Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-01-11 00:44

Verkracht... en toen?

Geplaatst door de TopicStarter : 26-01-11 00:44

“Dit is een goedgekeurd schaduwaccount”

Toen ik net 13 jaar was ben ik 2x verkracht… (wat een naar woord)… $:\$ Er is toen zoveel gebeurt, maar ik vindt het moeilijk en beschamend om dat te typen. Dit is gebeurt toen ik in mijn 2e jaar van het VMBO zat. Deze traumatische ervaring heb ik gewoon verzwegen. Ik wilde het wel graag vertellen, maar hoe begin je daar in hemelsnaam over? Mam die vroeg maar niks en pap die hoef ik daar helemaal niet voor aan te kijken. Opa was in die periode erg ziek dus mam had wel andere dingen aan haar hoofd. Toen ik eenmaal besloten had dat ik het niet meer durfde/wilde vertellen heb ik het gewoon heel ver weg gestopt.

Ondertussen ben ik 19 en zit toch behoorlijk vast met mezelf. Ook al wil ik dat liever niet toegeven.

Het is echt niet zo dat ik hier elke dag mee bezig ben, maar er zijn altijd fases waar het minder gaat, en dit is een van de dingen die elke keer harder terug komen.

Begin van het schooljaar heb ik een docente in vertrouwen genomen. Ik had het gevoel dat ik een speciale band met haar had, en dit was de 1e persoon in mijn leven waar ik dit misschien wel mee zou willen delen. Ik heb haar in de zomervakantie een sms gestuurd met het bericht of ze een keer tijd voor me had, omdat ik haar graag iets wilde vertellen waar ik al heel lang me zit. Zo gezegd zo gedaan, maar toen ik eenmaal met haar op kantoor zat kon ik haar niks meer vertellen. Gelukkig was ze ontzettend lief en geduldig. Ze is dingen op gaan schrijven; Ben je gepest? Mishandeld? Misbruikt? Verkracht? *slik* ze wist het dus…

Het gevoel wat ik toen kreeg kan ik nog steeds niet beschrijven, maar ik denk dat het woord paniek het beste in de buurt komt. Ik heb haar huilend aangekeken en weggelopen, even naar buiten, even rustig worden. Hierna hebben we het een het een paar keer over dit onderwerp gehad, wat trouwens erg fijn was! Maar toch kan ik hier zelf zo weinig over zeggen! Ik kan wel korte antwoorden geven op haar vragen, maar zelf vertellen is te veel van het goede. Maar helaas voor mij kreeg ze drie weken na ons 1e gesprek een burn-out en is sindsdien niet meer op school geweest. We hebben we nog contact gehouden via sms, ik ben een paar keer bij haar thuis geweest, maar zij kan me nu ook niet helpen, ze moet eerst zelf de dingen op een rij krijgen, voor ze in staat is andere te helpen.

Eind november begon onze stage periode. Ik loop stage op een paarden bedrijf. Mijn stage begeleidster zit dan misschien wel in de paarden. Maar toch heeft ze wel ervaring met dit soort dingen. Ze is ongelofelijk slim en heeft ontzettend veel mensenkennis. Ze is verpleegkundige geweest op de IC en heeft meegereden bij de ambulance. Ze heeft bij slachtofferhulp gewerkt, en volgens mij is ze zelfs psycholoog van kouwe grond. Ze heeft dus wel het nodige gezien en gehoord.

Drie weken geleden hebben we voor het eerst teambespreking gehad, en toen zei ze toch wel een aantal dingen die me behoorlijk hebben bezig gehouden. Daar heb ik een week lang over nagedacht, en daarna besloten dat het heel misschien toch wel een goed idee zou zijn om haar in vertrouwen te nemen. Zo gezegd zo gedaan, ik heb haar uiteindelijk met wat moeite in de goede richting kunnen sturen, uiteindelijk is bij haar ook het kwartje gevallen. Ze reageerde zoals ik verwacht had; officieel, zakelijk en afstandelijk. $:\$

Volgens haar zijn er drie stappen, huisarts, psycholoog, aangifte. Ze heeft op me ingepraat (zondag) dat ik de huisarts zou bellen voor een afspraak. Ze heeft me min of meer laten beloven dat ik maandag zou bellen. Maar ik durfde niet, ik kon het niet! Ik heb gebeld maar in de wacht gezet. En toen had ik iets te veel tijd om te bedenken dat ik dit misschien toch niet zo’n goed idee vond.

