Geplaatst Het begon zo:
Ik zou met mijn pony naar les die na een val van de trailer moeilijk de trailer op wil. Thuis liep ze voor haar doen vrij snel de trailer op en dat viel me dus ook reuze mee.. Daarna lekker les gereden en dat ging ook allemaal super.. Ik dus helemaal blij, maar toen moest ze weer de trailer op..
De eerste paar pogingen mislukten maar daar keek ik niet echt van op, na een paar minuten viel het me op dat ze eigenlijk alleen maar met de deur van de manege bezig was en dat ze dus wachtte op de pony van de vriendin van mij die mee was. Ik vroeg haar om iemand te vragen die haar pony wou vast houden vlakbij de trailer of dat die gene haar taak aan de longeerlijn over zou nemen en dus liep ze naar de manege, ze kwam alleen niet terug met 1 maar met wel 5 mannen. Die mannen hebben eerst een beetje rustig aangekeken en een klein beetje geduwt enz. Die vriendin die mee was begon haar geduld te verliezen omdat ze nog wat schoolwerk over wou kijken voor een toets wat ik ook wel snap, ook de mannen die er bij stonden vonden dat ze er nu echt op moest, ze waren op de hoogte van dat ze was gevallen maar toen ze hun geduld verloren begonnen ze steeds dringender te duwen en te trekken wat op mijn pony geen postief effect heeft. 1 van de mannen had een idee zei hij en dus gaf ik mijn pony even over aan die man. Hij maakte de longeerlijn vast aan het halster van mijn pony en deed de longeerlijn om de voorste stang heen en maakte die vast. Mijn pony merkte dat ze niet achteruit kon en begon te hangen, ze stond vrijwel precies zo als hoe ze van de trailer was gevallen dus ik zag echt de angst in haar ogen. Ik ben toen snel de trailer ingerent, heb de longeerlijn losgemaakt en de man duidelijk gemaakt dat je bij mijn pony echt rustig moet blijven en haar niet heel erg moet dwingen want dan gaat ze gewoon echt niet meer. Daarna hebben we nog een aantal dingen geporbeerd wat ook niet hielp. 1 van de mannen liep weer naar binnen en kwam terug met nog een andere man die een longeerzweep bij zich had. Hij vroeg eerst aan mij of hij mocht waarop ik duidelijk nee zei, maar die vriendin van mij zei tegen die man van ach doe maar ik wil naar huis, waarop die man dus mijn pony begon te slaan. Na 3 klappen raakte ik zo over m'n toeren dat ik gewoon heb gezegd van nou doei ik ga ook.. Ik ben weg gelopen met m'n pony en liep een rondje om de manege, toen ik het rondje had gemaakt zag ik echter mijn moeder en die vriendin weg rijden met de trailer. Ze reden nog langs mij maar ze reden gewoon door!! Dus ik helemaal overstuur, ben ik maar terug naar huis gaan wandelen langs de weg. Ik had alleen geen lichtjes bij me dus ik wist donders goed dat ik op moest letten. Iedere keer dat er een auto langs kwam ging ik onder een lantaren paal of zo ver mogelijk in de berm staan met het kleine reflecterende stukje op haar deken zoveel mogelijk naar de auto gericht. Gelukkig gedraagde mijn pony zich voorbeeldig waardoor ik die vriendin kon smsen dat m'n moeder metteen terug moest komen. Ik was al over de helft toen ik gebeld werd door mijn moeder dat ze onder weg was met andere hulptroepen die mijn pony goed kennen. We hebben mijn pony toen aan de kant van de weg toch nog ingeladen en zijn het laatste stukje naar huis gereden..
Al met al is het dus goed afgelopen maar ik ben er echt helemaal niet blij mee.. Ten eerste vind ik het te zot voor woorden dat die vriendin zo maar even beslist of die man mijn pony mag slaan!! Ten tweede vind ik het ook niet kunnen dat mijn moeder me zomaar liet lopen langs de weg zonder goede verlichting, en die weg staat ook nog bekend om de rare kerels die er weleens kunnen rondlopen (er is zelfs een keer een meisje van haar paard gerukt..).. En ten derde baal ik er enorm van dat mijn pony zo bang is voor de trailer waardoor we elke keer met haar lopen te klooien om haar in de trailer te krijgen.
Gelukkig was mijn vriend berreid om metteen naar me toe te komen toen ik thuis was en me even te troosten en mijn verhaal aan te horen..
