Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-07-12 20:20

Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst door de TopicStarter : 11-07-12 20:20

Ik had laatst een discussie met iemand, maar allebei hadden we niet echt goede argumenten om tot een zinnig einde te komen. :')

Daarom mijn vraag: als jij van een kind weet dat het hoogbegaafd 'is', dus dat labeltje draagt, hoe ga je met zo'n kind om? Dan bedoel ik vooral of je dat als positieve of negatieve factor in het leven van dat kind ervaart, en waarom. Het is lastig om onder woorden te brengen, maar geef je hem/haar bijvoorbeeld extra aandacht op school, of laat je hem/haar z'n gang gaan omdat andere kinderen je aandacht beter kunnen gebruiken? Heeft zo iemand het juist makkelijker of moeilijker, of is er geen verschil in functioneren tussen kinderen met en zonder labeltje?

Algemener kan ook: wat voor associaties roept het woord 'hoogbegaafd' eigenlijk bij je op? En waar komt dat door, mensen in je omgeving? Dingen in de media? Puur je gevoel? Foute antwoorden bestaan niet, haha.

Dit is typisch zo'n topic wat je vooral niet helemaal moet lezen voor je reageert, ik ben namelijk heel benieuwd naar wat jullie eerste gedachten zijn.

Onderwerp ligt soms gevoelig heb ik gemerkt, discussie is natuurlijk niks mis mee maar hou het vriendelijk.

Brand los!

**Geplaatst**: 11-07-12 20:51

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 11-07-12 20:51

Lastig,
Vroeger werden hoogbegaafde kinderen geholpen met extra huiswerk en een extra rol als begeleider in de klas, maar waren er veel die verveeld raakten, gedemotiveerd en in het ergste geval school-ziek vanwege het uitblijven van uitdaging. Wel leerden deze kinderen naar mijn idee wel om te gaan met andere niet-hoogbegaafde kinderen en leerden op deze manier ook om te gaan met intelligentie verschillen en sociale klasse.

Tegenwoordig worden de kinderen "met labeltje" op een speciale school of klas geplaatst die meer aan hun uitdaging en niveau kan voldoen. Geweldig voor de ontwikkeling en de prestaties, maar naar mijn idee ook enigzins funest voor hun sociale kunnen.

En of ze het makkelijker of moeilijker hebben dan anderen is mij te breed, iedereen ervaart zijn problematiek op draagkracht. Voor de een draagt alles zwaar, anderen zijn zwaar belast door verleden of label maar ervaren dit als "licht"

**Geplaatst**: 11-07-12 21:18

Geplaatst: 11-07-12 21:18

Hier is een hoogbegaafde moeder van een hoogbegaafd kind :Y)

FirebirdM schreef:
Dan bedoel ik vooral of je dat als positieve of negatieve factor in het leven van dat kind ervaart, en waarom

Eigenlijk allebei een beetje. Natuurlijk is het fijn als je slim bent, om het zo maar even kort door de bocht uit te drukken, als je makkelijk dingen oppikt en veel dingen makkelijk kunt leren. Aan de andere kant maakt het je ook onzeker en lui en is het soms sociaal moeilijk; andere mensen begrijpen je niet altijd goed en andersom ook.

FirebirdM schreef:
Het is lastig om onder woorden te brengen, maar geef je hem/haar bijvoorbeeld extra aandacht op school, of laat je hem/haar z'n gang gaan omdat andere kinderen je aandacht beter kunnen gebruiken?

Dat is niet zo, dat andere kinderen je aandacht per definitie beter kunnen gebruiken. Ja, die hoogbegaafde kinderen snappen alles, dat is wel zo. Maar juist daarom hebben ze soms extra aandacht nodig. Ik ben heel erg blij bij ons op school met de plusklas, bijvoorbeeld. Letterlijke woorden van de juf: 'Hier leren we de hoogbegaafde kinderen dat ze niet alles weten'. En dat is wel zo. Ze leren een andere manier van leren aan. Wat had ik die vroeger graag gehad...

FirebirdM schreef:
Heeft zo iemand het juist makkelijker of moeilijker, of is er geen verschil in functioneren tussen kinderen met en zonder labeltje?

Het is niet het labeltje dat het verschil maakt. Het is de 'aandoening' - maar daar ga je al: het is natuurlijk niet echt een aandoening, meer een andere manier van functioneren. Je hersens werken gewoon anders. Zie het eerste stukje van mijn reactie.

Ellewies schreef:
Vroeger werden hoogbegaafde kinderen geholpen met extra huiswerk en een extra rol als begeleider in de klas, maar waren er veel die verveeld raakten, gedemotiveerd en in het ergste geval school-ziek vanwege het uitblijven van uitdaging. Wel leerden deze kinderen naar mijn idee wel om te gaan met andere niet-hoogbegaafde kinderen en leerden op deze manier ook om te gaan met intelligentie verschillen en sociale klasse.

Vroeger wanneer dan? Niet in mijn tijd. Dan was je gewoon 'slim' en werd er verder geen extra aandacht aan besteed. Ja, je mocht een klas overslaan. En nog een, als het moest. Maar meer niet, en de begeleiding was zo lekker dat de meester niet eens wist dat ik in zijn klas zou komen. Ik stond op de lijst van een klas lager :')

Ellewies schreef:
Tegenwoordig worden de kinderen "met labeltje" op een speciale school of klas geplaatst die meer aan hun uitdaging en niveau kan voldoen. Geweldig voor de ontwikkeling en de prestaties, maar naar mijn idee ook enigzins funest voor hun sociale kunnen.

Ik zou mijn kind ook niet graag op een Leonardoschool plaatsen, maar ik denk wel dat ze erg geholpen zijn met zoiets als een plusklas. Al is het maar een paar dagdelen in de week. Heeft niks te maken met prestaties, maar wel met het leren leren. Ik kan dat dus niet, ik kan niet ergens voor gaan zitten en studeren. Heb ik nooit gehoeven. Je wordt ontieglijk lui van hoogbegaafd zijn.