Ah fijn, heb ik weer! Nou goed, toch maar naar stage, zonder afspraak, dan zien we wel wat ze er van zegt. Maar ze zei helemaal niks! Ik natuurlijk ook niet, dus dat was effe mooi geregeld, vond ik zelf dan. Tot ik donderdag moest uitleggen waarom ik nog niet gebeld had. Ik klapte helemaal dicht en ik heb gruwelijk op mijn flikker gehad van haar. Misschien niet leuk maar wel nodig. Toen ze weg was heb ik de huisarts gebeld. “Tussen half 11 en 11 zijn wij telefonisch niet bereikbaar wegens overleg”. Hysterisch was ik. -HELP- Mezelf bij elkaar geraapt en uiteindelijk om kwart over 11 nog maar een keer gebeld. Ik kon vandaag nog terecht voor een afspraak. Jeetje… $:\$ Heb bij de huisarts gewoon mijn verstand op 0 gezet. Even heel zakelijk en officieel. Hij heeft me geadviseerd contact op te nemen met een psychologenpraktijk. 1e lijns psychologie? Ik weet niet precies wat dat is. Ik moet een afspraak maken en hij zou een verwijsbrief maken, die moet ik nog op gaan halen.

Op wat voor manier dan ook, het begin is er. Maar nu zit ik een beetje vast, en ik zou graag jullie hulp en advies willen.

Ten eerste weet ik niet goed wat ik nu moet doen. Ook niet met de verzekering. Mijn ouders weten dus niks van het misbruik af, en ook niet dat ik naar de huisarts ben geweest. Ik wil ze dit ook niet vertellen, ik kan hun ook niet uitleggen waarom ik naar de psycholoog moet/wil/ga, hoe moet je het noemen? Ik wil dit (nog) niet met hun delen. Maar hoe moet ik dat aanpakken? Ik ben verzekerd bij IZA maar weet iemand of dit vergoed word? En hoe dit dan in zijn werk gaat?

Verder heb ik wel het een en ander getypt, wat die mannen toen met mij gedaan hebben. Ik heb dit nooit aan iemand laten lezen, maar ik ben serieus aan het overwegen om dit mijn stage begeleidster te laten lezen. Wel, niet, wel, niet, wel, niet? Ik WIL het wel, maar toch ook weer niet. Wat zouden jullie doen en waarom?

Nou goed, dus een paar dingen die nu op dit moment bezig houden. Ik weet ook niet goed wat ik kan verwachten van dat die psychologenpraktijk. Bij 1 op 1 gesprekken klap ik volledig dicht… Ik ben zo bang dat we elkaar al na 5 minuten aan zitten te staren…

Dit is wel even genoeg voor nu..

**Geplaatst**: 26-01-11 00:52

Geplaatst: 26-01-11 00:52

Wat vreselijk voor je! :(:)

Het is heel belangrijk dat je hulp krijgt, maar dat krijg je dus al. Super hoor, zonder hulp raak je alleen maar verder in de sh*t.

Sterkte!

Ps; Laat het lezen aan je stagebegeleider op het moment dat het goed voelt.

Edit; De rest even weggehaald, klopte niet helemaal kwam ik later achter, las het laatste stukje niet goed

Laatst bijgewerkt door Daphne__ op 26-01-11 00:59, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 26-01-11 00:56

Geplaatst: 26-01-11 00:56

meid

en ik zou er nog een heleboel bij willen zetten

ik weet niet wat erger is, de verkrachtigen of deze ellende al die jaren met je meeslepen
de hel is nooit opgehouden

praat alsjeblieft hier over, desnoods nog even zonder gevoel zodat de waarheid boven komt

ik wil je heel heel veel sterkte toewensen en nu doorzetten
deze ellende moet je nu gaan afsluiten en een plekje geven voordat je er in stikt

**Geplaatst**: 26-01-11 00:59

Geplaatst: 26-01-11 00:59

Wat ontzettend dapper dat je de eerste stap hebt durven zetten

Vaak kun je op internet wel uitvinden hoe het zit met vergoedingen uit je ziekenfonds en anders kun je ze altijd bellen.
Bang voor de psychologe hoef je niet te zijn, waarschijnlijk zet je huisarts heel kort neer wat de reden is van de verwijzing. Misschien kun je het getypte meenemen zodat je de eerste stap zo kunt zetten?
Verder zijn ze er alleen maar om je te helpen, zij hebben ervaring met zulke situaties en kunnen je waarschijnlijk heel goed helpen.
Hoe moeilijk het ook is, je kan er alleen maar beter van worden en vergeet nooit dat dit jouw schuld niet is.

**Geplaatst**: 26-01-11 01:00

Geplaatst: 26-01-11 01:00

Wat erg voor je, maar wel goed dat het begin er is!! :(:)

Maak je maar niet druk, die psychologen weten wat ze moeten doen, ze weten hoe ze moeten handelen. Heel veel sterkte en even doorzetten inderdaad! Dan kan je het daarna een plekje geven en afsluiten voor jezelf. Als ik jou was zou ik wel aangifte gaan doen, je ouders hoeven hier trouwens niets van te weten aangezien je (wat ik uit je profiel lees) ouder dan 18 bent.

