Geplaatst: 23-01-11 16:42 
Zoals elke zondag reden mijn vriendin Rowan en ik naar de manege toe.
We bedachten wat we konden doen en we wilden grondwerk gaan doen en misschien even rijden.
Na het halster uit de kast te hebben gepakt, liepen we naar de grote paddock.
Kim stond niet vooraan, zoals gewoonlijk, maar in één van de schuilstallen.
Normaal gesproken begroet ze ons met een hinnikje, maar dat deed ze deze keer niet.
Maar aangezien wij vrij plotseling voor haar neus stonden, vond ik dat niet zo raar.
Ik deed Kim haar halster om en Rowan liep voor ons uit om het hek open te doen.
Toen ik even achterom keek, zag ik gelijk dat er iets was en ik zei tegen Rowan;"Het lijkt net of ze niet goed loopt."
Maar aangezien we net door een vrij zwaar stukje liepen, dacht ik dat het daardoor kwam.
Toen we op de harde ondergrond stapten, zagen we het gelijk; dit was compleet mis.
Kim liep behoorlijk kreupel en sleepte met haar linker voorhoef over de grond.
Ook was haar been enorm opgezet en haar knie was erg dik.
Gelijk gevoeld en het been was wat warmer, maar niet schrikbarend heet.
Bij de knie liet ze geen pijn zien, de koot was ook niet pijnlijk, maar hoe hoger we voelden, hoe meer pijn het deed.
Kim is een paard dat doodleuk met een hoefzweer rond loopt zonder ook maar één moment kreupel te zijn.
Een paard dat geen pijn aangeeft, tenzij het echt niet anders kan.
Vandaar dat ik wist dat ze echt heel veel pijn moest hebben.
Ik heb eerst iemand van de manege gebeld met de vraag of hij naar ons toe wilde komen.
Want ik wist niet of we nou moesten blijven staan, terug naar de paddock moesten gaan of naar de poetsplaats.
Hij heeft gevoeld en zag ook gelijk dat er iets mis was en van het meisje dat met Kim ment, hoorden we dat ze van de week (woensdag) al een klein wondje had gezien.
Terwijl we met Kim richting de poetsplaats liepen, hebben we gelijk de dierenarts gebeld.
Ondertussen zijn Rowan en ik Kim gaan poetsen en hebben we bij haar gezeten.
Ongeveer een half uurtje laten kwam de dierenarts aan op de manege.
Hij liep naar ons toe en vroeg gelijk of Kim een wondje had, waarop ik vertelde van afgelopen woensdag.
Ook hij zag meteen dat het niet goed was en nam haar temperatuur op; 38,2.
Dat viel gelukkig mee!
Ik vertelde hem dat ze zo zwaar ademde en hij zei dat dat door de pijn kwam.
Daarna liep hij naar zijn auto om de spuiten klaar te maken.
Even later kwam hij terug met een spuit met penicilline en een spuit met een pijnstiller.
Kim was ontzettend braaf en bleef constant met haar oortjes naar voren kijken.
Alleen bij het onderzoek van de dierenarts gaf ze pijn aan.
Gelukkig liep Kim al wat beter toen we na de spuit haar been een kwartier hebben afgespoeld.
Ze sleepte wat minder over de grond.
Nu moeten we tot en met woensdag 1 keer per dag haar been afspoelen met koud water en als het woensdag nog niet beter is, komt de dierenarts terug.
Ik vind het vreselijk om mijn meisje met zoveel pijn te zien en ik wou dat ik het van haar over kon nemen.
De dierenarts denkt wel dat het weer goed komt en dat geeft me wel wat hoop.
De foto is niet erg duidelijk, maar hier kun je zien hoe dik haar been is.
Een foto van de knieën.
Ik hoef er vast niet bij te zeggen om welk been het gaat.
Maar haar oortjes staan naar voren.. al zie ik heel duidelijk dat ze niet vrolijk is.
http://i55.tinypic.com/15pmyxv.jpg
Dit moest ik even kwijt..
Groetjes, [naam]
Met jullie goede zorgen.
Was een beetje overstuur.
Maar positief blijven denken hoor!