**Geplaatst**: 11-07-12 21:28

Geplaatst: 11-07-12 21:28

Ik zou zeker rekening houden met een kind dat hoogbegaafd is. Ik vind het op zich een positieve factor, en vind ook dat zo'n kind extra uitdaging moet krijgen. Of dat extra aandacht, extra opdrachten, de ruimte om dingen versneld te doen of wat dan ook is, ik denk wel dat het nodig is. Met bepaalde dingen is het makkelijker, maar het kan ook ontzettend tegen je werken, ik denk dat dat ook erg afhangt van hoe de ouders ermee omgaan en ook de andere kinderen in de klas.

Ik ben waarschijnlijk hoogbegaafd maar mijn ouders hebben toendertijd (ik was een jaar of 5) contact gehad met Mensa en besloten me niet te laten testen. Mijn moeder werd toen namelijk gevraagd of het iets zou veranderen, of ze er consequenties aan zouden verbinden, en dat was niet zo. We woonden in een dorp en vanwege de sociale factor wou mijn moeder ook absoluut dat ik daar op school bleef, want anders zou ik er bij alles buiten vallen.
Ik heb wel wat extra opdrachten gehad (maar had volgens mijn moeder binnen een week door dat van de 5 sommen alleen de 1e en de laatste werden nagekeken vanwege tijdsgebrek, daar kwamen ze dus tijdens het 10-minuten gesprek achter met het volledig nakijken van mijn schrift

) en een jaar overgeslagen, maar ik heb veel van de basisschool tekenend doorgebracht terwijl ik me verveelde, vooral omdat bij ons de aandacht juist naar de zwakkere kinderen ging. Daarbij ben ik 3 jaar gepest, want of ik nou wel of niet wat extra's deed, en me dom of slim gedroeg, ik paste gewoon niet tussen de groep. Tegen de tijd dat ik op de middelbare school zat, was ik niet meer gemotiveerd en niet gewend ergens voor te moeten werken en had ik geen sociale activiteiten meer in het dorp. Was op zich geen probleem, maar ik heb nooit geleerd ergens vol voor te gaan.

Achteraf gezien vinden mijn moeder en ik allebei dat het misschien wel beter was geweest als ik naar een speciale school was gegaan, maar ik snap absoluut waarom ze toen deze keuze hebben gemaakt. Zou ik een kind krijgen wat hoogbegaafd is denk ik dus dat ik wel naar een speciale school of in ieder geval een school met zo'n plusklas zou kijken.

**Geplaatst**: 11-07-12 21:29

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 11-07-12 21:29

@TeSzZz, heel herkenbaar verhaal

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-07-12 22:12

Geplaatst door de TopicStarter : 11-07-12 22:12

Bedankt voor de reacties!

Waar het gesprek vooral over ging was de naam 'hoogbegaafd', meer het taalkundige aspect ervan en de associaties die dat oproept bij mensen die er geen achtergrondkennis van hebben en er opeens mee te maken krijgen. Dat zijn jullie dus duidelijk niet, anderzijds was het natuurlijk ook te verwachten dat vooral mensen met affiniteit met en kennis van het onderwerp hier reageren.

Dan maar even mijn mening; ik vind het een rotwoord! Het heeft een arrogante bijsmaak, je lijkt tegen je gesprekspartner te zeggen "ik ben slimmer dan jij, of in ieder geval slimmer dan de meeste mensen hier". Althans, ik denk dus dat dat bij veel mensen zo aankomt, ook weer gebaseerd op eigen ervaring. Volgens mij zijn mensen minder bereid om mee te denken wanneer ze zonder enige kennis geconfronteerd worden met een dergelijk kind dat zich, onbedoeld, boven hen lijkt te plaatsen. Ik kan me dat goed voorstellen - immers, als je zo goed beweert te zijn, dan los je het toch zelf op..? Door het naampje 'hoogbegaafd' hoef je niet meer te rekenen op sympathie van de omgeving, omdat er niks in besloten ligt van eventuele tekortkomingen (vaak dus op sociaal gebied). En dat terwijl hoogbegaafdheid in veel gevallen juist tot een boel ellende leidt. Noem je het andersdenkend of voor mijn part sociaal zwakbegaafd, dan blijkt de omgeving (bijvoorbeeld de school) opeens veel welwillender om te kijken naar wat ze voor het kind kunnen betekenen. Woorden doen onbewust toch erg veel.

Samengevat (ben ik slecht in :')

): tuurlijk bestaan er hoogbegaafde kinderen. Ja, kinderen zonder het label maar met hetzelfde stel hersens hebben net zo goed vaak problemen, en dat is natuurlijk de voornaamste oorzaak. Maar door er zo'n woord aan te hangen maak je het ze alleen maar lastiger doordat de omgeving ook minder flexibel wordt. Ik vind het erg lastig uit te leggen, als het onduidelijk is hoor ik het graag...

Argument van mijn gesprekspartner was dat de publiciteit er vooral op gericht is om duidelijk te maken wat de problemen (kunnen!) zijn, ook om de gedachte dat je slim bent en dus alles fantastisch is te doorbreken. Ik weet alleen niet of mensen zo ver kijken als het geen onderwerp is dat dichtbij ze staat - vandaar dat we hoopten zo daar een beetje inzicht in te krijgen. Was vooral "ik denk dat mensen dit" en "ik denk dat mensen dat", maar ja, weten doen we het geen van beiden.

**Geplaatst**: 12-07-12 05:37

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 12-07-12 05:37

Een 'hoogbegaafd' kind roept bij mij best wel negatieve associaties op..
Dat komt doordat het in onze familie (zowel vaders als moeders kant, maar niet bij mijn ouders gelukkig) belangrijk gevonden wordt dat een kind hoogbegaafd of tenminste heel slim is.

Mijn beide neefjes (nu 6 en 8 jaar) wordt van gezegd dat ze hoogbegaafd zijn.. Ze hebben ook een IQ test gedaan en alles, en daar uit bleek dat ze eigenlijk toch wel best normaal zijn. Dat ze wel slim zijn dat geloof ik zo, maar hun moeder (mijn tante) wil zó graag dat haar kinderen geweldig zijn.. Ze zei ook van zichzelf dat de hoogbegaafd was, maar ook uit die IQ test bleek ze hartstikke 'normaal' te zijn.