Je moet je wel bedenken, als je aangifte gaat doen dat het even eng is etc. maar hun stellen gewoon de vragen en je hoeft maar een kort antwoord te geven. Nu loopt die man nog vrij rond. Probeer de moed bij elkaar te schrapen en naar het politiebureau te gaan, dan zit ie misschien binnenkort achter slot en grendel en kan je het voor jezelf afsluiten. Je kan het!!

**Geplaatst**: 26-01-11 01:03

Geplaatst: 26-01-11 01:03

Jeetje wat verschrikkelijk zeg!

Je hoeft echt niet te denken dat je gek bent ofzo hoor als je naar een psycholoog moet. (weet niet of je dit dacht, maar veel denken dat wel) Je hoeft niks te vertellen maar zij weten je zo te stimuleren en te prikkelen dat je het op een of andere manier toch verteld.. En wat je niet wil vertellen hoeft natuurlijk niet! Zij weten wel hoe ze het aan moeten pakken, ze hebben er immers jaren voor gestudeerd en hebben flink wat mensenkennis! Het helpt wel omdat het ook een 'vreemde' is natuurlijk, zij bekijken het vaak via een objectieve en andere manier. Misschien kan je het blaadje waar je dingen op geschreven hebt, ook meenemen naar de psycholoog, dan kan zij/hij het lezen en hoef je haar/hem toch niet beschamend aan te kijken. Want het zal super moeilijk zijn om iemand echt in vertrouwen te nemen en het in detail uit te leggen zonder dat je er helemaal aan kapot gaat! Het is in ieder geval goed van je dat je naar je huisarts bent geweest, en op een gegeven moment zal het toch noodzakelijk zijn om dit ook aan je ouders mee te delen, maar zorg er eerst maar voor dat je eerst je verhaal aan iemand kwijt kan en dat je, jezelf weer op een rijtje hebt, dat is het belangrijkste!
Heel veel sterkte!

**Geplaatst**: 26-01-11 01:05

Geplaatst: 26-01-11 01:05

Allereerst wil ik zeggen dat het vreselijk is dat iemand dit jou heeft aangedaan. Als je zelf maar heel goed onthoudt dat dit niet jou schuld is, dat je het niet verdient en dat jij er niks aan kan doen!

Ik spreek zelf uit ervaring, jammer genoeg.

Maar zoek alsjeblieft wel hulp en aanvaard die hulp hoe moeilijk dat ook is!

Voor mij is het nu 7 jaar geleden en ik heb het nooit verteld, ik ga het ook nooit vertellen aan sommige mensen, en heb het jarenlang heel diep weg gestopt. Alsof het er niet was. Ook alle clichés hebben door mijn hoofd gespookt.. Misschien heb ik het uitgedaagd, misschien is het mijn schuld wel, misschien verdien ik dit wel. Ik had ze allemaal..

Maar nu, 7 jaar later, heb ik mezelf ingehaald. Ik ben depressief, kan geen mannen vertrouwen, raak in paniek als ik aangeraakt word en wil absoluut geen emotionele band met een man.
Ik ga binnenkort naar het GGZ om dit te verwerken en had dit jaren geleden al moeten doen.

Dus ik vind het heel dapper dat je de eerste stap gezet hebt en houd vol want vanaf nu kan het alleen maar beter gaan!

Mocht je verdere vragen hebben oid, mag je mij altijd PB'en. :(:)

**Geplaatst**: 26-01-11 01:08

Geplaatst: 26-01-11 01:08

Hoi walgelijk wat je is aangedaan echt ontzettend maar omdat je geen aangifte toen gedaan hebt lopen ze nog steeds vrijrond. deenk aan jezelf hoe moeilijk dat ook klinkt door te gaan praten want dat opent de boel waar je even doorheen moet, je zal het misschien een paar keer moete vertellen en geef dat dan aan de psygoloog dan hoef je het zelf niet te zeggen maar weet hij wel wat er gebeurd is enh dan langzaam kan je daar dan over gaan praten. iza vergoed naar ik weet. bij mij ook. Heel erg dat je dit al die jaren verborgen heb moeten houden, maar nu is het moment om de boel eruit te gooien en verder te gaan met je leven dat staat er nu zomaar even maar dat heeft veel tijd nodig. En Praat met je moeder erover want zij kan niet weten wat er in jouw hoofd omgaat. en misschien heeft ze wel een vermoeden maar weet6 ze het niet zeker , moeders weten veel.
Lieverd heel veel sterkte maar ook succes. :(:)

