Geplaatst Het is een heel gevoelig exemplaar, dus ik heb haar lekker de tijd gelaten te wennen. Inmiddels zijn van 19 september haar veulens gespeend, maar nog steeds had ze geen zadel opgehad.
Ik heb echt lekker de tijd genomen haar te laten wennen en samen een band op te bouwen.
Wegens familiale omstandigheden heb ik nu geen tijd meer om haar zelf in te rijden. Dus heb ik voor de beste oplossing gekozen en haar in de hand van een man die ik vertrouw gegeven (hij is heel rustig en vriendelijk met paarden en dat heeft Angel echt nodig).
Gisteren hebben we ze dan naar de manege gedaan en vandaag was de grote dag aangebroken...
Om 18u hadden we afgesproken, maar ik was natuurlijk een kwartiertje vroeger aanwezig. Hij was nog aan het eten, maar had haar alvast naar de middengang gebracht.
Toen ze me zag begon ze meteen te hinniken. Hoewel de mensen van daar het niet merkten, voelde ik dat ze wat gespannen was. Normaal natuurlijk in een vreemde omgeving
Na wat ontspannend geborstel, ging ik het zadel halen...
Eerste keer een zadeldek op haar rug, eerste keer het zadel erop...
Ze keek heel sceptisch
maar vond het dan toch goed (omdat ik het was). Singel was ook geen probleem. Daarna het hoofdstelletje, vond ze ook wat eng, maar ach...Toen legde haar nieuwe ruiter haar de longeerlijn aan: grote paniek in haar ogen (wat dééd die enge vent??? (let wel:als hij haar een wortel geeft, is hij plots niet meer eng
)Daarna richting binnenbak...longeren...
Angel was héél braaf...maar zo ontzettend bang... Ze rende wel wat weg van het zadel, maar verzettte zich verder niet. Ik dacht dat het aan mij lag, maar omstaanders zeiden het me ook. Ze keek elke keer als ze me passeerde, me met grote angstige ogen aan.
Een vrouw vroeg me hoelang ik ze al had en was compleet verbaasd toen ik dat zei. Ze prees me omwille van mijn band met mijn paardje.
Ze leek niet te kalmeren, behalve als ik zachtjes suste...
Toen was het tijd om op te zitten. Een andere, potige, kerel (ook een hele lieve hoor) hield haar aan de longe en zo was opstijgen geen probleem... (m'n vriend was op de wei ook al enkele keren op haar rug gekropen en dat was geen probleem)
stappen..aiai...ze liep met haar vier voeten kort bijeen, met een hoge rug als een kat
beetje wiebelig enzo, maar heeft geen enkele keer echt gebokt (dankzij zijn kalmte, anders was ze zéker ontploft dat zag ik aan haar!)wat later nog een drafje, met dezelfde hoge rug en dan er weer af.
ze is dus duidelijk nog een groentje, niet gereden
maar waren over het algemeen wel tevree gezien ze geen echt verzet of agressie toonde. Morgen en volgende dagen weer hetzelfde... (en ze toonde ich zo mooi de meesten dachten dat het een jonge hengst was 
denk dat ik met haar later wel ga dressuren...)Al met al heeft het hooguit 15 a 20 minuutjes geduurd, maar mijn lieve meid was druipnat van het zweet en beefde, was compleet gestressd... Heb haar nog lekker geknuffeld tot ze weer wat rustiger was. Op weg naar haar stal was ze bang van elk zuchtje wind, elke strootje, elke schaduw,... Daar ook weer gerustgesteld, snoepje gegeven (tis een echte zoetekauw),... en dan weg gegaan. Ben ik bijna buiten, hinnikt ze hartverscheurend...
Mijn hartje brak...
Nu voel ik me zo schuldig, heb een brok in mn keel en een steen in m'n maag...hartje gebroken... *zucht*
Ze heeft zo weinig zelfvertrouwen, heeft me zo nodig,... voel me zo schuldig dat ik er nu niet voor haar ben... voel me zo schuldig dat ik haar niet inrijd...
en dan die laatste wanhopige hinnik...
Ik ben er helemaal kapot van...
Heb geen tijd gehad om foto's te maken, maar om jullie een ideetje te geven:
Voor haar uitje naar de wrede wijde wereld heeft ze trouwens een nieuw halstertje inclusief touw gekregen...en dat staat haar zó goed...*zucht* (wat ben ik sentimenteel...)
