Geplaatst Zelf hebben wij rond gekeken op internet en samen met de stal eigenaar zijn wij uiteindelijk maar bij 2 paarden wezen kijken. Deze had de stal eigenaar voor ons gevonden. De eerste zou het over duidelijk niet worden. Het tweede paard was liefde op het eerst gezicht. Ik weet het nog zo goed. Wij kwamen aanlopen tussen de stallen. Zagen daar een paard staan dat opgezadeld werd. Mijn moeder en ik keken elkaar aan en vroegen tegelijk: is dat hem?! Hij had zo'n ontzettend lieve maar tocht stoere uitstraling. Toen de stal eigenaar na ons proef rondje zijn paspoort opensloeg en met een afkeurende blik vertelde dat wij Valentino heette was ik totaal verkocht. Dit was het knappe koppie waar wij voor zijn gevallen:
Het proef rondje rijden ging super, ik had nog nooit op zo'n fijn paard gereden!! Na deze ene keer kijken hebben wij besloten dat dit ons paard moest worden en een week later stond hij op stal. We schrokken toen we hem voor het eerst bij ons op stal zagen. Hebben wij echt zo'n groot paard gekocht?! *slik*. Gelukkig was ik 15 en zag met rijden de gevaren niet zo. Ik wilde dressuur wedstrijden doen, spring wedstrijden, ik had er nu immers het paard voor.
Maar helaas, ik wilde altijd al overal de beste in zijn en dat lukte mij altijd wel aardig. Maar met Valentino was ik niet de beste. Dit heb ik altijd heel moeilijk gevonden. Maar aan de andere kant hebben wij samen zoo veel geleerd en mee gemaakt waar ik zo ontzettend trots op ben! Pas na 2 of 3 jaar begon ik mij te beseffen hoe erg ik het getroffen had met hem. Dat klinkt stom en verwend. Maar ik heb altijd al moeite gehad om mijzelf te hechten aan mensen. Nu pas kom ik erachter hoe erg ik mij gehecht heb aan hem.
Hij is nu langer dan een jaar geleden overleden. En ik merk dat ik zijn overlijden nog steeds niet verwerkt heb. Ik kan mij zo moeilijk concentreren op school. En kan niet normaal TV kijken of een zielig verhaal op bokt lezen. De tranen schieten dan direct in mijn ogen. Soms weet ik echt even niet hoe ik ermee om moet gaan en hoe ik dit moet gaan verwerken. Ik heb mij erbij neergelegd dat dit moet slijten. Hij zal voor mij in ieder geval voor altijd mijn beste vriend blijven!
Dit zijn een aantal foto's die ik met jullie wil delen. Deze foto's laten zien wat wij allemaal mee hebben (mogen!) maken..
Het is 5 jaar lang een raadsel geweest. Valentino hield zijn hoofd, als hij op keek áltijd scheef. Wij vonden het geweldig, lief en schattig. Anderen dachten dat er iets ernstigs aan de hand zou zijn. Veel onderzoeken zijn er geweest en pas toen hij dit jaar in de kliniek stond, met zijn zoveelste koliek keer een koliekbuikje, zijn ze erachter gekomen dat er een soort ''stof'' tussen zijn vliezen zat. Hij hield waarschijnlijk zijn hoofd scheef om het stof aan de kant naar 1 kant de ''leggen''. Zo kon hij beter zien.
Tinus en ik trainden zo goed mogelijk. Sprongen elke woensdag in de les en deden vaak mee met onderlingen spring wedstrijden.
http://i18.photobucket.com/albums/b135/ ... C_3927.jpg
http://i18.photobucket.com/albums/b135/ ... ringen.jpg
Ook in de dressuur hebben wij goed ons best gedaan. We zijn uiteindelijk L+1 geworden wat voor ons een hele prestatie was!
We hebben een cross training gedaan bij Lammert Haanstra!
http://i18.photobucket.com/albums/b135/ ... 0b5144.jpg
http://i18.photobucket.com/albums/b135/ ... f51a30.jpg
Ook zijn wij samen op trektocht geweest bij Stal 't Reelaer
Hij heeft daar echt genoten. Helaas is hij op de eerste overnachting van de trektocht getrapt door een ander paard waardoor hij de laatste dag niet mee kon doen.. Maar al met al was het een heerlijke week! Vooral de waterbak was zijn favoriet 
Na al het oefenen met springen hebben wij ook nog een aantal keer een B parcours gereden. Dit was altijd erg spannend, maar oefening baart kunst. Helaas hebben wij uiteindelijk niet veel meer kunnen oefenen
In Muiderberg buiten
Erg gespannen rondje..
http://i18.photobucket.com/albums/b135/ ... nnoktt.jpg
Langzaam aan werd hij steeds vaker ziek. De eerste keer dat hij echt goed ziek werd kreeg hij hevige koliek. Net toen wij op vakantie waren. Hij toen uiteindelijk naar de kliniek in Utrecht gebracht en heeft daar een zware open buik operatie gehad..
Gelukkig zouden wij 2 of 3 dagen later weer in Nederland zijn. Wij zijn daarna elke dag bij hem lang geweest. Toen begon ik te merken wat voor band wij hadden. Het deed hem zichtbaar goed al wij er waren. Ik was zo bang dat wij mij niet meer zou herkennen omdat ik op vakantie was geweest. Maar dat deed hij zeker wel! Toe hij weer naar huis mocht was zijn stal versierd
Hij kon weer heerlijk buiten spelen
Na zijn koliek operatie hebben wij eigenlijk alleen nog maar heel veel ups en downs gehad. Hij kreeg vaker koliek, begon onregelmatig te lopen en we kwamen erachter dat hij veel kleine ongemakken had die hem belemmerden in zijn leven. Uiteindelijk vielen alle puzzel stukjes in elkaar. Hij heeft nog een tijd in Friesland op het lang gestaan en ook nog in Eemnes.
Onze vakantie in Havelte was een mooi afscheid..
Jaren lang hebben wij voor hem gevochten en van hem mogen genieten. En nu langer dan een half jaar hebben wij hem dan toch laten gaan.
Ik hoop met het schrijven van mijn verhaal weer wat meer rust te kunnen vinden. Maar wat is het moeilijk om die 5 mooie jaren hier samen te vatten. Voor de mensen die de moeite hebben genomen om mijn verhaal te lezen, bedankt! Ik hoop dat het topic hier op zijn plek is
Lieve Valentino, Tinus, for ever the best
, weer boven om het verlies van onze merrie 4 maanden terug. Ondanks dat het voor jou een half jaar geleden is zal het nog zo vers voelen.
Geef jezelf ruimte en tijd om te helen en het verdriet te laten slinken, de een is er wat sneller mee als de ander. Iets waar je zo van hebt gehouden kan niet zomaar over zijn, dat is zo iets intensief. Sterkte 
Jullie waren gewoon één team, en wat was Valentino een geweldig mooi paard! 