**Geplaatst**: 26-01-11 01:14

Geplaatst: 26-01-11 01:14

Jeetje wat erg dat dit hebt meegemaakt!
En echt heel knap dat je het op bokt plaatst...
Ik vind het erg goed dat je nu hulp zoekt.!! Ik denk dat dit ook erg belangrijk is zodat je het een plaatsje kan geven en ermee leert omgaan.
Aan je OP denk ik te zien dat je je verhaal zo graag kwijt wilt, maar niet weet bij wie.. Ik heb geen ervaring met een psych, maar ik denk wel dat het een goed iets is om je verhaal bij kwijt te kunnen...

Je zou de brief met de gebeurtenis altijd gewoon kunnen typen. Misschien lucht het wel op om het van je af te schrijven en dan kan je later altijd nog kijken of je het hem wilt laten lezen...

Ik wil je heel veel sterkte wensen! En hopelijk is er iemand die je kan helpen zodat je het kan verwerken!
Mijn PB staat altijd open voor je!

**Geplaatst**: 26-01-11 01:35

Geplaatst: 26-01-11 01:35

Wat vreselijk wat je mee hebt moeten maken zeg, maar je hebt de eerste stappen genomen en je gaat nu hulp krijgen!

Wat ik nog weet van mijn oude werk:
1e lijnspsychologie is de 'gewone psycholoog', bij tweedelijns kan je denken aan psychiaters, (dag-)opnames ed..
Voorheen was het zo dat je de eerste 8 uit de basisverzekering vergoed krijgt, evt met een eigen bijdrage (die zou dan uit je aanvullende verzekering gedekt kunnen worden).

Je wil het je ouders nog niet vertellen, heel begrijpelijk... Maar ik weet niet in hoeverre zij jou helpen met je verzekering? Want er zullen wel soort van declaratie-afschriften komen, wat daar op staat is niks medisch, maar wel qua omschrijving de praktijk die gedeclareerd heeft: bijv eerstelijnspsycholoog/psychologenpraktijk ..

Als ze daar naar vragen zou je er voor kunnen kiezen om het gewoon heel erg op de vlakte te houden; ik weet niet zo goed wat ik met de toekomst wil; ik wil een objectief iemand die me helpt wat dingen duidelijk te krijgen etc...

Gezien de reactie van je stagebegeleidster (zakelijk) moet je zelf even overwegen of het kan om haar meer te vertellen... Wat verwacht je precies van haar? Dat ze je aanhoort? Dat ze je tips geeft?
En wat als haar reactie anders gaat zijn dan je eigenlijk wil/verwacht...?

Nog als allerlaatste tip: Mocht je nou geen klik voelen met de psych waar je terecht komt, het staat je vrij om dan gewoon een ander te zoeken..

Ik wens je heel veel sterkte en kracht voor de komende tijd, maar iets zegt me dat jij er wel komt

Laatst bijgewerkt door Creatas op 26-01-11 01:36, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 26-01-11 01:36

Geplaatst: 26-01-11 01:36

Wat een rotsituatie! Dat is het al zonder die praktische zaken, maar met die praktische zaken helemaal!

Ik kan je een paar dingen echt op je hart drukken.
Eerstelijns psycholoog heb ik zelf heel veel aan gehad! Voor een zelfde soort situatie. Voor mij was het ook al jaren terug, maar ik liep net als jij vast. Die psycholoog heeft me toen in slechts een paar sessies echt zo geholpen dat ik zelf verder kon.

Voor wat betreft het gegeven dat je ouders er misschien achter komen (ik weet niet hoe dat werkt en of ze erachter komen). Als jij niets aan je ouders wilt vertellen over het gebeurde - de aanleiding voor je bezoek aan de psycholoog, dan moet je dat echt van niemand. Ik heb dat ook nooit gezegd. Mijn ouders wisten wel dat ik ging, vanwege verzekeringskwesties (maar dat is jaren geleden, met een ander verzekeringsstelsel). Ik heb ze echter gewoon verteld dat ik me steeds zo rot voelde, dat ik er zelf niet uitkwam en dat de huisarts mij doorverwees. Dat was voor mijn ouders genoeg. Als jij in elk geval rustig kunt vertellen dat je zo vastloopt, en dat je graag met zo iemand wilt praten omdat praten met je ouders te heftig zou zijn, dan moeten zij dat maar gewoon van je aannemen. Probeer daarop te vertrouwen.

