Het klinkt stom maar ik ben er echt heel blij mee. Mijn paard had tot nu toe namelijk nooit echt vrienden. Sinds ik hem 4 jaar geleden op 3-jarige leeftijd kocht is hij altijd een buitenbeentje en pispaaltje geweest. Altijd onder de wondjes. Nooit samen met een ander van een berg hooi eten. Altijd alleen. Dan kwam ook door hemzelf: hij liet het allemaal maar over zich heen komen en deed nooit wat terug.
Ik vond het altijd moeilijk om te zien. Natuurlijk kan niet iedereen het hoogste in rang zijn, maar het zou toch zo fijn zijn als hij aansluiting zou vinden bij de laagsten in rang. Daar kun je ook vriendjes mee worden. Al had hij maar één vriendje...
Een paar maanden geleden kwam er een nieuw paard in de groep. Omdat hij nieuw was mocht Nugget wel naast hem staan met eten. Dat deden ze dus ook vaak. Ook stonden ze steeds vaker naast elkaar te luieren.
Maar vandaag dus het bewijs: ze stonden te krauwen! Ik had mijn paard nog nooit met een ander zien krauwen.
Ik ben er zo ontzettend blij mee! Het voelt alsof je kind een vriendje of vriendinnetje mee naar huis neemt.
En het geeft niks dat het een ruin is. Als ze maar gelukkig zijn...
altijd fijn als ze toch een vriendje hebben om mee op te trekken.


. Ben benieuwd of ze ooit weer zo'n vriendschap opbouwt.
