Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-10-12 01:05

uit het dal..

Geplaatst door de TopicStarter : 15-10-12 01:05

allereerst alvast een waarschuwing: dit wordt een heel erg lang verhaal. Met de nadruk op heel erg.. ik zie dat ik dit zo wel als boek uit kan gaan geven

Ik heb nog overwogen om een schaduwaccount aan te vragen, maar het maakt ook eigenlijk niet uit. Misschien is het voor sommige mensen dan ook wel wat makkelijker om mijn reacties te begrijpen, hier op het forum.

Ik weet nog heel goed wanneer het begon. Iets meer dan 5 jaar geleden, in de zomervakantie. Ik ben altijd dik geweest, nog steeds, en ben altijd gepest: was het niet om het dik zijn, dan was het wel om het slissen, of dat ik een betweter was, een nerd, of gewoon een sukkeltje. En in tegenstelling tot wat iedereen altijd gezegd heeft, gaat dat niet "met verloop van tijd over". Je zou zeggen dat mensen op een gegeven moment volwassen worden, en door dat soort kleine dingen heen kunnen kijken, maar ik ben er achter gekomen dat dat helemaal niet zo werkt.
Die zomervakantie was ik bij een vriendin, F, waar ik wel vaker m'n tijd doorbracht: ik was thuis niet echt geliefd, en andere vrienden had ik niet. Ik kende F van een sociale vaardigheidstraining, die er vooral voor gezorgd had dat we nu als groepje kneuzen gepest konden worden, niet zozeer dat we sociaal sterker waren. Die zomervakantie daar was een beetje vreemd, ik had een oogje op iemand die mij vanzelfsprekend niet leuk vond, want ik was dat dikke rare lelijke meisje, en omdat dit de eerste keer niet was dat dat over mij gezegd werd, begon ik de hoop een beetje te verliezen. Dit is waar mijn 'gedachten' zijn begonnen: wat doe ik hier eigenlijk, ik voldoe niet aan wat de wereld van mij wil en ik zal nooit goed genoeg zijn.

Ik heb daar toen nooit met iemand over gepraat, wist ik veel dat niet iedereen dat soort gedachten had.
Het jaar erop zat ik bij een vriendelijk meisje in de klas, wat mij uiteindelijk heeft geïntroduceerd bij haar vriendengroep. En ondanks dat er direct verhalen rondgingen over dat ik een oogje op de krullebol had, was ik stiekem smoorverliefd geworden op B. Erg knap was hij niet, maar er was toch iets.. je weet hoe het gaat. Hij had een goede vriendin (E) binnen de groep waarvan iedereen altijd het vermoeden had, dat ze hem wel leuk vond, en dat het wederzijds was. Maar hij had zelf al een vriendin aan de andere kant van het land zitten, dus hoewel ik jaloers was dat ik niet zo leuk en open met mensen om kan gaan, heb ik verder nooit echt moeite genomen om in contact met hem te komen. Maar na een tijdje kwam hij naar mij om een gesprek aan te knopen, wat best interessant bleek, en na verloop van tijd hadden we uitgebreide gesprekken op msn. Het ging toen ook niet zo goed met zijn vriendin, en hij heeft toen heel vaak en veel advies aan mij gevraagd, en we begonnen echt goed vrienden te worden. Toen het uiteindelijk uit was met die vriendin is hij nog meer contact gaan zoeken en na een paar maanden was het dan zover: hij nam me mee ergens heen waar niemand ons kon zien en zoende me, mijn eerste zoen. Ik was natuurlijk helemaal in de wolken, en terug thuis toen we praatten heeft hij duidelijk gemaakt dat we nu 'samen' waren, maar dat ik het nog aan niemand mocht vertellen. In de maanden erop volgden nog een paar gezellige afspraken, en toen kwam er een zomervakantie, dat ik alleen thuis zat. Hij was bij E wezen logeren, en ik had al in de gaten dat er iets niet in de haak was, en na een tijdje porren kwam het eruit: ze hadden gezoend. Ik was natuurlijk helemaal kapot van dat nieuws, maar hij kwam langs en troostte me, en we besloten gewoon door te gaan met wat we hadden. Wel was het hierna ineens onzeker, of hij mij nu wilde, of E. Dit heeft nog een hele poos geduurd, en toen heeft hij wat met E gekregen. Dit hebben ze een maand voor mij verborgen gehouden, om mij niet te kwetsen. Maar, "ik was nog wel steeds zijn vriendinnetje, niemand wist het toch en hij wilde het gewoon ook eens proberen met E, omdat hij die al wat langer kende".
In de tussentijd heb ik heel hard geprobeerd om de vriendschap te behouden, stond hem bij met adviezen en E was ooit ook mijn vriendin, maar omdat ik nog steeds met B omging was ik een bedreiging, dus heeft zij besloten nooit meer contact met mij te hebben. Ik ben in die periode ook gaan snijden, naast dat m'n gedachten steeds meer naar de voorgrond kwamen. Maargoed, stom dat ik was heb ik nog meer dan een jaar gewacht tot die relatie uitging, en nog een hele poos daarna heeft B mij eindelijk "officieel" gevraagd. Daar heb ik dus letterlijk twee jaar op zitten wachten, dus ik was ontzettend blij.