Het zelfde aan de andere kant van de familie, mijn andere tante riep ook altijd heel hard hoe geweldig haar kinderen wel niet waren en zouden worden, maar uiteindelijk hebben ze beiden geen interessante opleiding gedaan en zijn ze niet bepaald het voorbeeld van een helder licht.

Dit is dus hoe ik ertegen aan kijk.. Ik heb ook wel een vriend gehad die écht hoogbegaafd was, maar die ouders hebben daar nooit voor gehoopt.

**Geplaatst**: 12-07-12 05:46

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 12-07-12 05:46

Ik heb een vriendin die hoogbegaafd is, denk IQ van 140? Ze doet nu een universitaire opleiding. onwijs toffe meid maar soms merk je wel dat ze sociaal wat achter ligt of anders denkt dan een "normaal" persoon

Zij laat je gerust uren buiten op zich wachten en vind het normaal dat je dan wacht :')

Ook komt ze soms gewoon niet opdagen als je haar verwacht en dat soort dingen. Ze is niet niet-sociaal, ze heeft een hoop vrienden, maar sommige dingen kan je je wel aan ergeren

Haar broer daarintegen, die nog een hoger IQ heeft, die heeft praktisch geen vrienden en zit veel thuis etc... dus 2 totaal verschillende kinderen

**Geplaatst**: 12-07-12 06:56

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 12-07-12 06:56

Oké, heel eerlijk. Ik ken een hoogbegaafde volwassene, een collega, die mij vaak het bloed onder de nagels vandaan haalt met net iets te ver doorvragen, net zo dat ik steeds te veel loslaat over zaken die ik haar niet had willen vertellen.
En ze heeft ontzettende bevestigingsdrang en faalangst. Hemelt mij op door mijn, in haar ogen, ervaring met sommige dingen. Dingen die ik echt niet beter kan dan anderen.
Ze is totaal niet oplossingsgericht en stelt vragen, vragen, vragen, vragen stelt tot we er allebei een ons van wegen.
En ja, ik denk dan inderdaad: Jemig, wie is hier nou hoogbegaafd. Zoek het lekker zelf uit!!!

**Geplaatst**: 12-07-12 08:12

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 12-07-12 08:12

ik heb veel ervaring met hoogbegaafde kinderen, mijn neefjes hebben het allebei en een jongen en meisje waar ik regelmatig bij oppas. je moet ze heel erg prikkelen. ik vind hoogbegaafdheid wel handig als je iets uitlegt dan dringt het meteen tot hen door en pikken dus dingen erg makkelijk op. ze zijn nu al erg zelfstandig maar dit verschilt ook wel per persoon. maar de ervaringen die ik tot nu toe met hoogbegaafde kinderen heb is erg goed.

**Geplaatst**: 12-07-12 08:16

Geplaatst: 12-07-12 08:16

Sja, hoogbegaafd, het is ook zo'n dubbele term!
Er wordt aangenomen dat je hoogbegaafd bent als je IQ boven een aantal punten ligt, maar ik geloof dat het iets te maken heeft met het gemiddelde IQ van de bevolking.
Bovendien zijn IQtesten gesplitst in een taalkundig deel en een inzichtdeel, en moet je op beide samen hoog scoren of je bent niet hoogbegaafd.

Hoe ik dat weet? Vriendjelief zit ergens rond de 130 geloof ik, taalkundig zelfs vlot richting 145. Je merkt het in de kleine dingen: zijn vocabulaire is enorm groot, nieuwe woordenschat slorpt hij sneller op kan baby's melk. Hij zat ook bij mij in de klas, terwijl hij wel een jaartje jonger is. Klasje overgeslaan dus.
Dit wil natuurlijk niet zeggen dat hij altijd en overal slimmer is dan mij. Over paarden, bvb, weet ik meer dan hem. Alleen, het interesseert hem nu, dus na 1 of twee keer uitleggen/ voortonen (opzadelen etc) doet hij het perfect. Hij leert dus wel snel.
Hoogbegaafdheid wil dus niet zeggen dat je in alles goed bent! Je bent gewoon nog beter dan gemiddeld in de dingen waar je al aanleg voor had!
Verder heeft hij (en ik ook, maar ik ben nooit getest, dus over mezelf kan ik geen bewijsbare uitspraken doen) de typische problemen van mensen die het te gemakkelijk gehad hebben.
Wij hebben in de middelbare school nooit geleerd van te studeren en komen nu in de hogere opleiding in de problemen als we grote pakken leerstof moeten verwerken. Dat wil ik graag anders zien! En dit is nu wel ook frustrerend en lastig uit te leggen. "Slim, maar niet kunnen studeren? Jaja ..."

Het beeld dat mensen van hoogbegaafden hebben klopt wel, maar is soms overdreven: het zijn sociaal zwakke betweters, die zich ergeren aan andere mensen. Maar heus niet zo hard of ze ons op tv doen geloven, anders had ik nu geen vriendje

**Geplaatst**: 12-07-12 08:22

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 12-07-12 08:22

Ik kreeg op de basisschool altijd extra opdrachten als ze in de les iets gingen doen wat ik niet mee hoefde te doen. Was heel wisselend, soms bij de kleintjes helpen met leren-lezen, soms taalopdrachten, ook een keer met een ander hoogbegaafd meisje de opdracht om een circus uit te werken (iedereen uit de klas een rol geven, kosten bedenken, waar ga je allemaal naar toe, etc.).

Vond ik altijd erg fijn, omdat je dan toch voldoende uitdaging krijgt, ook op de vlakken waar je al goed in bent.

**Geplaatst**: 12-07-12 08:30

Geplaatst: 12-07-12 08:30

Hier een hoogbegaafd kind

Ze hebben mij 2 klassen hoger geplaatst, maar de lagere school heeft me nooit kunnen boeien..

Altijd de beste van de klas dus werd ellendig veel gepest.
In het middelbaar kwam ik tot mijn recht MAAR de richting die ik studeerde interesseerde me niet...
Heb boekhouden gestudeerd maar wou de verpleegkunde in. Dat mocht echter niet omdat dat 'te laaggeschoold' was voor mij,
dus ik gaf er in het 4de jaar de brui aan...

