Geplaatst Nou een halfjaar geleden begon de ellende,
Nouja ellende zo wil ik het niet noemen, ik heb er vooral een hele hoop plezier van gehad.
Het begon allemaal eind augustus met een dikke buiken paard.
Drachtig? Nee dat kon niet!
Na veel overleg en dergelijke hebben we de dierenarts gebeld voor een afspraak.
En ja hoor, na het opvoelen bleek dat mn paard wel degelijk drachtig was.
Okee, en nu?! Hoe vertel je het je ouders, je koopt je eerste eigen paard en heb er gelijk een veulen bij.
De stalbaas gaf me de keus:
Hou je je veulen of moeten wij het van je over nemen?
Nadat ik het met mn ouders had besproken hebben we besloten dat het veulen mocht blijven,
omdat dit een unieke gebeurtenis is en wij niet nogmaals een veulen willen (althans dat is de planning)
Bij het opvoelen bleek dat het veulen al vrij groot was en de dierenarts gaf je nog maximaal 4 weken.
Dat was best wel een schok, want het kwam allemaal zo hard op me af.
Merrie goed in de gaten gehouden en 14 oktober was het dan zo ver!
Mn kleine verrassing werd geboren. En wat was en ben je een knap ding
Zo lief als je was, zo braaf, ik kon je poetsen, met je wandelen, je zelfs een shetlandzadeltje opleggen.
We hebben besloten hem Kejutan te noemen, dit is verrassing in het Maleis (ik heb zelf een Indonesische achtergrond)
Na een halfjaar lief en leed moet ik hem helaas weg doen, omdat ik geen 2 paarden kan onderhouden.
Ik ga mn kleine vriendje alleen heel erg missen.
Al het geklier en spelen en het tutten met hem..
Zo, na een boel tranen op mn laptop zal ik me proberen sterk te houden voor als ik hem straks weg breng.
Ik moest dit even van me af typen en het spijt me voor de grote chaos!
Doei lief vriendje, ik zal je heel erg missen!
