Geplaatst 
Eind februari 2013 ben ik samen met mijn vriend van Emmen verhuist naar Koog aan de Zaan. In verband met zijn werk moesten we dichter bij Amsterdam gaan wonen. We vonden al snel een schitterend huis in de winkelstraat, nog geen 200 meter van een Albert Heijn en aan de Zaan. Via "Zaanse Diva's" hier op bokt leerde ik al snel ResiLover kennen, een meid die de verzorging op zich nam van de Irish Cob hengst Tolkien. Zodra ik in de Koog woonde moest ik eens langs komen. Ook zou ze voor mij rondvragen of iemand nog een verzorger zocht, en daar ben ik haar nog steeds erg dankbaar om.
Ik woon nog een maand in Koog aan de Zaan en krijg van haar een PM via Bokt. Ze wist een leuke Irish cob merrie voor me. Ze was net 6, nog niet helemaal door gereden en de eigenaresse (vuurtoren op bokt) zocht iemand voor 2/3 dagen in de week die haar ook zou kunnen doorrijden (de pony, niet de eigenaresse). Ik was direct enthousiast, een mooie jonge merrie? nog doorrijden! dat was wat voor mij.
Helaas ging het maken van een afspraak steeds mis, maar uiteindelijk belande ik op stal. Ik maakte kennis met de meeste paarden en pony's en leerde de meiden van Weremere kennen. Het was echt super om Tolkien voor het eerst te zien. Wat een ontzettende goedzak, Resilover kon echt alles met hem.
Na kennis te hebben gemaakt met Tolkien zijn we naar de winterstalling van Chanel gereden. Hier stond ze op het moment samen met een maatje, de 3 jarige gecastreerde zoon van Tolkien. Zoals mij al verteld was is Chanel inderdaad klein, en rond en hemeltje wat een karakter! We hebben die middag heerlijk gepoetst en haar manen gevlochten en ook mocht ik er heel even op.
Ik was op slag verliefd en dolblij dat ik binnen zo'n kort tijdbestek een paard had gevonden. Vuurtoren en ik konden direct door een deur en al snel werd besloten dat ik Chanel mocht verzorgen. En daar.. daar begint het avontuur.
Ik had nog nooit met zo'n paard gewerkt als Chanel, ik heb ervaring met lastige dieren. Maar zij is absoluut uniek. Ze stond met parelli rechtop tegenover me, ze kon stampen als een klein kind of doet precies het tegenover gestelde als van wat je vraagt. Alles om maar te laten zien dat jij haar niet kunt onderdrukken, en zij gewoon doet wat zij wil. Met rijden mocht ik geen been geven, zelfs met poetsen van haar buik kon ze lelijk uit de hoek komen. Maar gaande weg leerde we elkaar kennen, en met 'the friendly game' van Parelli kon ik al snel steeds meer van haar vragen en verwachten. Chanel leerde mij handiger te worden met nukkige merrie's, en zij leerde van mij dat een vraag niet direct een bevel is. We wisselen alles zo veel mogelijk af, we wandellen, rijden met of zonder zadel, met of zonder hoofdstel, we doen parelli en zijn druk bezig met elkaar te leren kennen.
Het rijden gaat steeds beter, ik mag haar been geven en al snel bouwen we het werk op. Helaas gaat galopperen niet. Ze staakt dan direct en word kwaad zodra je dit van haar verwacht. We lieten dit lekker achterwege en werkte aan onze band en haar vertrouwen aan de mens. Al snel kreeg ik wilde verhalen te horen over haar. Mensen aanvallen, bijten, schoppen 'de duivel in haar ogen' Was deze merrie werkelijk zo verschrikkelijk geweest? Ik merkte er weinig van, gelukkig maar. Maar dat betekende niet dat deze merrie makkelijk was, en je moest blijven opletten met wat ze deed. Maar tot nu toe is er niks ernstigs voorgevallen tussen haar en mij.