Ben met een normaal gemiddelde door mijn schoolleven gegaan en heb mijn diploma wel én werk trouwens nu als boekhouder, maar toch...
Mijn passie en ambities liggen nog steeds in de verpleegkunde en de kunstwereld

Ik heb na mijn middelbare school een toelatingsexamen verpleegkundige gedaan aan de universiteit en had maar liefst 94%!
Ik moest echter nog een medisch onderzoek laten uitvoeren en toen ze mijn slechte rug zagen werd de verpleegkunde volledig afgeschreven voor mij.
(ben nu nog steeds op zoek naar een richting in de verpleegkunde waar ik in terechtkan, maar nu met een koophuis wordt het financieel moeilijk om fulltime te gaan studeren)

Ik leer nog steeds heel snel bij, interesseer me voor énorm veel zaken, maar eigelijk weet niemand dat ik hoogbegaafd ben.
Vind het een 'naar' woord, ik associeer het met negatieve zaken (pesterijen e.d.) en ga liefst gewoon door het leven als een 'normaal iemand'.

Mijn ouders stoefen graag over hun dochter natuurlijk, maar ik heb iets van 'pff, let it go!'.
Ik heb meerdere IQ testen gedaan en gemiddeld kwam daar toch een IQ uit van 139.

Maar het heeft me in de loop der jaren nu en dan wel gék gemaakt

Zo heb ik dyslectie met cijfers ontwikkeld, soms met letters, mijn woorden komen er veel te snel uit waardoor ik ze soms mix van plaats, ik heb een dwangneurose (continu twijfelen of iets wel degelijk gebeurd is), etc etc. Meerdere mensen met een hoog IQ zouden hier last van hebben, ik ben met zoveel tegelijk bezig en ben altijd al een eind verder met mijn gedachten
dan dat een woord op papier komt.

Mijn sociaal leven is best ok, maar ik zit vaak liever alleen met een boek dan dat ik me meng in het openbare leven

**Geplaatst**: 12-07-12 08:40

Geplaatst: 12-07-12 08:40

Mijn eerste gedachte: het is een klein beetje makkelijker, maar vooral een stuk moeilijker voor het kind.

Het kind heeft vaak van nature een goede aanleg en een grote interesse in de wereld om hem/haar heen, waardoor de ontwikkeling vlot verloopt.

Maar....
Door de vlotte ontwikkeling heeft het kind op het sociale vlak vaak veel problemen. Het loopt voor op leeftijdsgenootjes waardoor er weinig aansluiting is. Er kan zelfs flink gepest worden, aangezien iemand 'anders' is. Daarnaast is de lesstof soms niet uitdagend genoeg, waardoor iemand juist gaat onderpresteren en niet meer meekomt in de klas. Daarnaast kan iemand slechter presteren om maar niet teveel af te wijken van de rest van de klas.

Ik denk dat hoogbegaafd zijn een heel groot deel van het kind-zijn wegneemt. Het lijkt misschien onbezorgder, maar dat is het niet!

Edit: Ik val ook onder de categorie hoogbegaafd... ben een paar keer getest in mijn leven en heb een TIQ van 154. Ik ben zo lui als het achterend van een varken.....dus het heeft mij niet veel gebracht, haha! Tja, ik zie heel snel hoe dingen in elkaar zitten. Snap alles sneller dan gemiddeld. Raak soms gefrustreerd als ik iets niet duidelijk krijg voor een ander. Ik heb persoonlijk niet heel veel ambitie, dus ik doe er verder weinig mee!

Laatst bijgewerkt door ista op 12-07-12 08:49, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 12-07-12 08:43

Geplaatst: 12-07-12 08:43

Ik leer ook fluitend voor zaken die ik interessant vind en de meeste dingen gaan mij erg makkelijk af. Met cijfers neig ik echter naar discalculie. Op de basisschool heb ik me suf verveeld. Ik zat altijd te tekenen omdat ik mijn opdrachten al af had. Ik volgde na schooltijd extra lessen, zoals Spaans, waar ik dan weer mee stopte omdat de klas bleef hangen bij bepaalde onderwerpen omdat er kinderen bij zaten die (even niet aardig gezegd) dommer waren. Ik hielp andere kinderen vaak met hun huiswerk of liet ze afkijken bij toetsen zodat we maar in vredesnaam verder konden in de klas :')

Op rekenen na kreeg ik vrijwel standaard negens en tienen op de basisschool. Ik werd ontzettend veel gepest omdat ik slimmer was dan de rest van de klas. Ik merkte dat ook de leraren het niet leuk vonden dat "dat buitenbeentje" altijd maar hoge cijfers haalde zonder dat ik er iets voor deed. Toen ik naar het VWO ging was ik ontzettend lui geworden. Ik was gewend om zonder inzet een tien te halen, en nu kreeg ik zonder inzet een zes. Ik heb mezelf er heel snel van kunnen overtuigen dat het niet ging om een tien, maar om een voldoende en sindsdien ging ik ieder jaar met mijn hakken over de sloot. Leren interesseerde me niet, dat deed ik alleen voor vakken die ik leuk vond en daar haalde ik dan ook hoge cijfers in.

Nu nog altijd word ik heel erg beoordeeld op dat ik snel kan leren en hier weinig voor hoef te doen. Ik doe nu een opleiding waarbij je veel moet weten over recht. Enerzijds vind ik het een compliment dat ik een wandelend wetboek word genoemd, maar anderzijds vind ik het ook vervelend dat ik altijd alleen maar op mijn kennis word beoordeeld. "Ik doe ook nog andere dingen" denk ik dan. Maar goed, je leert er mee leven. Ik heb nooit een stempel van hoogbegaafd gekregen en dat zal ik ook gerust niet zijn. Met IQ testen kom ik meestal rond de 130 uit, maar ik meen dat dat redelijk gemiddeld is. Het interesseert me eigenlijk ook niet echt. Ik leer gewoon heel makkelijk zonder daar veel moeite voor te hoeven doen en ik zal misschien wat sneller verbanden leggen tussen bepaalde zaken. Wel blijf ik me er aan ergeren dat andere mensen die verbanden dan niet zien of die zaken niet snappen: dat begrijp ik dan weer niet en dat kost mij vaak een hoop moeite. Dat ze je niet begrijpen als je in discussie gaat met de docent, of erger nog: dat zelfs de docent je niet meer begrijpt, terwijl het voor mij op dat moment gewoon algemene kennis is. Dat je met een methodiek gaat werken die al jaren door heel het land wordt gebruikt en er vervolgens achter komt dat die methodiek helemaal niet werkt en helemaal niet klopt. Dan vraag ik me echt af of ik nou echt de enige ben die dat door heeft. Als ik dat dan vervolgens ga bespreken met de persoon die min of meer expert is op het gebied van die methodiek, merk ik dat ik inderdaad iets heb ontdekt waar nog niemand aan heeft gedacht. En die dingen begrijp ik dus niet, omdat ze voor mij ontzettend logisch zijn.

