Geplaatst Een ode aan de autogordel, want zonder die, kon ik dit niet meer typen. Zonder de autogordel moesten mijn ouders en vriend nu mijn crematie regelen, zonder die autogordel was ik dood geweest, morsdood, dood... het is behoorlijk beangstigend. Het komt hard aan, dat besef.
Gisteren reed ik 's morgens naar het werk, door het bos, dat open was. De bosweg word voor iedere zucht afgesloten en dan moeten mensen omrijden, waaronder ik, de boswachter doet dit voor de veiligheid, zijn de poorten dicht is het gewoonweg te gevaarlijk. Maar het bos was open en daardoor dacht ik dat ik veilig over het bos kon rijden, niet dus. Spekglad was het op bepaalde stukken, dus met gepaste snelheid ging ik verder. Toen ik bij een scherpe bocht kwam dacht ik nog 'als ik deze rondkom zonder het muurtje te raken verdien ik een medaille', ik kwam rond en was opgelucht. Daarna een berg naar beneden met een flauwe bocht. Ik zag de weg spiegelen en was bang dat de auto zou gaan schuiven, ik kom met mijn dikke teen aan de rem maar dat haalde niks uit, de auto stond op ijs en schoof, maakte snelheid met schuiven doordat het bergaf ging. De bocht kwam, ik stuurde hem in, auto in de slip en het volgende wat ik me herinner is dat ik besefte dat ik nog bij bewustzijn was.
Direct uit de auto gesprongen, beseffende dat dat misschien niet zo verstandig was, beseffende dat die auto van de straat moest, niet beseffende wat er gebeurt was. Weer in de auto gesprongen om hem te starten, maar de sleutel was weg, de auto stond nog wel op contact. Weer uit de auto, telefoon uit mijn zak pakken, helaas, die had het niet overleefd. Op zoek naar hulp maar niemand deed open, tot een oudere man heel voorzichtig en behoedzaam de deur open deed en zag dat er écht iets gaande was. Politie gebeld dat er direct iemand moest komen, die auto moest van de weg!
Mensen die erachter woonde hebben het gehoord zijn naar buiten gerend, naar de auto, bang voor hetgeen wat ze zouden aantreffen, maar 'hetgeen' was er niet, ik dus. Ze zag me verderop staan en kwam vragen waar diegene was wat in de auto zat, maar dat was ik. Mee met die meid en toen pas zag ik de auto, toen zakte de grond onder mijn voeten weg, tranen, paniek, nog meer tranen. Hoe ben ik zo uit die auto kunnen stappen?
Bij die mensen thuis gewacht op de politie, die alles snel geregeld hebben. Ondertussen waren mijn vriend en ouders ook ter plaatse en wat was mijn moeder blij toen ze me zag en ik haar. Tranen van verdriet, geluk, ellende, alles schiet door je heen.
De agent vertelde mij dat ik zo in de volgende commercial kon voor het dragen van een gordel, want zonder hadden ze me van de grond kunnen krabben. Zonder was ik er nu niet meer om dit te schrijven... dood, beangstigende gedachten. Nooit meer met de honden wandelen, nooit meer naar het werk, nooit meer de paardjes knuffelen, niks meer.
Doordat de adrenaline door mijn lijf gierde voelde ik me top, ik was op weg naar het werk en zei nog tegen oom agent dat ik die paar uur nog wel kon gaan werken. Daar was die het niet mee eens, hij heeft mijn vader de opdracht gegeven om naar de huisarts te gaan. Ook gedaan, lang moeten wachten, toch richting ziekenhuis, vermoeden was gebroken rib, pols en hand. Op de SH was het ook druk, mensen die allemaal gevallen waren door de gladheid. Meisje op haar elleboog gevallen, direct geopereerd, man gevallen in het kippenhok, been en enkel gebroken. Maar ik had voorrang, ik had een zwaar auto ongeluk overleefd, 'Zwaar ongeluk?' dacht ik nog. Na enkele onderzoeken en wat foto's verder kwam de conclusie, ribben inderdaad gebroken, pols & hand zwaar gekneusd.
Ik, die blijkbaar een zwaar auto ongeluk heeft overleefd, heeft niks. Niks? Vandaag heb ik blauwe vlekken geïnventariseerd. Die gordel wat mijn leven gered heeft, heb ik nog steeds om, in een mooie blauwe vorm. Mijn hoofd is blauw van de binnenspiegel die los is geschoten, mijn bovenbeen blauw van de pook die eruit is geschoten, mijn hand en pols nog steeds dik, spierpijn op plekken waar je het niet verzint, maar Thats it! Niks, jongens ik ben kunnen uitstappen! Ik kan het nog navertellen.
Keihard met de neus op de feiten gedrukt, een gordel is zo belangrijk, zo vreselijk belangrijk. Ik ben gewoon kunnen weglopen na een ongeluk. Mensen, draag een gordel! Doe je kinderen in de gordel! Ik zie het zo vaak dat kinderen los zitten, maar nu mij dit gebeurt is maakt die gedachte me misselijk. De honden zaten niet in de auto, wat een geluk, die waren er niet meer geweest, mijn vriend zat niet in de auto, wat een geluk, want dan had hij de motor op schoot gehad.
Langzaam begint het besef te komen dat het echt gebeurd is, heel raar gevoel. Maar ik voel me goed gezien de omstandigheden.
Mijn telefoon na het ongeluk:
En de auto, krijg nog steeds kippenvel.
Dankjulliewel voor het lezen, van me afschrijven is heerlijk.
Het frame wat om de motor zat was in drie gebroken. 
