Eindelijk weer eens fijn gereden, maar met een zwart randje

Moderators: RianneH, Neonlight, balance, Melissa0304, Ymor

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
Annet_Dottie
Berichten: 4145
Geregistreerd: 14-04-11

Eindelijk weer eens fijn gereden, maar met een zwart randje

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 01-10-18 13:25

Gisteren heb ik voor het eerst in jaren weer eens een lesje gereden.
Eigenlijk een beetje met een knipoog, sinds een tijdje heb ik best veel contact met het buurmeisje van mijn vriend (zij is 12).
Zij wou gaan paardrijden en heeft een paar week geleden dan ook haar eerste les gehad, het is om de hoek waar ze wonen dus het sprak mij ook aan en zo bood ik aan om een keer samen te gaan.
Zij vond dit helemaal leuk en zo ging ik gisteren dus lekker spontaan zonder verwachtingen met haar mee.

Eenmaal daar stonden de pony's al klaar, opgezadeld en al. Ik grapte gelijk al dat is lang geleden dat er een paard voor me opgezadeld is :P Mij viel natuurlijk gelijk op dat de pony waar ik op mocht erg op mijn eerste pony leek.
Dat voelde even dubbel, maar eenmaal in de bak bleek dat ze er toch niet echt op leek, deze pony was 23 en had al Z2 gelopen, was al 20 jaar bij de instructrice, die ik toevallig ook al kende.

Stiekem was dit een droom van me, om ooit nog eens les te kunnen krijgen op een paard(pony) die echt in de dressuur gelopen heeft, om zelf toch ook nog eens iets meer te kunnen leren daarin.
Wat is dan leuker dat je eigenlijk op een echte leer pony rijd.
Zelfs nu ik 28 ben en zelf 20 jaar geleden voor het eerst op een paard ben gestapt is dat voor mij nieuw, en echt genieten.

Uiteindelijk kon ik vooral vrij rijden, ik deed uit mezelf mijn ding wel, een volte hier, van hand veranderen daar, gebroken lijntje etc. Het buurmeisje had wat meer begeleiding nodig dus ik heb op her en der wat aanwijzingen/vragen en tips na lekker vrij gereden.

Dan komt de galop, een van mijn onzekerheden.. Op mijn eigen pony galoppeerde ik nooit echt fijn omdat die gewoon alleen maar hard wou, daar ben ik er een paar keer bijna af gevallen waardoor ik een galopje vaker weg liet dan dat ik het deed.
Toen de kans kwam en ze zei jullie mogen zo ook wel aangalopperen als je wil voelde ik dus de bekende spanning een beetje opkomen, maar de pony is al wat ouder, heel ervaren en zal echt niet gaan racen als mijn eigen deed.
En inderdaad, wat een fijn galopje. Zo fijn dat ik met een lach van oor tot oor maar bleef galopperen, eerst vertrouwd op de volte en daarna zelfs echt de bak rond.
Ik kan me niet eens herinneren hoe lang het geleden is dat ik op die manier heb genoten van het rijden.
Uiteindelijk heb ik gegaloppeerd tot ik zelf buiten adem was, en dat klinkt voor jullie lezers misschien heel lang, maar daar moet je even bij bedenken dat ik helemaal geen conditie meer heb door meerdere oorzaken.

Ik kan me gewoon echt niet herinneren hoe lang het geleden is dat ik zo fijn heb gereden, zo stralend en blij van een paard gestapt ben, een klein beetje trots ook dat ik toch nog wel een beetje kan rijden :+
Toch kwamen er toen ik thuis (bij m'n vriend) kwam wat emoties los, ik klapte dicht, had ook direct spierpijn maar daar geef ik niet zo veel om.
Ik heb uiteindelijk de hele middag wat in de knoop gezeten met mezelf tot ik tot de conclusie kwam dat dit lesje van 3 kwartier best wel wat los gemaakt heeft in mij.
Dit is wat ik altijd zo leuk vond aan paardrijden, maar ook door mijn onzekerheden/angsten en whatever niet meer zag, niet meer van kon genieten.
Voor mij is het even terug naar de basis, les in een bak op een leer pony, het liefst reed ik altijd buitenritten maar ook daar veel onzekerheid en angst.

