Geplaatst 
Nadat ik bij de pony's stopte vanwege omstandigheden ging ik een toen 17-jarige ruin starten, Hillpearl genaamd. Hij had zogezegd Z2 gelopen, maar uit de wei kwam een verwilderde, dikke ruin, die dik in de wintervacht had. Ook in de bak was er weinig Z2 terug te vinden, de eerste maand heb ik een touwtje om zijn nek gebonden en alleen maar gehoopt een uur te blijven zitten. Als hij andere paarden zag, vergat hij dat er iemand op zijn rug zat en ging hij met andere paarden spelen.
Na een maand werd hij echter steeds braver, de wintervacht begon te verdwijnen en Hillie en ik werden een team. Langzaam kreeg ik hem weer in het gareel en veranderde de dikke verwende ruin uit de wei weer in een mooi paardje dat voor je door het vuur ging. Op wedstrijd liet hij dit nog niet meteen merken, maar ook dit ging langzaam beter.
Hillie was echt het beste paard dat ik had kunnen krijgen, hij leerde me de wedstrijdspanning te vergeten en lol te maken met rijden. Hij was nergens bang voor en overal voor in. Het was dan ook een drama toen ik ging studeren in Den Haag en hem achter moest laten, maar een vriendin van mij zou hem gaan rijden.
Deze combinatie bleek echter niet te klikken en mijn hart brak toen ik hoorde dat hij verkocht was. Niemand die mij verteld had dat hij te koop stond.. Deze koop ging echter niet door, maar toen ik vrijdags belde, stond er al weer een nieuwe koper voor de deur. 's avonds was Hillie weg. Zonder afscheid, zonder gedag.
Welliswaar zijn we hem op gaan zoeken bij zijn nieuwe stekje, een kleinschalige manege. Hij stond daar goed, maar desalniettemin miste ik hem verschrikkelijk. Viavia kreeg ik dan ook te horen dat hij eventueel voor een goed tehuis wel weg zou mogen. Op dat moment gingen de radartjes draaien, en zijn we alles op alles gaan zette om het te regelen.
De maandag voor de kerst hebben we de eigenaar opgebeld en Hillie onofficieel gekocht. Afgelopen zondag mocht ik hem eindelijk gaan halen. Dan weet je pas hoe erg je een paard kan missen....
De afgelopen dagen ben ik iedere dag even gaan kijken. Veel kunnen we nog niet doen, er is nog geen zadel en de losgooibak is bevroren. Wel heeft hij vandaag kennis gemaakt met de stapmolen, dat was nog erg spannend, vooral toen hij wilde gaan liggen toen het hek stil stond (en daarna de andere kant op ging draaien....), maar alles kwam goed. Vanaf volgende week hoop ik dat er een zadel is, en kunnen we eindelijk aan de gang. Maar ik heb in iedere geval mijn vriendje terug, mijn droom kwam uit...
. Ik heb echt het hele verhaal afgelezen en hoop dat ik dit ook zal meemaken. Geweldig! 
Veel plezier met je paardje! 
!!!!!!
Jammer dat het eerst zo heeft moeten lopen, maar hij is nu helemaal van jou.
