Geplaatst Diëgo is een 4 jarige(2 april 2011) Tuiger(?) ruin van 1,64m.
Ik heb hem aangekocht als net geen 1 jarige: helemaal ondervoed, geschoren, die uit wormen bestond, luizen, mijt, schurft en niets kende.
Bij het kijken trof ik een veulen aan onder een deken vol wondjes, hij viel bij elke stap..
in eerste instantie wou ik hem kopen om hem zijn rust te geven..
maar eenmaal aan de hand bokte hij 1 maal met alle kracht die hij had, hij viel weliswaar meteen vanuit de lucht maar we zouden er tegen vechten!
Het is altijd moeilijk geweest om hem op gewicht te houden, we wisten niet waarom maar hij kreeg tot 3de KG's aan eten..
en hij werd maar magerder, het dieptepunt was in december 2013(als 2,5 jarige), hij woog toen 305 kg.
In januari is hij helemaal vanbinnenuit nagekeken en er werd Malabsorptiesyndroom vast gesteld , wat nu?!
[MD] malabsorptie syndroom
Samen met DA's en voedingsdeskundigen overlegd en er werd een dieetschema opgesteld, hier doet hij het eindelijk goed op en man wat ben ik blij..
dat ik eindelijk een zo goed als gezond paard heb.
Het heeft lang genoeg geduurd voordat hij het paard werd die hij moest zijn,
zijn lichaam neemt alles enorm traag op aangezien zijn verteringsstelsel beschadigd is..maar eindelijk is hij goed op gewicht.
Hij is nu 4 jaar, is beleerd onder zadel maar gaat niet meer onder zadel gereden worden.
In de zomer 2016 gaat hij beleerd worden voor de wagen met als doel de mensport in te gaan.
2015 gaat een moeilijk jaar worden,ik zal niets kunnen doen met hem..
volgende maand word ik geopereerd worden aan mijn rug waarbij die volledig word vastgezet langs beide kanten van einde nek tot staartbeen,
zal dus komende maanden in rolstoel zitten en een lange revalidatie tegemoet gaat komen.
Langs ene kant dubbel dat ik dit jaar niets meer ga kunnen doen met hem, ik doe nu zoveel mogelijk..tenminste wat mijn lichaam toelaat want ik heb chronisch pijn, zit op héél veel pijnstillers zodat ik toch uit bed geraak.
Zal blij zijn als de operatie erop zit en ik gerevalideerd zal zijn, ik kijk uit naar volgende zomer !
Als 1 jarige, iets meer dan 1 maand later na de aankoop
Half jaar later
we gingen de winter in
http://nl.tinypic.com/r/dg2ywj/8
En hier zetten we dan stap naar jaar later als 2,5 jarige.. hier was hij op zijn diepte punt (in de kliniek)
Hoe we de zomer in gingen (zomer 2014)
Paar weken later na deze foto's is hij verkocht, ik dacht dat ik hem niet kon geven waar in hij in kon uitblinken (springen en door mijn gezondheid) en daar ging hij dan op 14 augustus..15 min van mijn huis.
Ik heb hem paar keer bezocht en in februari 2015 kreeg ik een sms dat het niet meer ging, hij werd levensgevaarlijk en viel aan..al keek je alleen naar hem.
De reden weet ik, maar dit hou ik liever voor mezelf gezien het beledigend kan overkomen tegenover het meisje waaraan ik hem verkocht had.
Ik kocht hem gelijk terug want weet dat hij door zijn (duur) dieetschema en combinatie met zijn gecompliceerd gedrag, snel bij de verkeerde mensen zou terecht kunnen komen tot de slacht aan toe.
7 februari ben ik hem gaan ophalen en werd hij terug bij zijn groep gedaan, het was afwachten hoe het ging gaan..
hij had namelijk al die tijd daar altijd alleen gestaan.
Alles is goed verlopen na een aantal keren roepen en wat was/is hij blij om nu elke dag buiten te kopen van ochtend tot avond, dit heeft hij zeker gemist !
En dit is hoe hij er op de dag van vandaag uitziet, met nieuw hoofdstel als cadeau.
Gisteren, ik geniet nu met volle teugen van de 1,5 maand die ik nog intensief met hem kan bezig zijn: wandelen aan de hand, kammen en knuffelen.
Deze 3 jaar zijn enorm moeilijk geweest, hoe vaak ik met de DA's heb gesproken wanneer het genoeg was..
ik als 19 jarige ben nog steeds blij dat ik steeds mijn hart heb laten spreken,
want als het mijn verstand zou geweest zijn dan zou hij al vanaf het begin er niet meer geweest zijn want we
hebben enorm véél geld in hem gestoken, dat ik zelf een goed sportpaard van kon kopen.
De eerste maand heb ik dag in en uit bij hem geslapen in de stal, met de gedachte dat ik er kon bijzijn bij zijn laatste adem.
Het verkeersmak maken was een HEL, ik moest hem elke keer tegenhouden zodat hij het verkeer niet aanviel ipv weglopen..
hiervoor heb ik ook al een paar keer 'schadeboetes' voor moeten betalen
Hij is en blijft mijn beste vriend, ik kan wel niet doen wat ik voor ogen had maar ik zal met alle plezier de mensport in gaan met hem.
Jullie zullen volgend jaar zeker weten een mentopic zien van hem!
, het is een prachtig paard geworden, soms horen paard en mens gewoon bijelkaar 
, succes! 
Heel veel succes met de revalidatie! 
Wat een verschil al!! Ik wens jullie een mooie toekomst toe! 
