrijft dat je denkt, dat je het je moeder niet kan aandoen. Maar moeders horen te proberen dat hun kinderen niet in ellendige situaties belanden! Misschien vind ze het juist een uitkomst als jij even weg kan! Dat ze nu op je leunt, is niet goed voor je. Je hebt al moeite om je eigen problemen op te lossen. Laat de last die je moeder draagt, dan ook alstublieft bij haar! Indien de situatie blijft, zoals die nu is, wordt er niets opgelost en misschien escaleert de boel zelfs. Als je even bij vriendinnen logeert (ook anderen doen dat, terwijl er niets speelt, gewoon voor de gezelligheid) doorbreek je een negatief circeltje. Je moeder kan geen beroep op je doen, je vader kan je niet slaan of uitschelden. En jij kan even bedenken in alle rust, hoe je uit de benarde situatie kan komen. Op school is ook vaak een vertrouwens persoon. Geen leraar, maar iemand die ingeroepen kan wworden bij problemen. Kijke eens rond of er ook 1 is op jouw school en ga praten met haar/hem. Heel veel sterkte.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-12-12 16:41

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst door de TopicStarter : 05-12-12 16:41

YamaSaki, wat knap dat je jouw verhaal zo op durft te schrijven en wat een heftige situaties heb jij meegemaakt. Psychoses lijken me doodeng. Het is heel verdrietig van de beroerte van je moeder en ik heb bewondering voor de manier waarop jullie zijn 'ontsnapt'.
Ik vind het heel fijn om te lezen dat het met je broer beter gaat, dat voelt als een geruststelling.
Zo erg dat mensen er vanaf weten en niets doen, zeker familie, hoewel ik het van de buren (evengoed van de onze, die het ook wel zullen weten) ook niet kan begrijpen... Op mijn vaders werk moeten ze het na vorige week ook wel weten, maar daar hebben we ook niets van gehoord.
Hoe gaat het acht jaar later verder met je? Heb je er wat aan 'overgehouden' en zo ja, hoe ga je daarmee om? (mag natuurlijk ook via pb als het te persoonlijk is)
Je hoeft geen sorry te zeggen voor de lange post, ik vind het heel fijn om verhalen te lezen van anderen, ze geven me steun en het gevoel dat ik niet alleen ben. Heel erg veel sterkte verder!

EmmaVZ, jouw situatie is zeker niet minder erg, integendeel. Ik vind het echt vreselijk voor je dat je zo'n zusje hebt en het lijkt me een nachtmerrie om een litteken van haar te moeten dragen. En dan ook nog eens je moeder die kanker overwonnen heeft en een stiefvader met losse handjes... Heel erg knap van je dat je dit verhaal hier neerzet.
Heb jij therapie op dit moment? (sorry als ik te persoonlijk word, je mag natuurlijk niet of via pb antwoorden)
Een hele dikke knuffel en veel sterkte. Als je wilt praten, staat mijn pb-box voor je open.

Bedankt voor alle reacties, ik waardeer het heel erg.
Ik ben helaas wel fysiek mishandeld, al was dat niet heftig en gebeurt dat lang niet elke keer dat mijn vader een woedeaanval heeft. En ergens is dat mijn eigen schuld geweest, want ik ben ertussen gesprongen, heb teruggeslagen, geprobeerd te vluchten, etc. En ik heb sommige aanvallen ook zelf uitgelokt, door een keer te vloeken (stom, dacht er niet bij na) en dan werd er wat naar mijn hoofd gesmeten. Ik was dan zo dom om te zeggen dat hij normaal moest doen en tja...
De situatie waar zijn familie bij was, heeft hij ook iets naar me gegooid. Zijn familie werd toen boos op mij in plaats van op hem.

Ik vind het heel lastig om tegen mijn moeders zin in hulp in te schakelen. Zij heeft een heel sterke band met X en ik ben bang dat ik hen allebei kwijt ben zodra ik dat doe. Eigenlijk zou X dat moeten doen (mijn moeder vergeeft hem alles), ik heb het er ook wel eens met hem over gehad, maar ik denk niet dat hij dat gaat doen, ook omdat de aanvallen nooit of nauwelijks tegen hem zijn gericht. Hoe stom het ook klinkt, ik wil niet allebei mijn ouders kwijtraken.

Logeren bij vriendinnen gaat deze maand waarschijnlijk niet lukken, ik heb wat gepolst en ik ben niet de enige die belangrijke toetsen/een werkstuk moet maken, ook zijn de feestdagen er. Over een tijdje heeft een vriendin waarschijnlijk een eigen woonruimte en ik denk dat ik daar wel welkom ben.

Tieneke, bedankt voor de website. Ik denk dat ik hem ga gebruiken. Nog niet vandaag, want het kan wel eens heftig worden en ik moet straks wel normaal aan tafel zitten, maar ik ga het later deze week proberen.

Weet iemand toevallig of je je verhaal moet vertellen tegen de huisarts voor je een verwijzing krijgt voor een psycholoog of dat je geen toelichting hoeft te geven?

**Geplaatst**: 05-12-12 16:56

Geplaatst: 05-12-12 16:56

Jeetje dit is niet nix

Kun je het niet op papier zetten zoals nu in het topic (misschien wel uitgebreider)
En die aan je huisarts(die is er ook zeker voor dit soort zaken) laten zien/lezen die je dan door stuurt naar een psycholoog die je in vertrouwen kan nemen en die je kan helpen

wat je vader doet kan echt niet een!
Niemand hoort jou te mishandelen lichamelijk of geestelijk ook niet ''zo erg is het niet'' nee helemaal niet ook niet zachtjes
Je bent jong je moet kunnen genieten van je jeugd!

Je bent nog zo jong je zit in het laatste jaar van je middelbare school en je moet je diploma halen

Ik hoop heel erg dat je hulp gaat zoeken
Als ik wat voor je kan betekenen dan stuur je me maar een pb

Wil eventueel best met je mee gaan naar een huisarts oid?
Zo dat je een onafhankelijk persoon erbij hebt
Mij lijkt het ook moeilijk om dit tegen vrienden/vriendinnen te vertellen omdat je bang bent dat ze je daarna misschien laten vallen of dat ze je een aansteller vinden

liefs en vooral heel veel sterkte :(:)

Lieve meid ga alstublieft hulp zoeken hoe eerder hoe beter

Verder ben ik trots op je dat je nu deze 1ste stap al gezet hebt toppie! Nu de grote stap verderje kunt het

Laatst bijgewerkt door Gentlegiant op 05-12-12 17:00, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 05-12-12 16:59

Geplaatst: 05-12-12 16:59

winter123 schreef:
En ergens is dat mijn eigen schuld geweest, want ik ben ertussen gesprongen, heb teruggeslagen, geprobeerd te vluchten, etc. En ik heb sommige aanvallen ook zelf uitgelokt, door een keer te vloeken (stom, dacht er niet bij na) en dan werd er wat naar mijn hoofd gesmeten. Ik was dan zo dom om te zeggen dat hij normaal moest doen en tja...
De situatie waar zijn familie bij was, heeft hij ook iets naar me gegooid. Zijn familie werd toen boos op mij in plaats van op hem.

Ho eens even heel gauw meisje!! Er is geen ENKELE reden om iemand te mishandelen. Dus heel gauw ophouden dat het je eigen schuld is geweest :(:)

ABSOLUUT niet!! Niemand hoor jou op die manier aan te raken. Echt niet hoor!! Dus alsjeblieft, stom met denken dat het je eigen schuld was! :(:)

Nomineer dit bericht ×