Geplaatst 
Rocket en ik een paar jaar terug.
Hallo mede-bokkers,
Vandaag was voor mij een hele rare maar geweldige dag.
2 a 3 jaar terug begon ik Rocket te rijden om de manege waar ik toendertijd reed. Het was een pensionpaard wat gelijk mijn aandacht al trok. Met haar opvallende uiterlijk was ik gelijk verkocht. De eigenaar van Rocket was zwanger geraakt, dus wilden geen risico lopen door te rijden. Ik heb dus die hele periode plus de begin periode dat zij haar kindje had, Rocket gereden.
Ik begon met een springclinic met haar te rijden, toevallig was Rocket een spring paard maar heel erg fell en vooral heel erg snel. Ze had een super techniek en sprong ook hoog genoeg. Naar mijn eerste lesje met haar deed mijn hele lichaam pijn van de spierpijn, maar het was zeker de moeite waard. Ik had gelijk een goede klik met haar, en het paste perfect.
We hebben heel wat indrukken bij mensen achtergelaten als "team". Zelfs de springruiter die ons heeft gevolgd in onze ontwikkeling, wilde niemand anders op Rocket laten springen. Ik heb haar getraind tot een paard waar ik uiteindelijk alles mee kon op een goede rustige manier. (Dit was overigens niet makkelijk!) Ik had vertrouwen in haar en zij ook in mij, het perfecte "team".
Voor de eerste keer was Rocket en ook ik, eerste geworden op een dressuurwedstrijd. We deden maar mee voor de lol, want dit was niet een van haar sterkste kanten. Samen met de eigenaar heb ik bij de prijsuitreiking zitten huilen van geluk, en vooral verbazing.
Maar Rocket was niet het gezondste paard op stal, ze werd snel mager en was gevoelig voor koliek en slokdarmverstopping. We hebben hier veel aan gedaan om dit allemaal te voorkomen/verhelpen, maar het bleef toch een "minpunt". Ook al was ze niet zo gezond gesteld, haar vitaliteit en energie was zeker zeer aanwezig.
De eigenaar had uiteindelijk haar kindje en had hierdoor minder tijd en voornamelijk minder geld om Rocket te onderhouden. Dit was de reden waardoor zij de moeilijkste beslissing heeft moeten maken om haar te koop te zetten. Ik had eerste keus bij verkoop, dus ik werd gelijk op de hoogte gebracht toen zij dit had besloten. Toendertijd had ik geen vaste baan en ik zat nog op de middelbare school, en tevens woonden we in hartje Maastricht. Mijn vader heeft lang getwijfeld haar voor mij te kopen, maar omdat haar gezondheid niet op zijn best was en geld natuurlijk ook een rol speelde, besloot hij om dit niet te doen. Met moeite heb ik haar moeten laten gaan, niet wetend waar zij terecht zou komen.
Omdat de eigenaar Rocket echt niet meer kon betalen is zij verkocht aan een handelaar. (De handelaar is overigens een top handelaar die echt om de paarden geeft).
Nu afgelopen zomer begon ik bij dezelfde handelaar de paarden te trainen, toen ik merkte dat het hoofdstel met frontriem met "Rocket" erop in de zadelkamer hing. Mijn hart begon snel te kloppen, en tranen stonden in mijn ogen. Ik mocht de frontriem meenemen, en mij werd verteld dat Rocket het heel goed had, maar verder werd de locatie niet genoemd. (Dit waarschijnlijk omdat niet elke nieuwe eigenaar zit te wachten op een emotioneel persoon). Ik heb 2 jaar lang gezocht naar haar, ik wist alleen dat het in de buurt van Nijmegen was. Ik heb dus veel sites van stallen daar in de buurt bekeken, hopend dat zij ergens op een foto zou staan.
Nu studeer ik dier en veehouderij aan de HAS te Den Bosch, en moet ik voor dit blok een adviesrapport opstellen voor een verbreding van een paardenhouderij. Samen met mijn projectgroep hebben wij meer als 20 bedrijven gemaild en gebeld, maar geen van alle wilden hieraan meewerken of reageerde niet. Uiteindelijk kwamen we uit op een pensionstalling/manege in Goesbeek. Ik had hier niet veel vertrouwen in, en ik twijfelde op dit wel het juiste bedrijf was.
Vanochtend gingen wij dit bedrijf een bezoek brengen, om vragen te stellen zodat wij meer wisten over het bedrijf en wat er allemaal gedaan werd. Ik had hier totaal geen zin in, en hoopte maar dat het snel over ging.
Eenmaal op het bedrijf werd er gevraagd waar je vandaan kwam, ik antwoordde: "Maastricht" en vervolgens werd er gereageerd "Echt? Mijn neef heeft een stal in Ulenstraten", ik vertelde dat ik ook in Ulenstraten had gereden op een kleinschalige handelsstal. Dit bleek de handelsstal van haar neef te zijn, en dat zij een aantal paarden van zijn stal had overgekocht. Ik zei gelijk "Echt? Maar staat Rocket hier dan ook?", en ja hoor ze stond ook op die stal. Ik hield mezelf niet meer, en begon spontaan te huilen, ik was even helemaal overdonderd door hetgeen wat er werd gezegd. Ik dacht, zou ik haar nu dan eindelijk gevonden hebben? Toen we naar de stallen gingen, werd ik gelijk naar Rocket geleid. De tranen sprongen wederom in mijn ogen, ik kon het niet geloven. Ze stond in haar stal, en ze zag er prachtig uit. Mooi geschoren, in goede conditie en tevreden stond ze erbij. Ik stond voor haar stal en ik wist niet wat ik moest doen, vervolgens zei de eigenaar "Je mag best in de stal hoor, om haar even te knuffelen", en de stal werd voor me open gemaakt. Ik omarmden haar met tranen langs mijn wangen en een grote lach op mijn gezicht. Ik had haar terug gevonden, en dit was voor mij een hele ontlading.
Na de rondleiding en de emotionele reünie, was ik helemaal van mijn stokje, ik trilde helemaal en mijn hart klopte in mijn maag. Maar het deed mij goed om te zien dat ze gezond was en zeer tevreden.
Omdat ik in het voorjaar op stage moet voor een maand, vroeg ik gelijk of ik daar misschien stage kon lopen. Het antwoord hier op was "Ja zeker, dan kom je Rocket maar lekker rijden en verzorgen". Dit was voor mij het beste wat ik had kunnen horen. De eigenaar zei zelfs nog "Kom van de zomer maar langs dan neem ik je mee naar buiten met Rocket".
Nu ik haar eindelijk gevonden heb, laat ik haar niet meer gaan. Het is een gevoel wat moeilijk te beschrijven is, na 2 jaar lang zoeken en hopen dat ze nog leefde, heb ik mijn perfecte "match" door het lot gevonden.
Een foto van Rocket van vanochtend.
toppie
