Geplaatst Vorig jaar januari 2012 een -dacht ik- superleuk bruikleenhuisje gevonden. Ik was er nog niet klaar voor om haar te verkopen, voor beide partijen ideaal. Ik ontdekte dat Pres meer een klik had met kids.
Pres hebben we gebracht in Groningen bij bruiklener.
De dag van vertrek:
Al snel kreeg ik hele leuke foto's:
Omdat ik zelf in Rotterdam woon is het niet vanzelfsprekend dat ik elke maand ga kijken. De foto's zeiden mij genoeg:
[img]https://sphotos-b-ams.xx.fbcdn.net/hphotos-prn2/246927_10152059734575512_204348929_n.jpg
[/img]
Toch wilde ik heel graag kijken, maar het kwam steeds niet uit. Ik heb zelf ook een druk leven en mijn relatie ging toen uit. Ik had net een huis gekocht en mijn baan stond op het spel. Ik liet het even zo en besloot nadat het wat rustiger was in mijn leventje weer contact op te nemen. Na maanden moeite doen met afspreken kreeg ik de bruiklener eindelijk eens aan de telefoon.
De volgende dag kon ik langskomen in jan 2013. Toen we daar waren moest de bruiklener weg, ze had paardrijles. We zijn naar Pres gelopen die in de bak stond en na 10 minuten waren we weg. Ze moesten weg! Ze zei nog: 'jammer dat het zo koud was, anders hadden we kunnen rijden'....maar...
Pres stond onder een paar dekens en ik schrok van haar. Ze was mager en erg veranderd. Er was niks aan de hand volgens de bruiklener want ze heeft vanaf de zomer stilgestaan, dus haar bespiering is weg. Op zich geen slecht argument. Ze is dan ook al rond de 20 en ik had haar een jaar niet gezien. Dan kan een paard ineens veel ouder zijn dacht ik.
Foto:
Toen we terugreden (na een rit van 3 uur en 10 minuten bezoek) zat mijn gevoel niet goed. Ik sprak mijn zorgen uit naar de bruiklener. Maar ik kreeg geen reactie. Ik belde, maar kreeg geen gehoor. Dit ging weken door. Eindelijk na een maand een bericht terug dat Pres seniorenvoer krijgt en dat de tandarts komt voor de zekerheid.
Het voelde niet goed en probeerde weer afspraken met maken om langs te gaan, maar weer geen reactie.
Toen was ik het zat. Ik belde dagenlang en ineens had ik haar weer te pakken. We konden de volgende dag langskomen. Toen ik op wilde hangen vertelde de bruiklener dat ik niet moest schrikken omdat ik me de vorige keer zo'n zorgen maakte. Pres had luis gehad en wat kale plekjes op haar hoofd.
Toen ik ophing schoot mijn vriend tegen het plafond..wij hadden zo'n slecht gevoel, dus we hebben ons voorbereid. Telefoonnummers e.d. meegenomen.
Toen we aankwamen ben ik meteen naar haar toegelopen. Pres liep voor me weg en ik mocht niet aan haar zitten. Ik heb haar vastgepakt en haar deken met grof geweld uitgegooid. Ik zakte door de grond:
Meteen gebeld met dierenartsen, maar het was geen nood, dus die konden maandag pas komen. 9het was zaterdag)
Bruiklener aangesproken, maar ik werd niet gerustgesteld. Ik werd genegeerd en kreeg geen contact. Meteen contact gehad met de dierenpolitie. Ik heb aangifte gedaan en er is een proces verbaal opgenomen met al mijn bewijs. ik moest de pony zo snel mogelijk weghalen en was daar al een tijdje mee bezig.
Ik heb een paar dierenartsen gebeld, die wilde langsgaan, maar dan moest de bruiklener wel aanwezig zijn. Daar kreeg ik geen contact mee, dus de dierenartsen haakte af. De dierenpolitie heeft de zaak overgenomen.
Na een aangetekende brief ben ik Pres gaan halen op de gok. Zonder pardon heb ik mijn spullen gepakt en Pres ingeladen met de man van de bruiklener.
Mijn paspoort kon ze zogenaamd niet vinden. ik vond het spoed, dus ben zo weggereden. Er wachtte namelijk een dierenarts op Pres.