En wat betreft je stagebegeleidster... ik weet niet goed wat wijsheid is. Je zegt dat ze mensenkennis heeft en veel ervaring heeft. Maar: ze is ook je stagebegeleidster. Daar zit een enorme verstrengeling van belangen. Als je al snel bij de eerstelijns psycholoog terecht kan, zou ik het verkrachtingsverhaal even daar laten. En je op je stage met je stage zelf bezighouden. Bedrijven nemen hard gezegd meestal geen mensen aan waarvoor ze vervolgens 'hulpverlener' moeten gaan spelen.
Dat klinkt lüllig, maar zo bekijkt het bedrijfsleven het wel, en dat is ook de wereld waarin jij straks werkt. En nu stage loopt.
Maar: ik kan niet in jouw emmertje kijken, dus ik weet niet hoe ver die overloopt, elke dag. Dat kun jij alleen beoordelen. Asl je het niet 'kan houden' en moét praten, dan gelden er gewoon andere prioriteiten.

Stel, je vertelt er meer over aan iemand, dan is één ding heeeeeeel belangrijk. Het belangrijkste zelfs. Degene aan wie je het vertelt, mag jou niet gaan vertellen of je overhalen tot het doen van aangifte, het vertellen aan je ouders etc. Dat is niet aan diegene om voor jou te beslissen. Dat beslis je zelf. Het is jou aangedaan, er is toen al over je beslist. Dat is het rotste gevoel dat er is. Dus laat je niet zomaar overhalen dat tegen je gevoel ingaat, of veel te vroeg is, voor je gevoel. Jij zoekt hulp omdat jij voelt dat het nodig is en jij mag dan ook degene zijn die uiteindelijk beslist of en welke actie je wilt ondernemen. De psycholoog zal dat ook zeker zo aanpakken.

Verder kan ik je nog zeggen dat je me altijd een pb mag sturen. Ook om even te janken of af te reageren. En ik kan je nog wat goed nieuws vertellen! Het blijft niet altijd zo. Ook jij kan net als ik en vele andere mensen een heel fijn leven gaan leiden, waarin al het gebeurde gewoon een plek heeft, zonder dat die nog zeer doet. Echt waar!

**Geplaatst**: 26-01-11 01:38

Geplaatst: 26-01-11 01:38

Jeetje, da's niet niks.... En je wilt dus niet dat je ouders er achter komen?

Dan moet je even nakijken of je zelf een eigen polis hebt en daarvoor betaald (verzekeringsnemer) of dat je meeverzekerd bent op de polis van je ouders. In dat laatste geval kunnen je ouders aan de overzichten die ze toegestuurd krijgen ivm het verplicht eigen risico wel zien dat jij bij een psycholoog geweest bent.
Er geldt een eigen bijdrage van 10 euro per behandeling en je hebt uit de basisverzekering recht op 8 behandelingen bij een 1e lijns psycholoog. Ze tellen wel mee voor het verplicht eigen risico van 170 euro dus je gaat er sowieso correspondentie over thuis krijgen van de IZA. Als je niet wilt dat je ouders er achter komen zal je dus zelf verzekeringsnemer moeten worden. Dat kan bij het IZA maar mag ook bij een andere zorgverzekeraar. Dan krijg je aan jouw geadresseerde overzichten en als je ouders het briefgeheim in acht nemen kunnen ze er op deze manier niet achter komen.

Het bezoek aan de huisarts komt niet op zo'n overzicht te staan dus daar hoef je je nog geen zorgen over te maken. Per 1 februari kan je dat andere nog regelen deze maand en als je pas in februari start bij de psycholoog kunnen ze er niet achter komen als ze jouw post niet lezen.

Veel sterkte bij het verwerken van al deze gebeurtenissen.

**Geplaatst**: 26-01-11 08:18

Geplaatst: 26-01-11 08:18

Allereerst heel veel sterkte en dapper dat je dit aandurft! :(:)

Over de verzekeringskwestie:
Op de website van het IZA staat dat 'eerstelijnspsychologische zorg' valt onder restitutie. Dit zou betekenen dat je de rekening van de psycholoog thuis op de mat krijgt, deze moet betalen en na afloop weer moet indienen bij je zorgverzekeraar. Nu weet ik niet of je een restitutie of een natura polis hebt. Het zou namelijk ook heel goed kunnen dat je geen factuur ziet van de psycholoog en dit automatisch wordt doorgespeeld naar je verzekeraar. Ik zou IZA hier even over bellen als je het zeker wilt weten.

