Ik moet toch even mn hart luchten over iets waar ik al een tijdje mee zit:
Vanaf mijn 16" heb ik regelmatig kortstondige relaties gehad, maar nooit echt iets serieus. Op mn 18e leerde ik mn huidige man kennen, waarmee ik nu 9 jaar samen ben. Hij was de eerste waarmee ik echt seks had. We zagen elkaar in het begin niet zo vaak, maar wanneer we elkaar zagen, was het feest
. Ik kan zeggen dat ik een goede relatie heb: ik kan alles tegen hem vertellen, we hebben een leuk huis, we denken over de meest belangrijke zaken hetzelfde, hij maakt me aan het lachen, we kennen elkaar door en door.Hij is de man met wie ik oud wil worden en waar ik ook kinderen mee wil hebben. Tot zo ver het perfecte plaatje dus.
Ik ben tijdens die 9 jaar een paar keer vreemd gegaan, enkel kussen, geen seks. Heb ik daar spijt van? Ja en nee... Ja omdat ik weet dat ik hem daarmee gekwetst heb, nee omdat ik hier steeds over eerlijk geweest ben. je kan me misschien een slet vinden, dan is dat maar zo.
We hebben hier steeds over gepraat. We kwamen tot de conclusie dat ik nogal een hoog libido heb en graag aandacht van anderen krijg. Hijzelf kruipt echter in een soort van slachtofferrol. Hij vindt het logisch dat ik aandacht van anderen krijg en begrijpt dat ik dat graag heb. Hij is niet onzeker over zichzelf, maar hij heeft gewoon quasi geen behoefte aan seks. Hij kijkt ook geen porno ofzo, en gaat niet vreemd. Ik weet dat dit waarschijnlijk heel raar is, maar we hebben het hier vaak over gehad en hij heeft dus echt geen behoefte. hij is verder ook niet romantisch ofzo, maar hij "compenseert" dit door humor en genegenheid, wat uiteraard ook belangrijk is in een relatie.
Ik voel mezelf hier uiteraard niet goed bij. Ik stel mezelf vragen en besloot om te werken aan mn relatie. Ik nam zelf initiatief tot een beter seksleven, maar het moet uiteraard van twee kanten komen.
Momenteel hebben we een paar keer per maand seks. niet slecht, maar ook niet waauw... Ik moet steeds het initiatief nemen...
Concreet betekent dit dat ik eigenlijk wel wat gefrusteerd ben. Ik geeft dit wel aan, maar ik kan toch niet veel meer doen. Hij weet dat ik makkelijk val voor mannen die me wel die aandacht geven. Hij weet dat ik me soms seksueel aangetrokken voel tot iemand. Zo ook nu. Een tijdje geleden ontmoette ik een vriend van hem waar ik toch wat gevoelens bij heb op seksueel gebied. Dit is ook wederzijds en mijn man is hiervan op de hoogt. Nu zou je wel gaan verwachten dat hij hier tegen in gaat, maar nee. Hij is gerust dat ik niets verkeerd zal doen. Als ik hem zou kussen, zou hij het niet erg vinden, want hij weet dat ik niet verder zou gaan. En zelf al zou ik verder gaan, ik ben er quasi zeker van dat hij hiermee zou kunnen leven.
Conclusie: Ik heb een hele goede relatie waar ik 90 procent gelukkig in ben. Die 10 procent is dus mijn seksueel tekort komen.
Wat kan ik nu doen?
1.Geef ik hiervoor een relatie van 9 jaar op? Een relatie waarin ik me voor de rest super voel? Ik wil al de rest niet kwijt?
2. Moet ik de seksuele verlangens blijven negeren? Hoe lang kan ik dit nog?
3. Geef ik toe aan het verlangen, wetende dat ik hem kwets?
Ik ben zo aan het piekeren. Ben ik wel normaal? Kan ik niet gewoon tevreden zijn met wat ik heb?
Thanks alvast voor jullie luisterend oor
Imo verdient die jongen een meisje dat zich wel op hem wil toeleggen en het niet op een ander gaat zoeken.

Anders was het probleem al lang opgelost