Ik worstel daar nog altijd mee, dus ik kan me voorstellen dat het voor iemand die daadwerkelijk hoogbegaafd is en die dit dus in ergere mate heeft, nog veel lastiger is.

Edit: Wat de vraag betreft "Hoe ga jij met zo'n kind om?"
Ik kijk naar wat zijn niveau is en ga op dat niveau met hem praten. Het heeft weinig zin om dan bijvoorbeeld over My Little Pony of Lego te gaan beginnen, als hij of zij liever praat over documentaires of weet ik veel wat. Zo'n kind is net als ieder ander op zoek naar prikkels, probeer die dan ook te bieden. Zo vind ik het nog altijd heel prettig om te praten met iemand die op hetzelfde niveau zit of een niveau hoger, dat prikkelt mij dan weer.

Laatst bijgewerkt door Snadrem op 12-07-12 08:53, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 12-07-12 08:52

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 12-07-12 08:52

Iemand wordt vaak hoogbegaafd genoemd bij een IQ van 130 of meer (anderen houden 't op 136 of 140, aldus Wikipedia). Daar zit jij dus wel op of heel dichtbij.

**Geplaatst**: 12-07-12 09:29

Geplaatst: 12-07-12 09:29

MiReRe schreef:
Jemig, wie is hier nou hoogbegaafd. Zoek het lekker zelf uit!!!

Dit hoor je vaker en dat maakt het voor de hoogbegaafden wel lastig om te begrijpen en begrepen te worden. Reden genoeg om je IQ niet van de daken te schreeuwen, het wordt immers heel makkelijk tegen je gebruikt.

Hoogbegaafde kinderen krijgen tegenwoordig makkelijk de hulp die ze nodig hebben. Daar staat tegenover dat er buitenproportioneel veel hoogbegaafde kinderen zijn als je de ouders mag geloven. Eerlijk ken ik geen enkele ouder die gewoon zegt dat zijn/haar kind doodnormaal en gemiddeld is, elke ouder ziet wel iets uitzonderlijks in zijn/haar eigen kind. Het wordt lastig als ouders dat beeld door blijven drukken en kinderen eigenlijk een hoog IQ moeten hebben, tegen wil en dank. Het werd hier in het topic al genoemd, de obsessie met het hoge IQ.

Verder doen hoogbegaafden gewoon mee in de statistieken, X% is aardig, X% is gezellig, X% is misdadig, X% zit in de gevangenis, X% woont in Friesland, X% heeft kinderen, X% rijdt in een rode BMW en ga zo maar door.

Snadrem schreef:
Met IQ testen kom ik meestal rond de 130 uit, maar ik meen dat dat redelijk gemiddeld is.

Uhm, voor academici inderdaad, maar voor de rest van de wereld niet hoor.

Laatst bijgewerkt door Anoniem op 12-07-12 09:32, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 12-07-12 11:21

Geplaatst: 12-07-12 11:21

Wij hebben verscheidene hoogbegaafde in de familie (officieel internationaal getest), en ook bij mijn zoon van 3 heerst nu een groot vermoeden helaas. Onze ervaring heeft geleerd dat stimulans van interesses goed werkt om een hoogbegaafd kind bezig te houden, het moet voor de omgeving duidelijk zijn zodat men erop in kan spelen. Hoogbegaafde wekken vaak de illusie van desinteresse, omdat dingen die voor normale mensen wat moeilijker zijn, voor een hoogbegaafde een minuutje werk is... Zit je dan in je hoekje weg te kwijnen met een boekje, zonder uitdaging, zonder prikkeling, zonder stimulans... Normale kinderen reageren daar op den duur ook gefrustreerder/geirriteerder op "Ben je nou alweer klaar?" en vervolgens nog vaak foutloos ook. Vanuit school vind ik die extra stimulans erg belangrijk, alternatief werk, moeilijkere opgaven, leuke uitdagingen etc. Maar ook dat vakken die in eerste instantie minder interesse wekken wat extra stimulans krijgen, want daar schuilt vaak een valkuil...

Hoogbegaafdheid zie ik eerder als handicap dan als een plus punt, mee komen op een normale basisschool is vaak een issue, sociale contacten met normale/gemiddelde kinderen verloopt vaak moeizamer en de erkenning vanuit de maatschappij is ook minimaal al is dit de laatste jaren reeds sterk verbetert... Ook in het latere bedrijfsleven vormen zich vaak obstakels (onbewust fouten maken doordat de aandacht verslapt --> Gebrek aan uitdaging etc.)

**Geplaatst**: 12-07-12 11:26

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 12-07-12 11:26

Een grote fout die veel gemaakt wordt door ouders is dat ze die kinderen van alles aanbieden wat meer bij een volwassene hoort dan bij een kind. Kinderachtige dingen worden vaak overgeslagen en kinderen worden teveel behandeld als kleine volwassenen. Het is dan niet raar dat een hoogbegaafd kind niet kan dealen met leeftijdgenootjes die zich normaal ontwikkelen. Zulke kinderen zouden verplicht in de zandbak moeten zitten, of in de speeltuin. Laat ze maar lekker de hefboomeffecten van een ouderwetse wip uitwerken en de constructie van de glijbaan uitknobbelen inclusief de massaversnelling in het glijgebied. Input is namelijk overal aanwezig en is niet altijd in letters verkrijgbaar.