Dit vindt ik over psychologische zorg: http://www.iza.nl/Particulieren/IZA/Pre ... bkey=53888
Eerstelijnspchologische hulp: 100% max. 8 zittingen minus eigen bijdrage (2011: € 10 per zitting)
Persoonsgebonden budget eerstelijnspsychologische zorg: Budget op basis kosten behandeling minus een eventueel van toepassing zijnde eigen bijdrage van € 10 per zitting
Specialistische geneeskundige geestelijke gezondheidszorg: 100% (er geldt mogelijk een eigen bijdrage)

Het is lastig om aan te geven wat wel en wat niet vergoed wordt. Dit hangt namelijk van de soort psycholoog af. Ik denk dat je er wel vanuit kunt gaan dat de eerste 8 behandelingen sowieso vergoed worden (eigen bijdrage: 80 euro plus eventueel je eigen risico).
Ik zou zeggen, bel hiervoor even met IZA

Succes!

**Geplaatst**: 26-01-11 08:46

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 26-01-11 08:46

Heel knap van je dat je deze eerste stappen hebt durven zetten...Want ik weet hoe moeilijk het is om over zoiets te beginnen..! Ik kan je met de overige dingen niet echt helpen, maar ik wou je toch heel veel sterkte wensen en ik hoop dat je met name echt goed naar je eigen grenzen luistert. Laat je niet onder druk zetten.. want het is allemaal al moeilijk genoeg om er überhaupt over te beginnen enz.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-01-11 08:55

Geplaatst door de TopicStarter : 26-01-11 08:55

Als allereerst, ontzettend bedankt voor jullie lieve en begripvolle reacties!

Het geeft me echt veel steun en zelfvertrouwen.
De stap om dit op bokt.nl te zetten was ontzettend groot, maar ik ben blij dat ik dat wel gedaan heb. Het voelt goed om dit "bespreekbaar" te maken!

Ik zal vanavond inhoudelijk reageren op jullie reacties, ik ga nu naar stage, maar ik wilde graag even een klein berichtje posten.

**Geplaatst**: 26-01-11 08:56

Geplaatst: 26-01-11 08:56

ik kan je niet verder helpen , maar toch vind ik het ongelofelijk knap dat je het online zet!
ookal is het anoniem
toppie!

ik wens je ontzettend veel suc6 en beterschap toe..

**Geplaatst**: 26-01-11 09:18

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 26-01-11 09:18

Om te beginnen, meis, wat ontzettend knap dat je het hier hebt neer kunnen zetten. Wat jouw gebeurd is, heeft zo'n ongelooflijke inpact op je leven.
Het is echt aan te raden om er met een psycholoog over te gaan praten. Zij hebben meerdere mensen geholpen die hetzelfde meegemaakt hebben als jij, of ongeveer hetzelfde.
Weet dat je niet alleen staat met je problemen, alleen hier op bokt zitten al tig lotgenoten van je, waarvan ik er een ben. Bij mij is het al heel lang geleden, maar ook ik had er diverse jaren voor nodig om te merken dat je dit soort dingen niet weg kan stoppen. Op de een of andere manier komen die toch altijd weer boven drijven, en vaak op de meest ongelegen momenten. Je zult een manier moeten vinden om het allemaal een plaatsje te geven, en daarbij kan een psycholoog je bij helpen. Als je er niet over kan praten, schrijf het dan op.
In je teks schrijf je vrij vooraan, dat je dit beschamend vind om te typen. Meis, jij hoeft je hier niet voor te schamen. De dader, die zou zich moeten schamen, en niet te weinig. De dader heeft iets misdaan, jij niet. De dader heeft toen de macht over jou, over je lichaam genomen. Geef hem niet de macht om de rest van je leven ook te nemen.
Hoe vervelend ook, je zult hier mee moeten leven, en hoewel je dit waarschijnlijk nu nog niet ziet, gaat dit op een gegeven moment ook lukken. Je moet er wel aardig wat tijd voor uittrekken, maar nogmaals schaam je niet. Er zijn zoveel vrouwen die weten waar je het over hebt, je bent echt niet de enige, je staat echt niet alleen.
Lieve meid, ga er mee aan de slag, maak die afspraak met de psycholoog, en ga voor het herstel van jezelf.
Ik wil je heel veel succes wensen, en mijn pb staat altijd voor je open.

**Geplaatst**: 26-01-11 09:29

Geplaatst: 26-01-11 09:29

Meid, ik heb verder niet zo veel verstand van deze zaken. Maar ik wil je een hart onder de riem steken. Onwijs knap, dat je na al die jaren, er toch over "wil" praten. Het hoeft niet in 1 keer, maar het is goed dat je er over begint.

Heel veel succes verder

**Geplaatst**: 26-01-11 09:33

Geplaatst: 26-01-11 09:33

veel te laat maar gelukkig heb je nu de stap gezet. Toch wil ik je adviseren ook je ouders (en wel je moeder) in te lichten over het gebeurde. Ik zou het verschrikkelijk vinden als mijn dochter jaren met zo iets ernstigs rond zou moeten lopen. Juist zij kan je in veel situaties helpen.
Heel veel stertke de komende tijd.