Ik heb met veel moeite mijn examen gehaald op de middelbare, mijn VWO, want dat wilden mijn ouders graag. De situatie thuis was inmiddels danig verslechterd dat ik veel dagen of weken door moest brengen bij andere mensen, omdat er thuis niks anders meer gebeurde dan schreeuwen: ik was een mislukkeling, ik was lelijk en ik had geen vrienden. Als zelfs je moeder dat elke dag tegen je schreeuwt, dan moet het wel waar zijn. In m'n relatie ging het ook niet zo best, veel discussie en B vond mij niet interessant genoeg en deed dus aanspraak op het feit dat ik ooit had gezegd wel open te staan voor een open relatie. We hebben hier toen over gezegd dat het mocht, mits van tevoren overlegd kon worden en met een goede reden. Ik zag er niet zoveel kwaad in op dat moment.
In september startte ik met mijn opleiding, maar ik merkte meteen al dat dat helemaal niet zo goed ging. De intro was best gezellig, maar zitten en staren naar een scherm, teveel tijd om na te denken en daarna thuiskomen met drama en geschreeuw bleek toch niet mijn ding te zijn, en ik ben veel dagen niet op de opleiding geweest. Ook kon ik het reizen gewoon niet meer aan, elke dag een uur fietsen, dan een uur treinen, 20 minuten fietsen en dan aan het eind van de dag ook weer terug, ik had er gewoon de energie niet voor. Dus bleef ik maar thuis als er verder niemand thuis was, of hing ik wat rond. Bij andere mensen wilde ik ook niet meer aankomen nu, die hadden wel genoeg van mij en m'n problemen gezien.

Er kwam hier ook nog een ander probleem bij, ik betaalde al een poos om paarden te verzorgen bij iemand thuis, heb deze paarden ingereden en in de stallen gewerkt, voor een flink bedrag (wat ik moest betalen aan hen), en ben hier uiteindelijk weggepest omdat de andere verzorger verhalen over mij had opgehangen tegen de eigenaar, en er onderling weddenschappen rondgingen over wanneer ik met m'n opleiding zou gaan stoppen. Ik vind het nog altijd heel triest dat volwassenen zoiets kunnen doen, en zo leerde ik ook maar weer dat pesten helemaal niet iets is voor kinderen, maar ook voor kinderachtige "volwassenen".

In januari kwam mijn verjaardag en na groot drama met oudjaar waarbij ik letterlijk de deur uitgeschopt ben door mijn vader, de blauwe plekken stonden op m'n benen, ben ik op m'n verjaardag door de hele familie compleet genegeerd. Mijn vader heeft zelfs tot nu toe nooit gefeliciteerd gezegd, de rest van de familie heeft niks laten horen. En je wordt maar 1 keer volwassen, dus dat is iets waar ik de rest van m'n leven last van ga blijven hebben. Gelukkig is mijn vriend toen zo lief geweest om een verrassingsfeestje te organiseren voor me, waar een paar vrienden kwamen en waar we het gezellig gehad hebben. Maar naast dat lieve begon hij ook wat meer vrijheid te nemen in de relatie. Als ik nu nee zei op iets, vatte hij dat op als dat het nog wel kon. Hij ging steeds meer vreemd terwijl ik dat niet wilde, met daarna de belofte om het nooit meer te doen en de week erop weer hetzelfde verhaal. Met mij ging het hierdoor steeds slechter, en ik heb besloten te stoppen met de opleiding en mezelf te gaan helpen.

