@suikermeisje dankje, inderdaad leeftijd maakt niet uit. ik ben weer aardig over de schik heen en de schade is bijna weg maar de pony's daar integen , we brengen ze elke dag aan de hand naar de wei langs de weg maar ze zijn ineens van alles en niets bang.
ik heb zelf een goudbraaf paard van 4 jaar en een pony waar ik erg mee moet oppassen van 8. Andere pony van 10 is ook erg braaf en geeft ook nergens om. Het verschilt echt per paard. Gelukkig ben je er zelf aardig vanaf gekomen. Gewoon lekker ermee blijven wandelen denk ik en dan eer het vertrouwen laten geven.
@suikermeisje ja we wandelen elke dag lekker en dan komt het vanzelf wel weer goed hij is verder harstikke braaf en mak en als hij weer een beetje mag werken dan zal hij ook wel wat rustiger zijn want hij mist het werken wel een beetje.
de paarden zijn eigenlijk hellemaal genezen alleen moeten ze weer wat rust vinden in het verkeer. we hebben ook ondekt waarom janko zo hard naar huis is gegaan, zaterdag kwam de hoefsmid en kwam beide pony's. aangezien wij janko zijn achterbenen niet kunnen op pakken was het een hele uitdaging voor hem om hem te doen maar het is voor het eerst in zeker 6 jaar gelukt om zijn achter benen te doen.
hij was ze aan het schoonmaken en toen zei hij ( oh oh probleempje ) en wij wat is er dan?? hij riep ons erbij en wees naar de straal aan de bovenkant, er zat een slangenklem een soort van grote ijzere niet in zijn straal
hij zei dat hij wel zeker wist dat dit de reden was waarom hij op hol is geslagen.
hij heeft het netjes verwijderd en met speciale spullen schoongemaakt.
ik ben ook weer hellemaal de oude en voel me prima
Dit is echt vreselijk. Ik snap helemaal wat een doodsangst er door je heen moet zijn gegaan. Ik hoop dat je er wel weer op durft te klimmen als je bevallen bent. Ik heb nog een paar kleine tips voor je, mocht je ze nog niet weten: Je zou je paarden nu wat meer zelfvertrouwen kunnen geven door ze opnieuw te confronteren met dingen (een paraplu die wappert, een touw die zwaait) totdat ze ontspannen. Dan begrijpen ze weer dat best veel dingen helemaal niet zo eng zijn. En ik zou, als ik jou was, ook meer trainen op het apart rijden van het paard. Laat je eens inhalen door iemand in gallop en probeer zelf te blijven draven of rustig galloperen. Als het dan niet gaat kan je altijd naar je bijrijder 'Ho' gillen. En bijvoorbeeld dat iemand voor jou wegdraaft / gallopeert en jij blijft staan / stappen. Zo leert het paard, weliswaar in een gecontroleerde omgeving, dat JIJ de baas bent en zijn ze minder met elkaar bezig.
Natuurlijk, als een paard echt aan de kletter gaat, is het heel erg lastig zijn ze te bedwingen, maar misschien heb je wat aan deze tips. Heel veel succes met herstellen en ik hoop dat je nog veel plezier aan het rijden zal hebben.
@AlphaDaemon bedankt voor de tips. we zijn elke dag met ze bezig en doen wapperen met van alles zeilen en weet ik het wat dus ze worden wel weer bomproof, we zijn er nu ook wel achter wat het probleem was dus voor mij wel een gerust stelling dat het niet gewoon gekkigheid was. mij pony is nog maar 4 en ik heb hem net een half jaartje onder het zadel en we zijn eigenlijk al met al pas 3x in galop gegaan en ik was de eerste 2 x voorop en dan was het ook zo dat hij makelijk weer terug kwam en normaal als andere mij in halen in bvb draf dan maakt het hem niet echt veel uit.
ook als hij soms schikt van iets wat achter hem gebeurd dan springt hij hoogstens een paar passen naar voor en dan gaat hij stil staan om te kijken wat het was.
dit was echt heel eng achteraf en ook erg moeilijk uit te zitten aangezien mijn pony nog erg onstabiel is en wij alleen nog maar een paar passen galop hadden gedaan voorheen en dit in een noodvaart ging.
mijn herstel is heel erg goed en snel, het enigste is dat de plekken waar ik schaven had is nog gevoellig en mijn schouder is nog niet de oude maar verder is alles ok.
ik hoop ook echt dat ik geen angsten zal hebben als ik weer het bos in ga met hem maar dat kom ik alleen te weten als ik het ga doen, ik ga de eerste keer ook gewoon weer alleen zoals ik vaker deed en iemand loopt dan naast ons.
ook gaat in de tussen tijd mijn schoonmoeder met hem dat zelfde pad alvast een keer rijden zodat ze kan kijken of hij daar nog bang is of niet.