**Geplaatst**: 26-01-11 09:47

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 26-01-11 09:47

Je kan ook contact opnemen met slachtofferhulp.
Zij kunnen je verder ondersteunen en begeleiden.
Ik heb met slachtofferhulp hele goede ervaringen gehad.

Je kan gewoon je verzekering opbellen en vragen hoed de vergoedingen daarmee zijn, Of even iemand anders laten bellen als dat gemakkelijker is voor je.

Bewaar je getyptje tekst, print het uit en leg het ergens neer. Dit kan je later nog helpen.
Mocht het ooit tot een aangifte komen neem het mee naar de politie (mensen zijn ervoor opgeleid).
Tijdens een rechtzaak kunnen ze (deze) een bief van jou voorlezen of je mag zelf het woord doen.

Hulp moet je zoeken anders zak je alleen nog maar dieper in de problemen.
Is het niet nu dan wel binnen 10 jaar.

**Geplaatst**: 26-01-11 14:33

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 26-01-11 14:33

Ik ben vroeger sexueel misbruikt, en heb het jaren verzwegen..

Ik ga hier niet alles open en bloot neerzetten, maar je mag me pb-en...

**Geplaatst**: 26-01-11 16:23

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 26-01-11 16:23

Ai meid, wat een verhaal. :(:)

Heel knap dat je contact hebt gezocht met de huisarts + psycholoog. Ook vind ik het super dat je hebt opgeschreven wat die mannen met je hebben gedaan, dat moet ook moeilijk voor je geweest zijn...

Wat ik allereerst wil adviseren is dat je het nog niet aan je stagebegeleidster laat lezen. Kijk eerst hoe ver je komt bij de psycholoog, wie weet voel je je daar zo geholpen dat je je stagebegeleidster niet hoeft te laten schrikken door het (waarschijnlijk) heftige verhaal.
Een psycholoog is opgeleid om mensen te helpen en hun verhaal te laten doen, dus je hoeft niet bang te zijn voor 5 minuten stilte. Je gaat met kleine stapjes geholpen worden en niks hoeft overhaast.

Veel succes!!!

**Geplaatst**: 26-01-11 17:50

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 26-01-11 17:50

wat erg zeg....

Maar ik zou haar zeker die brief laten lezen, als je het niet kan zeggen, is dat toch een goeie manier? mensen gaan je alleen maar beter erdoor begrijpen en kunnen je daardoor beter helpen!
Ik zou ook zeker aangifte doen, kijk wat hun jou aan hebben gedaan, die laat je toch niet zo er vanaf komen? Hoe rot het ook is..... aangifte doen kan je altijd beter doen.
Maar ook goed praten, en het vertellen, dat gaat vast later opluchten!
In iedergeval heel veel succes, het zal vast moeilijk worden, maar hou je sterk!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-01-11 19:38

Geplaatst door de TopicStarter : 26-01-11 19:38

Jeetje wat veel reacties, word er een beetje stil van

Bedankt is het eerste woord wat in me opkomt, maar dit dekt totaal niet wat ik eigelijk wil zeggen of overbrengen. Laten we het er maar op houden dat ik jullie ontzettend dankbaar ben voor alle lieve en begripvolle reacties!

Daphne__ :
Dankje voor je lieve reactie. Het begin is gemaakt, op welke manier dan ook. Houden we contact via pb?

spatter:
Ik sta er nu nog van te kijken hoeveel impact het heeft op mijn leven, zelfs nu nog, terwijl het al zo lang geleden is. $:\$

CynthiaV :
Om nu gelijk mijn hele verhaal in de praktijk te laten lezen zie ik niet zo zitten. Het is zo ontzettend moeilijk om daarover te schrijven, zoiets wil ik liever niet laten lezen aan iemand die ik helemaal niet ken of vertrouw. Het is mischien wel een idee om heel globlaal wat te beschrijven en de psycholoog dat dan te laten lezen. Dan hebben ze in elk geval een idee waar het precies over gaat.