**Geplaatst**: 12-07-12 11:35

Geplaatst: 12-07-12 11:35

Mijn zusje én broertje zijn hoogbegaafd.
Vooral voor mijn zusje heeft dat vroeger veel problemen opgeleverd. Ze had moeite om sociaal goed mee te komen met de groep en werd veel gepest. Ze is hiervoor ook veel bij de psycholoog geweest. Op school verveelde ze zich vaak, ondanks de vele extra taken die ze kreeg.
Mijn zusje begrijpt alles heel snel maar vind het heel moeilijk om echt te leren, als ze moet leren moet ze er voor zorgen dat ze echt geen enkele afleiding heeft want dan wil het niet. Vroeger hadden mijn zusje en ik heel vaak ruzie, ze kon ineens heel fel uit de hoek komen. Inmiddels is mijn zusje 19, heeft ze haar gymnasium diploma met 13 vakken gehaald, heeft ze haar propedeuse farmacie en studeert ze nu geneeskunde. Ze woont inmiddels ook al een jaar op haar zelf en dat gaat heel goed. Ze heeft veel vriendinnen in Utrecht, heeft een goede baan en onderneemt veel naast school. Kortom ze heeft haar plek helemaal gevonden daar. Wel heeft ze af en toe nog steeds moeite om te communiceren met nieuwe mensen. En het is echt iemand die bezig moet zijn. 1 ding doen is niet voldoende voor haar, ze is altijd opzoek naar nieuwe uitdagingen.
Mijn broertje is echter heel anders. Mijn broertje kan juist heel goed leren maar heeft wel ook af en toe moeite met zijn concentratie waardoor het allemaal wat langer duurt. Ook hij is hard op weg zijn gymnasium diploma met 13 vakken te gaan halen (hij zit nu in het 4e jaar).
Mijn broertje praat makkelijk met andere mensen maar is niet iemand die veel met vrienden afspreekt. Het liefst zit hij de hele dag achter zijn playstation of computer en daar is hij super voorzichtig mee (als je niet je handen hebt gewassen mag je er niet aanzitten en er mag niet in de buurt gegeten of gedronken worden).

Ik denk dus dat hoogbegaafd zijn niet alleen maar voordelen heeft. Uit mijn ervaring weet ik dat mensen die hoogbegaafd zijn vaak moeite hebben met sociale contacten en snel afgeleid zijn waardoor het niet altijd even makkelijk gaat op school. Iemand die hoogbegaafd is heeft veel uitdaging nodig om zich zelf bezig te houden, anders vervelen ze zich en wordt de concentratie slechter.
Ik moet zeggen dat ik ondanks dat ik misschien geen gymnasium kan doen, ik best blij ben dat ik niet hoogbegaafd ben

**Geplaatst**: 12-07-12 12:26

Geplaatst: 12-07-12 12:26

Het is denk ik maar net hoe je ermee om gaat, kinderen zijn kinderen en dat mag je niet vergeten. Hele gezin hier is hoogbegaafd of bovengemiddeld intelligent, problemen voor mij kwamen eigenlijk pas halverwege de middelbare school toen ik erachter kwam dat er vakken waren waarvoor ik moeite moest doen (in mijn geval wiskunde) en dan moet je ineens gaan leren... maar hoe doe je dat?! Dat was voor mij ontzettend lastig. Zeker op een puberleeftijd, ik had nooit geleerd hoe je moest leren en nu moest ik het ineens gaan doen. Mijn ouders konden me hier eigenlijk ook niet bij helpen naar mijn gevoel, want die hadden precies hetzelfde. Dat hele "blokken" en studeren is helemaal aan mij voorbij gegaan, ik had geen flauw idee hoe je zoiets moest aanpakken.
Mijn vertrouwen in leraren heeft ook een flinke knauw gehad wat zeker niet mee heeft geholpen. Ik had het gevoel dat ik niet werd begrepen, als ik om meer vroeg werk vroeg kreeg ik dat niet en ik heb een tijdje bewust onder mijn niveau gepresteerd omdat ik er ellendig van werd dat mijn werk (vooral door mijn docent Nederlands) zo de hemel in werd geprezen tegenover de rest van de klas. Maar de druppel was denk ik nog wel 'n nieuwe leraar maatschappijleer die me een 1 gaf voor een werkstuk omdat ik het zou hebben overgeschreven uit boeken of internet - reden: "een 15 jarige kan niet zo schrijven." Dan doe je dus je best op een werkstuk, is het nog niet goed. Dat doet gewoon pijn (ik was ook echt woedend).
En verder geef ik het eerlijk toe, ik was gewoon lui. Had geen idee hoe ik moest leren en waarom zou ik er moeite voor doen?

Snadrem schreef:
Toen ik naar het VWO ging was ik ontzettend lui geworden. Ik was gewend om zonder inzet een tien te halen, en nu kreeg ik zonder inzet een zes. Ik heb mezelf er heel snel van kunnen overtuigen dat het niet ging om een tien, maar om een voldoende en sindsdien ging ik ieder jaar met mijn hakken over de sloot. Leren interesseerde me niet, dat deed ik alleen voor vakken die ik leuk vond en daar haalde ik dan ook hoge cijfers in.

Dit is dus precies wat ik bedoel. Ik had hetzelfde, al heb ik uiteindelijk Havo gedaan. Ik ben halverwege het een-na-laatste jaar nog van profiel gewisseld, had uiteindelijk teveel vakken zodat ik de ene week naar geschiedenis moest en de andere week naar biologie want die lessen waren op hetzelfde uur. Hierdoor miste ik ook een uur Engels, zou dat uur als privéles krijgen maar dat ging uiteindelijk niet meer door want volgens de leraar had ik het niet nodig. Zo heb ik het laatste jaar eigenlijk een beetje zelf samengesteld (aangezien ik veel vrijstelling kreeg voor lessen, ik kon toen toch al niet meer zakken met de cijfers die ik had dus dan zat ik de halve les uit mijn neus te eten). Door mijn profielwisseling kreeg ik wel ineens weer nieuwe dingen (geschiedenis, aardrijkskunde). Zo had ik toch nog een beetje het gevoel dat ik er iets bijleerde, al was het vooral veel herhaling en sommige dingen waren zelfs op de basisschool al voorbij gekomen...
Ik deed eerder zo weinig aan school dat ik, nadat ik zo'n beetje alle niveaus had gehad naar de Havo moest. Ik had er een handje van om gewoon de helft niet in te leveren en redelijk veel te spijbelen. Ik heb er achteraf wel spijt van, het was echt 0 uitdaging voor me - ik heb niet geleerd voor mijn examens en ben toch geslaagd met 9'ens, 8'en en een 7. Nu denk ik: als ik nou gewoon wel wat had gedaan was het zo anders geweest, maar dat is achteraf en terugdraaien kan ik het niet meer.

