Geplaatst 
. Dit jaar was weer één waarin dromen uitkwamen, waarschijnlijk ook de allergrootste droom van allemaal: mijn lieve paardjes kunnen zien vanuit ons slaapkamerraam
! Ondertussen is Mara helemaal fanatiek voor de kar geworden, wordt Raven eindelijk volwassen en is Marieke al bijna 7 maanden drachtig
. Kortom: weer zo'n top-paardenjaar!Ik begin eind 2013 met mijn overzicht, toen we nog op ons eigen weiland zaten waar ik elke dag te vinden was. Via mijn opleiding heb ik een heleboel leuke meiden leren kennen, waarvan eentje de part-time verzorgster werd van Marieke en die ondertussen ook gewoon een goede vriendin is geworden
Zo gingen we dus met de 2 jongste moddermonsters op stap:
En werd er ook grondwerk in de bak gedaan *Klik*
Moddermonsters? Inderdaad
Het is echt een zware herfst en winter geweest op de wei, het heeft naar mijn gevoel maanden aan een stuk geregend. Gelukkig hadden we net voor de winter nog een mooie verharding laten aanleggen voor de schuilstal in de winterwei, want anders was het echt ploeteren geweest. Mijn vriend en ik waren ondertussen ook al een tijdje op zoek naar een woning voor ons 2, liefst niet al te ver van de paarden gelegen. Wanneer je in regio Antwerpen woont, heb je niet zo'n hoge verwachtingen om binnen je budget iets te vinden, laat staan dat je ooit een huis vindt met voldoende grond voor 3 paarden.
Maar toen kwam ik een onderschrift van een bokker tegen... Het trok meteen m'n aandacht: Huis te koop met 2.2ha grond op 30min van Antwerpen. Dus ik mijn stoute schoenen aangetrokken, vriendje overtuigd dat verhuizen naar NL (Zeeuws-Vlaanderen) echt wel heel leuk kon zijn et voila: in februari kochten we ons droomhuis van een hele lieve bokker die ondertussen al lang niet meer gewoon 'de vorige eigenaresse van ons huis' is...
Dit zou over een aantal maanden ons uitzicht worden
Het overdragen van de akte ging pas voor in de zomer zijn, dus hebben we lente en zomer 2014 nog op de wei doorgebracht.
De lente kwam en Raven bleek nog steeds zo'n ontzettende puppy te zijn. Ze was hier bijna 3:
Mijn lieve buurmeisje ging me helpen mijn angst voor het springen te overwinnen, dus hebben we een paar springlesjes van haar gekregen. Mara werd altijd helemaal fanatiek, totdat we op 80cm uitkwamen... Dan maakte ze er een sport van om heel mooi op de sprong af te gaan en dan maar vol op de rem te gaan, wat resulteerde in hele leuke bloopers
Misschien heeft ze haar roeping als westernpaard gemist?
Maar het kon ook goed gaan
*Klik*In april hebben mijn DA en ik in overleg besloten om voor Marieke een hengst te gaan kiezen. Marieke heeft al haar hele leven een hormonale disbalans en volgens mijn DA (die haar eigen KI centrum heeft) zou de kans reëel zijn dan we met een dracht dit al een heel stuk weer op de rails zouden kunnen krijgen. Auto dus volgeladen met vriendinnen en op naar Stoeterij Du Bois!
Daar werd volop met de veulens geknuffeld (*Klik*) en besloot ik om voor Don Cremello du Bois te kiezen.
Eind april werd ze geïnsemineerd eind 16 mei hadden we haar eerste mooie scan
We hebben haar daarna nog 2x laten scannen en alles zag er altijd perfect uit. 
De zomer werd prachtig: Sacha maakte onzettend mooie foto's van Raven en Marieke, Mara deed het goed als kamppaard voor de kindjes, Marieke werd steeds boller en evenwichtiger van karakter, we maakten in ons huis alles gereed voor de komst van de paardjes... We hebben echt genoten van de laatste zomer op de wei, die ik toch wel erg ga missen. Die eerste eigen plek blijft altijd in mijn hart
.Raven
Mara op kamp
Marieke
September liep op z'n einde en we maakten alles gereed om de paarden alvast te verhuizen. Het huis zelf moest nog inorde gebracht worden, maar ik wilde geen herfst en winter meer zonder alle luxe die ik nu aan huis ging hebben. Vervoer geregeld, alle 3 de paarden de vrachtwagen op en ik mijn hart vasthouden dat alles goed zou gaan. Verschillende nachten heb ik nachtmerries gehad over wat er allemaal fout kon gaan... Maar op de dag zelf stonden ze met z'n 3'en op nog geen 5minuten op de wagen, hebben ze zich de hele rit voorbeeldig gedragen en was dit het resultaat toen we ze op hun nieuwe plek op de wei gooiden: alle 3 kop in de grond en eten
. Ach, ik had het eigenlijk kunnen weten 
Sinds dag 1 staan ze hier écht op hun plek. Ze voelen zich alle 3 thuis en doen het fantastisch, ik had me geen betere plek dan deze kunnen voorstellen.
Een impressie van hoe ze er nu bij staan....
En tenslotte... Ik ruilde de ene zonsondergang voor de andere
Op naar 2015, het jaar waarin mijn eerste zelfgefokte veulen geboren worden, Raven onder het zadel gaat en Mara hopelijk nog steeds de leukste norse maflinger is die ik me kan inbeelden
1 ding is zeker: de jaren zijn zoveel mooier wanneer ze gevuld zijn met paarden!
. Doe er nog een zonsondergangetje bij en de tranen springen in mijn ogen...
