Geplaatst Op de terugweg reed ik over het ruiterpad. Mensen lopen daar ook vaak met hun honden. Geen probleem voor Jos en ik. Die vind honden niet eng, ook niet als ze in de buurt komen, om haar heen wandelen, haar besnuffelen, compleet enthousiast zijn en dergelijke. Jos geeft er niets om. Ik blijf altijd even met haar staan tot de baasjes de hond komen halen en vast lijnen. Ik ben het er nooit zo mee eens dat ze een hond moeten loslaten als die niet luistert, maar goed, het is nu eenmaal zo en Jos reageert prima op honden.
Er was een stel, het klinkt misschien heel naar, maar een typische stereotiepe aso stel, met hun stereotiepe Stafford/Pitbull-achtige hond. Niets tegen zulk soort honden, mijn zus heeft er ook één en dat is echt een schat, maar het blijven moeilijke honden die, als je die niet onder controle hebt, gewoon niet los moeten lopen. Zeker met die grote kaken van ze. Als die zich ergens in vastzetten, zie dat maar eens los te krijgen. Dat is gewoon gevaarlijk. Ze zeggen wel, poedels kunnen net zo goed bijten. Klopt, maar die kaken hoef je niet met een houten stok uit elkaar te wrikken als ze iets vast hebben.
De hond, een jong beest van ongeveer 1 jaar ziet mijn paard en ik en rent meteen naar ons toe. De baasjes roepen wat ze willen, maar hond luistert niet. Ik ga stilstaan met Jos en wacht eigenlijk op het oude riedeltje, dat de bazen de hond komen halen zodat ik mooi verder kan.
Alleen was deze hond anders dan andere honden. In plaats van een beetje om ons heen te rennen, te blaffen of wat dan ook, begon deze hond in mijn paard haar benen te happen. Jos drentelde wat, maar bleef stilstaan, de brave poown. De bazin kwam aanrennen en probeerde de hond te pakken, maar die liet zich niet pakken. Jos begon nerveus te worden. Ondertussen zit vriendlief verderop zijn sigaretje te roken en keek mooi toe
. De hond rende mooi om Jos heen, tong uit de bek, kwispelende. Bazin zat erachteraan, te vloeken en te roepen, maar daar had de hond geen oren naar. Die vond het een heerlijk spel zo. Hij rende een paar keer onder Jos door en baasje maar schreeuwend dat ze bang was dat hij een trap zou krijgen. De hond ging voor Jos staan, stil, ha, dacht ik, mooi, kan de baas hem pakken, maar nee hoor, toen baas in de buurt kwam vloog de hond ineens naar Jos haar keel. Jos in paniek. Ik nu ook in paniek. Zeker toen de hond weer om haar heen begon te rennen en meerdere pogingen deed om Jos bij haar keel te grijpen. Eén schreeuwende bende daar, baas tegen mij, ik tegen baas. Ik wilde er vandoor galopperen, stik er maar in, dacht ik, ik blijf niet langer staan, maar voordat ik de hulpen kon geven hing de hond ineens in Jos haar staart. Dat werd haar toch echt teveel. Ze raakte compleet in paniek. Ze bokte, trapte en ging zelfs de lucht in. Ik verloor mijn beugels en na nog een paar bokken hing ik op haar nek. Ik heb geen idee of die hond er nog hing en wat er nou allemaal gebeurde met dat beest en de bazin, ik was te druk met niet van mijn paard af te vallen. Toen ging paard ervandoor. Doodeng. Ze was behoorlijk in paniek. Ik kon mezelf maar niet terug in het zadel krijgen en heb, terwijl ik op haar hals lag zonder beugels, haar zo terug moeten rijden. Pas toen ze stilstond, helemaal trillend, snuivend en met het wit in haar ogen, kon ik weer in het zadel kruipen.
Mijn hemel, wat was dat eng. Ik heb veel vaker op paarden gezeten die ervandoor gingen en soms was dat ook wel eng, maar niet zo als dit. Ben meteen afgestapt en heb Jos gecontroleerd op wonden. Haar vacht was wat door de war bij haar keel, daar waar de hond zijn tanden er langs zijn geschraapt, maar ze had wonderbaarlijk helemaal niets. We waren een heel stuk verder beland en stel met hond was niet meer in zicht. Ben ook zeker niet terug gereden. Geen idee of hond of bazin door mijn paard geraakt is, maar dat boeide me niet zozeer. Ben behoorlijk geschrokken. Stond wel te trillen op mijn benen. Niet voor mezelf, maar voor Jos. Stel dat die hond haar wel te pakken had gekregen? Dat hij haar in haar keel had gebeten? Ben na een stuk wandelen weer opgestapt en terug naar stal gereden. Ze schrok de hele weg van de meest belachelijke dingen. Op stal was ze al snel gekalmeerd met wat biks
. Maar mag hopen dat het voor haar geen blijvende angst oplevert voor honden. Op stal moest ik zelf ook even bijkomen. Geen idee wanneer ik voor het laatst zulke angst heb gevoeld. Het moment dat de hond naar haar keel greep, mijn hart stond geloof ik even stil.
. Ik wilde de baas de kans geven om de hond gewoon te pakken. Achteraf had ik gewoon weg moeten wezen. 
en een vlotte QH is. 
. 
) . Het kon me op dat moment echt niet meer schelen. Sindsdien heeft mijn paard het niet meer zo op honden, het werd der gewoon teveel.
en 2, voor honden die het echt te bont maken (denk dan idd aan bijten). 
. 