Ik heb altijd (behalve de kleuterklas) op een Vrije School gezeten en ik denk dat dat heel veel heeft gescheeld. Je leert daar gewoon veel meer, naast de standaardvakken heb je veel meer diepgang - neem bijv Russische literatuurgeschiedenis, dat vond ik echt heerlijk. Dat krijg je niet op het regulier onderwijs. De gewone vaklessen vond ik dan ook vaak weinig aan, maar de extra lessen (periodelessen) waren vele malen interessanter.
Verder heb eigenlijk nooit moeite gehad met sociale dingen. Ik ben ook nooit gepest (al vond wel iedereen me een betweter geloof ik... vooral op de basisschool. Ik doe tegenwoordig heel hard mijn best om niét zo over te komen).
Nu was ik ook wel echt een buitenspeel-kind dankzij mijn ouders, misschien scheelt dat ook wel. Buiten school om was ik echter wel vaker en graag alleen, ik las heel veel en was ook graag alleen buiten. Mijn ouders hebben me wel heel erg gestimuleerd waar ik heel blij mee ben. We hebben heel erg veel boeken (voornamelijk literatuur) staan thuis, wat ik op jonge leeftijd al verslond. Net als de bibliotheek waar ik elke week wel kwam. Verder tekende ik graag en ook het buitenspelen stonden ze achter, wat Lovely eigenlijk ook zegt. Gewoon lekker naar buiten en het zelf maar uitzoeken; zo combineerde ik bijvoorbeeld mijn obsessie met vogels (ik verslond alle encyclopedieën en kende alles bij naam) met buiten en binnenspelen. Toen ik een jaar of 6-7 was (voor de vogel obsessie) waren het dinosauriërs. Ik heb nooit poppen gehad, wel heel veel dino's om mee te spelen. En allerlei boeken en encyclopedieën erover. Op het schoolplein met de andere kinderen speelde ik dan gewoon 'dinosaurusje' (lees: we renden al schreeuwend als een groepje Velociraptors over het plein heen :')

).

**Geplaatst**: 12-07-12 12:34

Geplaatst: 12-07-12 12:34

Oh wat herken ik me in veel dingen hier! Ik loop momenteel bij een psycholoog ivm vermeende hoogbegaafdheid in combinatie met ADD. Ik heb een universitaire opleiding gedaan en presteer te goed om officieel het label ADD te krijgen maar heb wel enorm veel problemen met plannen, overzicht en ik heb altijd chaos in mijn hoofd. Ik heb vooral veel moeite met concentreren.

Met name het stukje over luiheid is heeeeel herkenbaar! Ik kan ook niet leren omdat ik dat nooit heb hoeven doen. Leren is voor mij een boek lezen. Ik heb de hele basisschool bijna niks hoeven doen en heb in groep 5 het hele jaar op de gang doorgebracht vanwege een leraar die niet om kon gaan met het feit dat ik meer wist dan hij. Tot mij moeder ging klagen op school, toen kreeg ik in een speciale klas extra lesstof om mij te motiveren en bezig te houden. Middelbare school ging ook vrij simpel en uni heb ik ook niet hard voor hoeven werken. Ik merk wel dat ik me heel moeilijk kan zetten tot intellectuele arbeid. Als ik ergens wat langer over na moet denken of harder voor moet werken, moet ik eerst een enorme drempel over voor ik me ertoe kan zetten.

Daarnaast ben ik extreem perfectionistisch, ook wel onzeker over mijn eigen kunnen en wil ik altijd meer en beter. Ik ben sociaal wel sterk gelukkig maar merk soms dat mensen mij niet volgen. Ik zit dan alweer 10 stappen verder. Wat iemand opmerkte over het irritante doorvragen komt mij helaas ook wel bekend voor. Ik wil altijd exact weten hoe iets zit, waarom en of het niet efficiënter kan. Ik heb af en toe ook wel iemand nodig die zegt dat we NU een beslissing gaan nemen.

Alles bij elkaar vind ik het zeker geen onverdeeld positief gegeven om hoogbegaafd te zijn. Ik zou heel vaak willen dat ik minder passief was en harder kon werken voor dingen. En het zou ook wel eens fijn zijn om te genieten van wat ik wel kan in plaats van altijd maar beter te willen worden en me druk maken over wat ik allemaal niet weet en kan.

**Geplaatst**: 12-07-12 18:30

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 12-07-12 18:30

hier ook een hoogbegaaft persoon met fotografisch geheugen

ik heb niet alles gelezen hier, maar sommige dingen herken ik zeker. Op mijn basischool wilden ze mij groep 2 overlaten slaan en dan later groep 4. Ik kon in groep 1 al redelijk lezen. Maar mijn ouders waren hier, gelukkig, op tegen. Ze vonden dat ik eerst maar eens gewoon kind moest zijn. De zoon van een vriendin van mijn moeder daar in tegen heeft deze stap wel ondergaan. conclusie: hij is even oud als mij, studeert nu geneeskunde, maar kan nooit mee komen met zijn leefdtijds genootjes, op zijn vwo in de 5e klas moest hij mee gymen met de brugklassers.