Ik ben in therapie gegaan. Eerst een test gedaan, hieruit bleek een zware depressie. Nouja, dat hadden we eigenlijk ook wel kunnen raden, blijkt ook maar weer dat het niet normaal is om elke dag minstens 4 keer te bedenken of het niet beter zou zijn, als je er gewoon niet meer was. Ik heb therapie erg leuk gevonden, fijne mensen ontmoet en ook geleerd naar mezelf te kijken. Ik kreeg ook slaapmedicatie, want ik had al een hele poos last van ontzettende angstaanvallen. Ik moest echter wel alles zelf betalen, mijn ouders hadden mij 'opgegeven', want ik was in hun ogen een lui rotkind wat het niet verdiende om geholpen te worden, dus zodoende raakte ik dik in de geldproblemen: een paar maanden in de therapie had ik door reiskosten nog maar letterlijk 30 euro over, wat binnen een paar dagen op zou zijn. Ik kwam niet in aanmerking voor vergoeding, omdat de rechte lijn van mijn huis naar het ziekenhuis net wat te kort was. Het feit dat ik eerst een uur moest fietsen en dan een halfuur treinen, maakte niet uit, dan moest ik die omweg maar niet maken en gewoon een treinspoor over alle huizen en obstakels in een rechte lijn leggen.
Uiteindelijk heb ik toch de kosten vergoed gekregen, wat erg fijn was, omdat ik nu niet meer continu over geld hoefde te denken. Maar er was genoeg anders waar ik over dacht, dus hebben ze besloten een intelligentietest af te nemen, die ik onder invloed van slaapmedicatie moest doen, maar alsnog kwam eruit dat ik hoogbegaafd was, en dat mijn mentale leeftijd op 25 lag, waar ikzelf pas 18 was. Dat maakt het natuurlijk een heel stuk moeilijker om met mensen van je eigen leeftijd om te gaan, en het maakt ook dat oudere mensen vaak vonden dat ik een wijsneus was: ik had nog niks van het leven gezien.

Hoewel het na een poosje echt beter ging, bleek toch maar weer dat ik niet helemaal 'goed' was: na een flinke ruzie thuis (want ik was inmiddels nog steeds het huis niet uit, dat gaat niet als je alles zelf moet betalen) heb ik al mijn overgebleven medicatie in één keer ingenomen. Op dit moment was ik met m'n vriend op msn, ik heb hem verteld wat ik gedaan heb, en ik weet nog perfect dat ik wilde zeggen dat ik "nu even op bed ging", maar dit kwam blijkbaar op het scherm te staan als "woejk;lnlk;jsalllllll" (of zoiets) en zodoende heeft mijn vriend een ambulance gebeld. Ik lag KO op m'n bed te snurken en ben afgevoerd en gespoeld, en werd wakker in het ziekenhuis met een vaag gezicht van m'n vader boven me, die had m'n spullen gebracht. Ik had blijkbaar verteld wat ik hier wilde hebben, had boeken en een DS waar ik echt geen bal aan had, en ik moest in het ziekenhuis blijven wat ik helemaal niet wilde, en mijn anticonceptiepil werd afgepakt, want blijkbaar was ik nu in zo'n staat dat ik zelfs daar nog zelfmoord mee zou kunnen plegen. Vriend was zo lief geweest om te zeggen dat ik nog niet gegeten had, en hij kwam even op bezoek met z'n (duidelijk bezorgde) vader. Ik heb honderduit zitten praten en herinnerde me er niks meer van, omdat ik hem later nog eens hetzelfde verhaal vertelde en hij er al van wist. En toen vertelde hij mij ook nog dat ik Gerard Butler had gemist op tv -O-

Maar ik was op dat moment zelf in vrij goede doen, ik wilde alles zelf doen, zelf lopen (hoe doe je dat ook alweer), zelf eten, heb zelfs een foto gemaakt van m'n eten in het ziekenhuis, die niet echt goed gelukt is, want ik was niet meer zeker van hoe je je arm eigenlijk stilhield, en ik heb zelfs in m'n eentje gedoucht (ik snap niet waarom ze me dat hebben laten doen, ik kon niet eens rechtuit lopen). De volgende dag een gesprek met mijn psychiater en toen weer naar huis, natuurlijk weer geen woord van m'n ouders, behalve dat ze tegen de psychiater gezegd hadden, dat ik dit deed om hen te pesten.

De maandag erop moest ik het in mijn groep vertellen, en dat hakte er erg in. Een heel aantal barstte in tranen uit, wat ik helemaal niet verwacht had: ik was toch waardeloos? Wat moesten die mensen die ik net een paar weken kenden nou weer met mij, waarom zouden die huilen om mij terwijl ze zelf genoeg problemen hebben? Ik snapte er oprecht niets van, maar het is heel heftig geweest voor mij en dát heeft ook gemaakt dat ik nu niet eens meer denk om zoiets te doen.

