Ik zit met een probleem: mijn vriend, net 30 geworden, is zo afhankelijk van zijn ouders en ik kan hier gewoon niet meer mee om.
Wij zijn sinds anderhalf jaar aan het verbouwen in ons zelf gekochte huis. Omdat zijn ouders niet financieel sponsoren, vinden ze dat ze moeten helpen door mee te verbouwen. Alleen.... WIJ doen gewoon niks zelf meer. Vooral mijn schoonvader, daar heb ik het enorm lastig mee. Al bijna een jaar komt hij ieder weekend + enkele dagen in de week om te werken aan het huis. Hij doet daarbij dingen die ik niet vraag, maar die hij goed vind. Als ik daar iets van zeg, zegt hij dat het altijd mijn zin moet zijn (ja duhh, het is toch mijn huis???).
Ik heb over alles een mening, mijn vriend niet. Die zegt: ik zal het eens aan papa vragen. Papa geeft een mening die uiteraard compleet het tegenovergestelde is van die van mij. Vriend zegt dan: ja ik wil het zo (zoals zijn vader zegt). Gevolg: ik negeer iedereen en maak 's avonds ruzie met mn vriend. ondertussen is dit al een jaar zo. Mijn vriend kan maar niet snappen dat ik zijn ouders ZOOOOOOOO beu ben.
Zij vinden het bijvoorbeeld ook niet nodig dat ik aan de stal werk (paarden staan aan huis). Dan ben ik in het weekend bezig met klusjes aan de stal of wei. Dat kan hij dus niet snappen. Soms heb ik dan hulp nodig van mn vriend, maar dan helpt hij me niet, omdat hij zn vader moet helpen. laatst hadden mn vriend en ik twee dagen verlof. Ik had wat dingen gepland (ook in verband met het huis). Zijn vader komt bij ons aan en zegt doodleuk: ok vandaag gaan we dat en dat en dat doen
Ik hou het gewoon niet meer uit. Ik ben die mensen zo beu. Altijd dat gemoei. Ik kan nog geen verfborstel vastnemen of er is al commentaar op: dat moet je nu toch niet doen, er zijn andere zaken die moeten gedaan worden. jah ok, dat kan wel zijn, maar als ik nu die dag wil schilderen, dan doe ik dat toch gewoon? Daar hoef ik toch geen commentaar op.
Dit weekend was het me gewoon te veel en ik heb er alles uitgesmeten. Ik ben wel beleefd gebleven en ik heb het hem proberen uit te leggen. maar hij is dus vertrokken. Ik was 'opgelucht' maar ik heb nog nooit zo'n harde ruzie gehad met mn vriend. Ik was natuurlijk de boeman. Ik had het verknoeid...
Deze week is hij naar zn ouders geweest. ik ben niet mee geweest. Ik wil ze echt even niet zien, tis gewoon te veel. Al die ergernissen. Ik ben bang dat ik verkeerde dingen ga zeggen of doen. Maar nu willen zn ouders dat ik deze week nog langs ga om het uit te praten. Sorry maar dat zie ik echt niet zitten hoor. Laat mij eens een tijdje gerust! pff wat moet ik hier nu mee? Ik veronderstel dat er nog wel bokkers in deze situatie zitten/gezeten hebben?
Mijn vriend is trouwens kwaad op mij omdat hij alleen maar het goede ervan in ziet. Zijn vader komt helpen en dan gaat het huis sneller af zijn (en hoeft hij zelf minder te doen)
) dat je hier zo mee zit, en dat je het niet meer ziet zitten dat zijn ouders (zoveel) komen helpen in het huis.