Desire__ :
Gek zijn en naar de psycholoog. Tja, ik zal eerlijk zeggen dat ik daar vroeger wel zo overdacht. Maar gelukkig de laatste jaren toch niet meer. Ik heb nu eindelijk de stap durven nemen, zodat andere mensen mij ook kunnen helpen

Ik probeer het een beetje zakelijk te bekijken eigelijk. Ik heb gewoon hulp nodig, want zelf kom ik er echt niet uit, dat is nu wel duidelijk na al die jaren

Nanne :
Ik zal je een pb sturen.

franka75 :
"Moeders weten veel" daar heb je gelijk in. Ik zou alleen willen dat ze iets sneller op onderwerpen in zou haken. Ik heb wel eens een paar keer een stille hint gegeven. Om te kijken of ze toe zou happen. Als er weer eens iets op het nieuws is betreft dit onderwerp, maar vreemd genoeg haakt ze hier nooit op in, terwijl ik zelf wel altijd het idee gehad heb dat ze wel "iets" in de gaten had.

iloveyah87 :
Klopt, hoe eng ik het ook vind, stiekem wil ik mijn verhaal heel graag kwijt, maar bij wie?. Op dit moment is mijn stagebegleidster de enigste die daarvoor in aanmerking komt. Ik vertrouw haar, en ze weet wat er aan de hand is, vrij algemeen dan. Dus het lijkt een logische stap om haar verder in vertrouwen te nemen, maar van de andere kant ook niet. Ze is en blijft mijn stagebegeidster, en ik weet niet of ze wel zover wil gaan. Al zeg ik het zelf, het is behoorlijk heftig wat er in dat document beschreven staat. En ik wil haar ook niet afschrikken of iets in die richting. De psycholoog is ook een logische stap, maar mijn 1e gedachten is dat ik haar dat nooit zal laten lezen, eerst maar eens bellen voor een afspraak. En afwachten of het wel klikt, als ik geen vertrouwen heb in de psycholoog dan heeft het helemaal geen zin. Maargoed, wie weet is ze wel geweldig, You never know...

Ik ben trouwens benieuwd of en hoeveel wachttijd dat daar is.

Creatas :
Bedankt voor je reactie, nu heb ik teminste een beetje "idee" hoe dat systeem in elkaar zit. Hoe langer ik erover nadenk, hoe onrealistischer het wordt om mijn ouders er niet bij te betrekken. Ze verzekering loopt inderdaad via hun, en dan zullen er thuis ook afschriften komen. Het is gewoon, ik wil dit graag zelf doen. Ik wil niet dat iemand in mijn nek zit te hijgen met vragen als hoe is het gegaan? Wat is er besproken en waneer is de volgende afspraak? De band met mijn ouders is echt niet slecht hoor. Maar goed is ook anders, we leven gewoon een beetje langs elkaar heen om het zo even te zeggen.

Ik WIL dit helemaal niet met hun delen, en daar heb ik nu ook totaal geen behoefte meer aan. Anders had ik dat al lang kunnen doen natuurlijk. Ben aan het twijfelen wat ik zal zeggen. Je zou het inderdaad vrij algemeen kunnen laten, maar ik weet niet of ik het zie zitten om te liegen tegen mijn ouders. Het eerste wat in mijn opkomt is om mam een smsje te sturen, met daarin de boodschap dat ik in de knoop zit met mezelf, en hierover met een psycholoog wil praten. Maar dat ik het zou waarderen als ze me dit zelf laat doen, en zich er niet mee wil bemoeien. Maar ik weet niet of ik dat kan maken, en wat ik dan precies in dat smsje zou moeten zetten...

'Wat verwacht je precies van haar? Dat ze je aanhoort? Dat ze je tips geeft?
En wat als haar reactie anders gaat zijn dan je eigenlijk wil/verwacht...?" Dat zijn precies de vragen waar ik niet direct het antwoord op weet. Ik wil graag ze het leest en dingen bevestigd... of juist niet... hoe je het ook bekijkt. Dat ze zo op me in kan praten dat ik voor nu even verder kan. Ben er zoveel mee bezig op het moment, mischien een beetje te veel? En ja, haar reactie, dat de belangrijkste reden die me ervan weerhoud om het haar niet te laten lezen. Ik zal je eerlijk zeggen dat ik het niet weet wat ik moet doen als haar reactie sterk afwijkt van wat ik verwacht had... vind het ook echt ontzettend moeilijk om dat bij haar in te schatten.

Kukkie :
Ik stuur je straks een pb

Mowoah :
Ik zal eerst eens bellen naar de praktijk om te kijken wanneer er een afspraak gemaakt kan worden. Als ik daar snel terrecht kan is het mischien inderdaad niet nodig om het mijn stagebegeleidster te laten lezen. Terwijl ik stiekem aan mezelf merk dat ik er naar toe trek om het haar juist wel te laten lezen. Jeetje, wat een dilemma

**Geplaatst**: 26-01-11 20:12

Geplaatst: 26-01-11 20:12

Anoniem1991 schreef:
Daphne__ :
Dankje voor je lieve reactie. Het begin is gemaakt, op welke manier dan ook. Houden we contact via pb?

Doen we!

En denk aan wat ik zei in het 1nalaaste stukje wat ik typte in het PB'tje..

Nomineer dit bericht ×