Bokt.nl

3timesmom schreef:

Wauw, wat een mooie combinatie zijn jullie. Dat filmpje is wel erg grappig en ik denk ook dat het beter is om nog snel over te steken dan een razende trein voor je neus. Welke afstamming heeft dit paard? En zo braaf, daar ga je nog veel plezier mee beleven.

_Lorette_ schreef:

Ik niet. Ik vond het alles behalve onverantwoord, want ik doe geen onverantwoorde dingen.

a) het paard is een maand bij mij en wij hebben hem eerst aan de hand verkeersmak gemaakt voor ik onder het zadel met hem langs de weg ging (om slechte ervaringen te voorkomen)

aan de hand is een paard meestal heel anders als onder de man

b) de spoorlijn was hem toen dus al wel bekend, al moet ik wel bekennen dat hij alleen voor de overgang heeft gewacht met rinkelende bellen. Dit was nooit gebeurd toen we er overheen liepen.
dus een nieuwe situatie dus je wist niet hoe hij ging reageren en je kende het paard nog niet zo goed want je zat er pas voor de 4e keer op dus onnodig in een gevaarlijke situatie terechtgekomen

c) mijn moeder was erbij om mij bij te staan en zij is de rots in de branding voor dit paard. Ik weet zeker dat ze me zonder problemen en ruim op tijd te hulp had kunnen schieten
je zei dat je 11 seconden de tijd hebt voordat de trein er is
tegen de tijd dat je moeder bij jou en het paard kan zijn is er al wel minimaal 20 a 25 seconden voorbij en dat heeft ze je nog niet eens de hulp aan kunnen bieden

d) ik kan niet rijden als we niet over de spoorlijn gaan (hij staat 24/7 in het land, daar zijn verder geen voorzieningen en het land zelf is niet geschikt om in te rijden)

_Lorette_ schreef:

Begeleider was in dit geval mijn moeder en hij hoefde enkel over te steken om bij haar te komen. Het duurt 11 seconden vanaf het moment dat de spoorbomen goed en wel naar beneden zijn. Dus tel maar. Ze stond op een zeer korte afstand, dus ze had hem meteen kunnen grijpen en ik heb ook nog veel in te brengen. Hij staat fijn aan mijn been en ik had hem wellciht heelhuids aan de overkant kunnen krijgen.
Heb met de vos eens een net wel, net niet ongeluk gehad met een vrachwagen waarvan de bestuurder al bellend achter het stuur zat. Hij reed vele malen te hard, terwijl hij moest stoppen voor een oversteek mét stoplicht en drempels. Vraag me niet hoe, maar ik heb het nog zo kunnen regelen dat hij alleen langs het achterbeen van mijn paard schampte. Ik dacht echt dat we dood zouden gaan, maar ik kreeg de merrie op het laatste moment in zo'n reuzensprong naar voren dat het net goed ging.

Ik vind het heerlijk dat ik die wijsheid nog niet heb gekregen. Juist dat maakt mij nu nog geschikt voor groene paarden. Ik ben heel bang voor slechte ervaringen. Die wil ik voorkomen om het paard zo ongecompliceerd mogelijk te houden, dus ik ben alert en mijn overwegingen zijn doordacht. Maar ik ben zo onverstoorbaar mogelijk om ze dat mee te geven. Dan bouwen ze vertrouwen op en dat kan je nou juist redden in een vervelende situatie. Ik wil ze er met volle verstand bij houden zonder enige vorm van paniek.

En op dat moment had ik genoeg van hem meegemaakt om te kunnen zeggen dat het te doen was. Anders had ik het risico niet genomen. Hij vertrouwde me. De weg was vetrouwd. We gingen weer naar het land toe. Het weer was goed en er was op zondag nauwelijks verkeer. Paard was moedig en braaf. Het uitgelezen moment om het juist wel te doen. Als ik op een verkeerde dag midden op het spoor die bellen had gekregen, was de kans aanwezig dat hij er zo van zou schrikken dat hij de spoorlijn eng zou gaan vinden. Nu was dat niet het geval en ik ben weer een ervaring rijker.

Ik blijf bij mijn standpunt uit alle voorgaande berichten. Hoe slecht jullie het ook mogen vinden.

Het is goed dat jullie je zorgen maken om de veiligheid van het paard, maar jullie mogen aannemen dat ik alleen beslissingen neem die in zijn voordeel werken.

Ik hoop niet dat ik nu heel vervelend overkom. Ik wil alleen mijn werkwijze verdedigen, omdat ik het woord 'onverantwoord' absoluut niet bij mij vind passen.