Ik woon hier al sinds mijn jonge jaren, vroeger stond ik er simpelweg niet bij stil. Maar de laatste jaren is de toestand onwijs verslechtert.
Het gaat over het lot van zeker 40 met name Ijslandse ponys die hier rond een straal van 15 km. van dit dorp staan. Velen in de omgeving kennen de eigenaars op een negatieve manier. De mensen wonen in een vervallen boerderij en zijn al jaren geleden failliet verklaard. Ze hebben geen eigen grond, pony's staan op stukjes 'leengrond', van doorgaan mensen die begaan zijn met het lot van de dieren.
De mensen zelf leven in pure armoe, hebben doorgaans geen gas en licht en alles wat voor ons gewoon is. Toch moeten ze in het onderhoud van een 40tal, en steeds groeiend aantal pony's voorzien. Hoe ze dat lukt? NIET DUS!
De hengsten en merrie's staan tussen elkaar, waardoor het rustig door fokt. Boertjes in de omgeving kwakken eens in de zoveel tijd een pak kuil bij de paarden. Dit houd in dat er soms dagen niets staat. Soms brengt een vriend van de man een pak kuil, waar dit van betaald wordt is mij een raadsel. Standaard krijgen de paarden gewoon té weinig eten, wat voor hevige ruzies zorgt als er weer wat wordt neergezet. De paarden die hoogst in rang zijn zien er nog toonbaar uit terwijl de achterste paarden ondanks hun dikke vacht sterk vermagerd zijn.
Door de eigenares van mijn huidige verzorgpaard werd ik weer eens met de neus op de feiten gedrukt een tijdje terug. We hebben nogmaals contact gehad met de dierenbescherming, die langs is geweest en de man heeft een waarschuwing gekregen. Met name over twee heel sterk vermagerde paarden. Wat mij opviel was dat dit de paarden waren met een minder dikke vacht, een haflinger en een mengelmoesje. De Ijslanders hebben een gigantische wintervacht en hun conditie is veel minder af te lezen. Ook zijn de meeste merries dragend.
Deze paarden zijn verplaatst naar de boerderij, waar ze nog weinig meer eten krijgen. Maar buiten de waarschuwing, wordt er verder voorlopig geen actie ondernomen. Eigenaresse besloot hooi te kopen en bij de paarden neer te gooien en om de beurt halen we nu al anderhalve maand zakken brok. Onder het mom van 'alles beter dan niets', zijn we het groepje paarden wat hier verderop in het weiland staat gaan bijvoederen. Hier hebben de de dierenbescherming ook van op de hoogte gesteld.
Elke avond loop ik met de hond en 2 grote supermarkttassen vol brok naar ze toe en verdeel ik het in genoeg porties.
Nu ik me er meer mee bezig houd stapelen de verhalen zich op tegen deze mensen en hun paarden. De dierenarts komt niet meer, behalve in uiterste noodgevallen omdat er nog voor duizenden euro's aan rekeningen open staan en ze gewoonweg nooit betaald worden. Enkele jaren terug is een groep hengsten ontsnapt, op de weg geraakt en is er één aangereden. De reden van de ontsnapping? Honger ! Geen grassprietje meer op het weiland. Het paard had twee gebroken benen en verging van de pijn. Die nacht is de dierenarts snel ter plaatse gekomen, heeft het paard zwaar verdoofd en de eigenaar uit bed gebeld. Onder het mom van 'kijk eens wat je aanricht!' hebben ze hem het paard laten zien voordat deze geëuthaniseerd werd.
Vandaag zag ik ineens dat één van de paarden een grote open wond op zijn rug draagt, ik kan dagen blijven doorvertellen over dingen die gebeurt zijn. Over dode paarden, veulens zonder moeder, enzovoorts enzovoorts... Echt, ik voel me zó machteloos! Wannéér gebeurt er eens iets, wanneer houd het verdomme eens op!
Ik ben van plan deze week meer foto's te maken, voornamelijk van de meest magere paarden en de wonden die sommige paarden dragen. Misschien dat deze later nuttig kunnen zijn.

Hierdoor worden er alleen bij hoge uitzondering paarden te koop aangeboden en gaan ze in principe niet weg.
Dat dit kan in Nederland