Met veel moeite heb ik een stal kunnen vinden. Niemand wilde een zieke pony en niemand wist wat ze allemaal had.
Toen kwam ik terecht bij een stichting die les geeft en therapie aan kinderen met een beperking.
Zo kwam ze aan (op verzoek van de dierenpolitie is Pres wel behandeld):
Pres had zware luis, was te mager, had veel te lange hoeven en had veel gebroken voortanden en kiezen.
Eindelijk kon Pres bijkomen. Nu het paspoort nog.
Na ongeveer 2 weken kreeg ik bericht dat de stichting ermee ging stoppen. De eigenaren lagen in een scheiding. Pres kwam bij de nieuwe bruiklener aan huis, maar was niet gelukkig.
De bruiklener had een idee. Een van haar lesklantjes woonde in de buurt en had al een ander paard overgenomen. Ze had een klik met Pres en wilde haar wel in bruikleen. Het was in Utrecht en onder de afgesproken voorwaarde zag ik dat wel als een oplossing.
Toen Pres in Utrecht aankwam werd ik gebeld. Ik schrokm, het was de stem van een vrouw die ik kende. Ik wist dat zij geen ervaring had en bang was. Haar dochter van 10 neemt de gehele zorg opzich. Dat voelde niet goed. Ik vroeg om langs te mogen komen, maar ze gingen op vakantie. Ze sloot af: 'Geen zorgen, de nieuwe eigenaar -ik noem hem maar even Piet- Piet zorgde goed voor haar.
'DE NIEUWE EIGENAAR???????????'.
De nieuwe bruiklener had geen stallen zoals ik dacht, maar stond op een pensionstal. Ze kon Pres helemaal niet onderhouden en zo had ze Pres weggeven of verkocht(?) aan Piet.
Ik ben meteen naar Piet gegaan en die beste man vertelde dat Pres van hem is en dat hij een paspoort wilde.
We kregen een gesprek en ik kon kiezen: 'Óf Pres was van hem en ik doe 100% afstand of binnen 24 uur moest ik zijn verdwenen met Pres'.
Ik werd bedreigd en moest een hoop gaan regelen.
Met spoed een nieuw adres gevonden, een auto geregeld en een trailer enPres meegenomen. Mijn spullen zijn allemaal weg, behalve mijn zadels en alles was ik kwijt. Het was een drama!!
Ik ben mijn spullen kwijt en mijn paspoort, maar Pres heeft een geweldig huis!
Er rijden kids met beperkingen op haar en ik sponsor zelf een beperkt meisje die lest op Pres en de andere paarden.
Ik ben een dagje geweest met ponykamp en het was super!
Ja en nu het paspoort nog...
Na vele beloftes en bedreigingen nog geen paspoort.
Op verzoek van de dierenpolitie die het ook niet voor elkaar kreeg aangifte gedaan.
Ik heb wel 100 keer mijn adres gestuurd en gevraagd om de verzendkosten voor een aangetekende brief te betalen.
Ik vertrouw die mensen voor geen meter en daarom moest het van mij aangetekend.
Nooit verwacht..tijdens mijn vakantie lag het paspoort op de mat. (natuurlijk niet aangetekend).
Het was erg smerig en het werd geloof ik gezien als een onderzetter. Allemaal kringen van beker en scheuren.
En natuurlijk is ze nooit geënt.
Wat ik hier aan over heb gehouden?
- Mijn spullen weg
- Bijna 2000 euro onnodige extra kosten ( trailers, dierenartsen etc)
Het ergste: Ik ben van mijn paardenvirus af en heb een flinke deuk opgelopen. Ik begin er niet meer aan en dat vind ik erg pijnlijk en jammer.
*knip*
De krant vond mijn verhaal en vele andere foto's ook erg interessant, dus ik ben er nog lang niet klaar mee!
Al vind ik het ook wel naief om een paard zo ver weg in bruikleen te geven met al die gekke verhalen tegenwoordig. Ik zou zelf vaker gaan kijken en na een negatieve ervaring zou ik het dier niet opnieuw in bruikleen gegeven hebben, maar ieder zijn ding natuurlijk.