Geplaatst Jaren lang gelukkig met mijn vriend, maar dat ging na 7 jaar helaas uit. Dit is inmiddels ongeveer 3 maanden geleden (eind maart)
Weken een dipje gehad, gehoopt dat het weer goed zou komen totdat ik opeens het licht zag. Nu ben ik eigenlijk wel gelukkig dat ik weer mijn eigen leven kan gaan leiden.. Toch jarenlang een bril op gehad en mezelf vooral aangepast aan hem en zijn hobby's en hij nooit aan de mijne. Zo is hij in 7 jaar bv maar 1x meegeweest met mij naar de paarden terwijl ik toch al lang 4x in de week ga ongeveer..
2008 ging ik werken in het leukste cafe van den bosch, en daar werken natuurlijk ook jongens.. Samen werken met een hele leuke collega, maar ja ik had een vriend, hij was vooral van de scharrels dus hij mocht het vooral niet weten. Uiteindelijk werd het toch wel erg opvallend en een vriendin/collega van mij merkte het op.. Dacht dat hij het ook wist, dus via de sms toch maar eens opgebiecht na een jaar daar te hebben gewerkt. Eigenlijk nooit van hem een antwoord gehad over wat hij vond/voelde.
Heb echt zitten twijfelen of mijn relatie dan wel zo goed was als ik dacht (toen 4 jaar samen).
Heb toen ook op het punt gestaan om mijn relatie op te geven, maar samen met mijn vriend besloten om toch voor elkaar te vechten en na nog een kleine tegenslag een jaar later zijn we een jaar geleden samen gaan wonen.
Maar nu.. is die collega ook weer vrijgezel na een relatie van 2 jaar.. Hebben elkaar de afgelopen 2/3 jaar toch eigenlijk wel zoveel mogelijk ontweken, want ja er was toch echt wel een bepaalde spanning tussen ons. Mijn ex mocht hem niet, en zijn ex mocht mij niet.
2 weken geleden toevallig aan het whatsappen geraakt en sindsdien eigenlijk niet meer gestopt.. De 'liefdes'verklaringen gaan over en weer en doen ons best om elkaar echt goed te leren kennen.. Zo sliep hij na het stappen bij mij thuis (wel ander bed) maar hebben ook echt uren zitten praten en verder niets gedaan.. (zelfs niet gezoend)
Wat is dan nu het probleem?!
Daar ben ik ook nog niet helemaal achter.. Vraag me af of als ik niet had geappt met een vraag of het dan zo gelopen zou zijn.. Of hij dan verder was gaan scharrelen of of of...
Zie ik hem niet als vervanging voor mijn ex of iets in de richting..
Aan de ene kant ben ik nu na 7 jaar vrijgezel, ben ik inmiddels 22 en heb de ervaring van een 13 jarig meisje met betrekking tot daten ed. Heb wel in mijn hoofd zolang het leuk is is het leuk, maar pfoe wat is daten lastig
Voel me net weer een puber van 13 als ik zie dat ik een appje van hem heb
Kan de hele dag wel lachen.. 
Ik bedoel meer van dat ik gewoon lekker me richt op nieuwe dingen... en niet meer op dingen die toch geen zin hebben... 
Veel plezier vanavond en doe het gewoon rustig aan! Ik zou dit ook gewoon tegen hem zeggen hoor, is niks geks aan toch!? 