Maarja, alles gaat door, vriend was een poosje wat liever maar ging ook gewoon door met wat hij altijd deed, zoveel mogelijk meiden verzamelen, maar er was ook een positief ding: ik was al tijden op zoek naar werk, maar door therapie ging dat natuurlijk niet, ik had geen ervaring en wie wil nou iemand aannemen die de helft van haar tijd in het ziekenhuis doorbrengt en niet eens geld heeft om naar haar werk te treinen.. door gek toeval keek ik een keer op het profiel van een vriendin, K, op Facebook. Ik wist dat zij een poosje in Ierland gezeten had als au pair, en ik zag dat een meisje S uit Engeland haar een link stuurde met de vraag of zij nog iemand wist voor haar baantje, waar ze per juni mee zou stoppen. Ik dacht bij mezelf: niet geschoten is altijd mis, en heb K een bericht gestuurd, die mij op haar beurt weer het emailadres van S stuurde. Ik ben met S in contact gekomen en kreeg af en toe ook antwoord.. wat heel frustrerend was, als ik weer eens zat te wachten. Ik vroeg haar hoeveel mensen er interesse hadden, en ze zei dat er al aardig wat mensen waren die de baan wilden.. dus ik had tegen mezelf al gezegd, joh dat wordt niks. Maar toen kreeg ik een mail, of ik binnenkort langs wilde komen om kennis te maken en als het niet zou klikken, zou de baas mijn ticket terug betalen. Als het wel zou klikken, kon ik meteen voor het jaar blijven.. en die had ik even niet aan zien komen zeg! Ik had m'n ouders al wel verteld dat ik erheen wilde, maar die vonden het onzin. Maarja, erheen zou ik hoe dan ook, dus na gesprekken met de psychiater erbij hebben we met z'n allen besloten dat we er beter iets van konden maken nu ik er nog was. Ticket geboekt voor 2 juni, want 5 juni zou S weggaan, en zo kon ze me nog even inwerken. Dit was dus 2 weken nadat ik contact gezocht had met S, dus het was allemaal nog niet geheel te bevatten, maar nadat ik alles geregeld heb met afsluiten van therapie (ik zou anders m'n therapie toch al bijna afronden), ben ik 2 juni op het vliegtuig gestapt... en nooit meer teruggekomen.

Ik zit inmiddels iets meer dan 4 maanden in Ierland, en het is de beste ondoordachte beslissing die ik ooit genomen heb. De mensen hier zijn ontzettend vriendelijk, ik heb geen last meer van m'n depressie of angstaanvallen, ik heb een leuk jongetje waar ik op pas (hoewel het best een draak kan zijn, maar ik ben niet bang van een uitdaging), leuke collega's en ik ben elke dag bij de paarden, wat ik heel erg miste nadat ik weggepest was bij mijn verzorgpaarden. Ik woon in m'n eigen appartement, wat echt flink groot is, met eigen tv, afwasmachine, wasmachine en badkamer en ik eet mijn maaltijden met het gezin mee, ik hoef in principe nergens wat voor te betalen, en krijg toch een goed bedrag per maand betaald voor het werk wat ik doe. Ik ga regelmatig shoppen, draag weer leuke kleding en makeup, en ga soms naar de film, dingen die ik al heel lang niet meer deed. Ik zit zelfs te kijken naar een eigen paard, want dat mag hier van de baas gratis staan, en ik verdien nu ook daadwerkelijk genoeg, om het te kunnen betalen als er wat mis zou gaan.

Hoewel mijn (inmiddels ex)vriend het heel moeilijk probeert te maken door verhalen over mij rond te strooien, ik heb mijn leven nu hier, en ik ga hier wat van proberen te maken. Ik ben nog wel steeds erg gevoelig, ik kan slecht tegen negativiteit en trek me alles heel persoonlijk aan: als ik op bokt kijk naar een topic waar iemand op mij gereageerd heeft, ben ik altijd nog zenuwachtig of het een aardige reactie gaat zijn, of weer iemand die me de grond in gaat stampen. Maar ik probeer naast de reacties die ik nu eenmaal heb op bepaalde dingen, me gewoon geen zorgen te maken. Het is lastig, maar het gaat al stukken beter dan eerst.

Dus wat ik hiermee vooral wil doen is allereerst mensen bewust maken van mijn verhaal: ik reageer zoals ik reageer, omdat er is gebeurd, wat er is gebeurd. Daarnaast hoop ik ook dat het voor de mensen op bokt die het moeilijk hebben, misschien een steuntje in de rug is: het kan altijd weer goedkomen, soms moet je gewoon eens gek doen, het kan heel goed uitpakken.

Voor degene die hier echt is gekomen met lezen: respect. Hoewel het lezen natuurlijk een stuk makkelijker is dan het typen :')

Bedankt voor het lezen in elk geval, en ik ben benieuwd naar de reacties.

Nomineer dit bericht ×