En toch hoe ik ook genoten heb, heeft het stiekem een zwart randje gekregen.
5 jaar heb ik mijn eigen pony gehad, volgende maand is het alweer 3 jaar geleden dat ik haar verkocht heb.
Dit is voor mij zo verschrikkelijk gelopen, dat ik dit nog altijd niet verwerkt heb, ik denk er nog zo vaak aan, waar zal ze zijn, hoe zal het gaan, altijd als ik ging paardrijden kwam ze wel naar voren, ging ik vergelijken of gewoon vertellen. Zo ook gisteren, wel is me gisteren duidelijk geworden waarom het deels ook uiteindelijk het beste was haar te verkopen, we klikten gewoon niet met het rijden, het was meer strijd, maar vanaf de grond werkend genoten we zo en waren we de beste maatjes.
Daarom ben ik dat genot in het rijden ook kwijt geraakt, dus ja zullen jullie ook zeggen dan is het toch beter dat je haar verkocht hebt.
Zeker weten, maar hoe het gelopen is breekt mijn hart nog steeds. Niet wetende waar ze is, hoe het met haar gaat breekt mijn hart nog steeds.
Ik zal jullie dit hele verhaal besparen maar om het misschien beter te begrijpen zou je dit topic even kunnen bekijken [ITP] Mijn eerbetoon aan mijn vriendinnetje Soraya .

Ook dit komt weer boven, nu ik weer fijn heb gereden. En oprecht weet ik gewoon niet meer wat ik met deze situatie aan moet, ik heb al gezocht en gedaan op alle mogelijke manieren naar mijn pony maar het spoor loopt telkens dood, of zoals hier op Bokt is er iemand die me ooit heeft laten weten te weten waar ze was, maar verder kwamen er nog geen antwoorden wat ik ook vroeg of uitlegde het enige wat ik te horen kreeg was ze is bij iemand die ik "ken" en het gaat goed.
Maar ook dat is alweer een jaar geleden, en hoe wantrouwend dit ook klinkt, dat kan iedereen zeggen, het was namelijk ook absoluut niet mogelijk mij in contact te brengen met deze mensen of laat staan dat deze persoon zelf mijn verhaal/situatie uit zou leggen met email adres er bij zodat ze zelf konden bepalen of ze contact op wouden nemen.
Ook dat vage verhaal blijft een beetje knagen..

Ja en nu, wat wil ik weer met dit lange verhaal?
Eigenlijk gewoon het van me af schrijven, naast het buurmeisje heb ik geen contacten meer met mensen die ik kende uit de paardenwereld, of mensen die ook van paarden houden, dus die kan ik het uit leggen maar zullen het al helemaal niet begrijpen.
Ik wil het zo graag een plekje geven, los laten en volop kunnen genieten van eens in de maand een keer een lesje, en dan ook oprecht blij zijn hoe het dan gegaan is, en niet diep van binnen verdrietig zijn om dat dit met mijn eigen niet lukte etc..

Ik hoop dat het een beetje te volgen is, het weekend was al met al best wel hectisch waardoor ik erg moe ben maar me ook best warrig voel momenteel.
Tips zijn dus van harte welkom.
Meningen ook, maar hou het netjes, ik heb er niet om gevraagd om 3 jaar later nog in deze mate er mee te zitten, misschien komt het zoals hier geschreven wat overdreven over, maar lees dan zeker even het topic in de link, mogelijk word het dan duidelijker.


mystery1980
Berichten: 3566
Geregistreerd: 02-11-05
Woonplaats: thuis

Re: Eindelijk weer eens fijn gereden, maar met een zwart randje

Link naar dit bericht Geplaatst: 01-10-18 13:42

ahh ik hoop echt voor je dat de nieuwe eigenaar even een foto of iets stuurt zodat je gerust kan zijn dat ze het nu goed heeft. En dat je zelf ook weer kunt gaan genieten van het rijden!

Accept both compliments and criticism. It takes both sun and rain for a flower to grow.
Normal is an illusion, what's normal for the spider is a choas for the fly!
If I was meant to be controlled, I would have come with a remote.

Annet_Dottie
Berichten: 4145
Geregistreerd: 14-04-11

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 01-10-18 14:14

mystery1980 schreef:
ahh ik hoop echt voor je dat de nieuwe eigenaar even een foto of iets stuurt zodat je gerust kan zijn dat ze het nu goed heeft. En dat je zelf ook weer kunt gaan genieten van het rijden!


Dankjewel voor je reactie <3
Het contact met diegene via bokt is ook alweer een jaar geleden en was niet bereid mijn gegevens door te geven dus ik denk dat waar Soraya nu ook is die niet weten van mij en/of mijn zoektocht en verhaal. Dus die kans op een foto is voor mij 0,0001% denk ik..


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Mediatoolkitbot en 4 bezoekers