Even terug naar mij. Ik heb de klassen dus gelukkig niet over geslagen. Op de basischool kreeg ik wel altijd, samen met 6 andere kinderen extra lessen. Op dinsdag en donderdag middag hadden we dan plusgroep. Hier kregen we beginnede wiskunde en spaans. Maar ook engels en werkstukken maken. In groep acht mocht ik 6 weken lang 3 x per week naar een middelbare school hier in de buurt om extra lessen te volgen.
Ik volg nu atheneum op de middelbare school, na de vakantie ga ik naar de 5e klas. Toch is het vwo voor mij niet gemakkelijk. Mede omdat ik mezelf vaak overleer. Ik leer te veel en te lang voor een toets. Dit komt voor uit faalangst en het feit dat ik het altijd goed wil doen. Ik ben niet snel tevreden. Maar door mijn fotografisch geheugen weet ik de meeste dingen toch wel. Ik durf hier alleen dan niet op te vertrouwen...
Ook erger ik me heel snel aan mensen die minder slim zijn dan ik ben

. Dit is een best wel beschaamende eigenschap van mij. Ik laat mensen nooit uit praten omdat ik weet hoe hun zinnen zullen eindige. Aanvullen dus. Soms erger ik me dood aan mezelf. Maar tegenwoordig denk ik zo: Ik ben wie ik ben, iedereen is anders, de een heeft een goed stel hersens en de andere een goddelijk lichaam. Slim zijn heeft zo zijn voordelen. Ik ben van mening dat je een hoofdbegaaft persoon gewoon tussen zijn eigen leeftijdsgenoten moet laten opgroeien en extra uitdagingen moet bieden wanneer het kan.

**Geplaatst**: 12-07-12 19:09

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 12-07-12 19:09

Hier nog een hoogbegaafde.

Allereerst vind ik de term inderdaad een negatieve klank hebben. Alsof je zoveel slimmer bent dan de rest. Alsof je altijd alles beter weet. Nee helemaal niet. Ja, hoogbegaafden onthouden sneller, ook vaak strategischer, en lijken daardoor meer te weten. Maar vraag mij bijvoorbeeld wanneer koning Huppeldepup van huppeldepup leefde en je krijgt een vragende blik terug.

Ook ik ben lui geworden van te weinig uitdaging. Nu op de universiteit moet ik eindelijk eens iets meer doen. op de middelbare maakte het bij ons bij wijze van spreken niet uit of je een werkstuk 3 weken te laat inleverde. Nu moet ik het op die datum afhebben, anders hele vak maar opnieuw volgend jaar.
Op de basisschool had ik een juffrouw die er niets van begreep, die me zelfs naar de havo wilde sturen, want ik leek te normaal om hoogbegaafd te zijn. Tja...
Ook ik ben wel gepest in de klas, altijd de beste resultaten. Op een gegeven moment was ik daar niet meer trots op, wilde ik bijna onvoldoendes halen om maar niet de beste te hoeven zijn. Gelukkig voor mij waren er een aantal in mijn klas die écht niet slim waren (niets daartegen hoor!!!!) en die werden nog erger gepest.
Op de middelbare deden ze gelukkig aan plusklassen en dat was erg fijn. Helaas alleen in de onderbouw. De bovenbouw heb ik heel veel vakken gedaan (tegenwoordig kan dat niet eens meer, wat ik zeer zeer slecht vind). Heb het op mijn sloffen gehaald zo te zeggen. Wel heel l*ll*g tegenover een vriendin van mij trouwens dat het me zou gemakkelijk afging: zij werkte er kei en kei hard voor en haalde lagere punten, wat ze dan erg jammer vond.

Verder heeft men het bij mij nooit echt door. Ben redelijk sociaal begaafd (niet extreem veel vrienden, maar een gezellig clubje). Ik ben expres ook in een winkel gaan werken (achter de kassa) om ook makkelijker te worden in de omgang, vooral om meer geduld te krijgen en niet meteen mijn heethoofdje erop.

Een heel groot nadeel van hoogbegaafd zijn is voor mij het snel afgeleid zijn. In mijn hoofd ben ik altijd met vanalles bezig. Kan me nog geen 20 minuten op iets concentreren als ik het niet voor 100% interessant vind. Gelukkig kan mijn vriend (die overigens niet hoogbegaafd is, maar 'gewoon' universiteit doet) er goed mee omgaan en me ook aansporen weer aan het werk te gaan.

Wat ik wel heel eerlijk er nog bij zal zeggen: ik denk niet dat ik een relatie zou kunnen hebben met iemand die qua intelligentie veel lager is dan ik. Ik heb uitdaging nodig, voortdurend. Een gesprek met iemand met een lagere intelligentie kan ik goed voeren hoor, daar niet van. Maar ik wil ook over lastiger onderwerpen makkelijk kunnen praten. Het is een beetje lastig uitleggen over de computer, maar jullie snappen vast wat ik bedoel.

Al met al ondervind ik er niet veel hinder van. Ik denk dat velen er mee gebaat zijn extra opdrachten te krijgen op school, extra uitdaging. En dan bedoel ik niet koffie halen voor de juffrouw of de schoolbieb opruimen (ja dat liet ze mij doen, ze wist er gewoon geen raad mee).

**Geplaatst**: 12-07-12 19:12

Geplaatst: 12-07-12 19:12

stalxpaard is het bij jou ook echt getest? Ik begrijp wel hoe je je voelt

Ik heb een redelijk goed fotografisch geheugen, maar mede dankzij een zware hersenschudding toen ik klein was (van de trap af "gegooid"... het was of ik of mijn broertje van 9 maanden die zou moeten vallen, vader verloor evenwicht namelijk en had ons beide in zijn handen) en hierdoor is het 1 en ander fout gegaan :')

Ik kan me geweldig focussen op dingen die mijn interesse hebben. Dieren, fotografie, landen en cultuur, ik ben dol op dingen leren wat betreft dat. Visueel ben ik wel hoogbegaafd. Maar performaal (als ik het goed zeg :')

) weer niet. Gewoon normaal/gemiddeld. Dit is dus wss ook gekomen door de val, ik was namelijk wel heel vroeg met alles enzo toen ik nog heel jong was

Maar ben blij dat ik visueel nog steeds errug goed ben. Ik kan me bepaalde beelden zo goed voor de geest halen. Tekenen kon ik toentertijd als de beste, en tekende alles uit mijn hooft. Daarna ben ik begonnen met fotograferen en ook dit gaat me redelijk goed af

Dus ja, visueel ben ik hoogbegaafd :')

verder gewoon normaal

Nomineer dit bericht ×