Het rijden gaat op gegeven moment zo goed dat we de rijproef van de keuring aandurven. En in juli was het dan zover! De Irish Cob keuring van de ICS in Wormer werd bij ons op stal gehouden. Alles moet schoon en netjes gemaakt worden en de pony's werden allemaal flink gewassen. Wat was dat een werk, maar ook een heerlijke ervaring. Chanel behaalde met de keuring een 2e premie waar we nog steeds erg trots op zijn. De rijproef werd aan het einde van de dag gehouden. Haar manen weer in de vlecht gingen wij de bak in. Maar helaas was het allemaal net wat teveel voor Chanel, ze staakte en schopte naar het been en was niet goed te rijden. Nog voordat ik zelf wou gaan opgeven omdat ik de pony niet voorbij wou lopen begon een van de keurmeesters ons te helpen. Na vijf minuten aanwijzingen begon Chanel weer te lopen als een trein, en we slaagde voor de rijproef!
Helaas hadden we hierna wel een enorme terug val. De dagen daarna viel er bijna niet gewoon te rijden op Chanel. De lessen werden even stop gezet en zo ook het rijden. Het was tijd om even lekker van elkaar te genieten. We deden aan parelli, we wandelde wat af en genoten gewoon van elkaars gezelschap. Gelukkig hielp deze kleine vakantie en al snel kon ik het rijden weer oppakken en gingen we weer zoals altijd elke dag een klein stapje vooruit. Helaas wou het galopperen nu nog steeds niet, zo af en toe probeerde we het in de les, maar mevrouw raakt er behoorlijk gestrest van. Dus opnieuw laten we dit even voor wat het is.
De dag van de trail training op stal Nieuwland breekt aan. Zeker een bijzondere dag voor Chanel omdat ze daar heeft gewoond en veel mensen haar daar kennen als een zeer lastige merrie. De dag daarvoor haar lekker gewassen, en met volle moed er tegen aan. Als het niet zou gaan dan doe ik de trail wel naast Chanel had ik me bedacht, we moeten samen lol hebben! Daar draait het allemaal om.
Geboren Trail atleten! de 5e manier van 'the gate' voorbij komen hebben wij ter plekke verzonnen
De brug? Daar doen we niet aan!
Een paar dagen later zat ik met tranen in de ogen op Chanel, ik had eindelijk haar in galop gekregen. Het rijden voelde zo goed aan dat ik het gewoon had geprobeerd. Geen been geven, gewoon commando "galop!" en daar ging ze
Heb zitten juichen en tja... zelfs een beetje huilen van geluk. Wie had ooit gedacht dat dit allemaal zo snel zo goed zou gaan. September! Weremere Weekendje Weg; Bijna alle paarden in een gehuurde vrachtwagen, onze tassen gepakt en op weg naar Epe. Hier zouden we 3 dagen doorbrengen in de Veluwe. Buitenritten, Bbq en en lekker gezellig met elkaar een weekendje doorbrengen. Chanel en ik hebben ontzettend genoten!
En nu?
We hebben in die paar maanden echt heel veel weten te bereiken. Chanel bloeit op tot een zeer lieve pony, elke vrijdag komt er een meisje van 9 mij helpen om haar te verzorgen. We spelen spelletjes, we versieren Chanel en maken kleine stapritjes over de dijk. Chanel vind kinderen geweldig, en voelt zich goed op haar gemak met haar kleine mensje.
De lessen gaan op het moment fantastisch! Ik kan haar nu aansporen voor de galop en ook luistert ze enorm goed naar de hulpen. Ze staakt niet tot nauwelijks en geeft zelfs aan dat ze soms even lekker in galop door de bak wil stuiven. Mijn lesgever gaf me laatst nog een compliment over hoever ik gekomen ben met Chanel, en krijg ik vaak genoeg te horen hoe goed we bij elkaar passen.
Wat brengt 2014!
Een veulen! Chanel is op het moment drachtig van Tolkien, ze zal begin mei (uitgerekend op haar eigen verjaardag) bevallen van een zoon of dochter. Haar aller eerste kind. Hoe dit allemaal gaat uitpakken zien we dan wel weer, ik hoop haar in de zomer weer te kunnen oppakken en samen de wereld te laten zien dat zelfs een merrie als Chanel ieders hart kan stelen.
Vuurtoren, ontzettend bedankt. Je weet half niet hoe gelukkig ik ben met jou pony. We gaan nog jaren lang genieten van haar en haar kleine.
