Eerst hard geklop op het raam. Ik schrik wakker en denk eerst dat ik gedroomd heb. Dan nogmaals flink gebonk op de deur.
Ik schiet mijn badjas aan en met mijn haar als een vogelnestje ren ik de trap af.
Door het raam zie ik dat er iemand voor de deur staat.
Eerst denk ik de Mestman. Die is met de weides bezig. Maar om 06.15?!?
Verward doe ik de deur open en zie een redelijk vrolijke, maar vooral erg knappe politieagent staan.
`Goedemorgen. Hebben jullie toevallig 5 paarden?´ vraagt hij. `We hebben een melding gekregen van 5 loslopende paarden.´
Instinctief weet ik dat hij mijn paarden bedoelt!
Met een `godv*r, ja!´ ren ik de trap terug op om me aan te kleden.
Ik geef mijn oudste de instructie om op de jongste te letten en ren weer naar beneden.
Ik ren door naar mijn schoonvader en geef een gil dat de politie aan de deur staat en dat de paarden ontsnapt zijn.
Al rennend door naar de stal om mijn laarzen aan te trekken en zie in de verte inderdaad het hek van de weide wagenwijd openstaan.
Ik pak halstertouwen en een bak voer mee en ren de agent tegemoet.
Hij vraagt of ze door de omheining gebroken zijn.
Beschaamd geef ik toe dat ik dat best zou willen zeggen, maar dat ik gewoon vergeten ben om gisterenavond het hek achter mijn kont dicht te doen na het gooien van het hooi...
`Tja´ zegt hij al lachend, ´dat gebeurd je maar één keer, denk ik zo´
Schuin tegenover ons, in net ingezaaid land van de overbuurman staan mijn 2 shetjes.
Gelukkig, ze zijn niet ver weg denk ik nog.
Maar nadat ik in de buurt van de shetjes kom, zijn dat ook direct de enigste paarden die ik zie...
Ze laten zich gelijk pakken en ik loop vast met hun terug naar huis.
Ik geef aan de agent door dat ik nog 5 paarden mis. 4 grote en 1 kleintje. Na de kleuren, hoogte en dat er 2 hoogdrachtig zijn genoteerd te hebben, stapt de agent in de auto om de buurt af te speuren. Mijn schoonvader pakt ook een auto en gaat ook zoeken.
Nadat ik de shetjes op stal gezet heb komt mijn schoonvader weer aanrijden. Ze zijn gezien door een boer en in een weide gezet.
`Gelukkig maar!´ roep ik.
`Alleen de weide is niet omheind´ zegt mijn schoonvader...
Na enig rondrijden vinden we de paarden. Ongeveer 3 kilometer van huis.
Lopend over de weg.
Ik fluit en 5 hoofden kijken mijn kant op. Na een `schatjes!´en met de voerbak schudden komen de eerste 2 in draf mijn kant op. De andere 3 komen zodra ze door hebben dat ik het ben. Ik kan alle paarden rustig vastklikken.
Mijn schoonvader zet de auto aan de kant en gewapend met 5 paarden beginnen we de rit terug naar huis te lopen.
Ik kan jullie vertellen dat `de Langeweg´ ook daadwerkelijk nog nooit zo lang geweest is...
Na, halverwege nog bijna een aanvaring gehad te hebben met een muts in een cabrio, die het geduld niet op kon brengen om héél even te wachten, en de o zo enge koeien in het weiland, komen we thuis.
Wat ben ik opgelucht!!!
Ze staan veilig weer in de weide en ik kan weer rustig ademhalen.
Andere agenten komen nog even kijken en bieden mijn schoonvader aan om hem terug naar de auto te brengen.
Ik loop alle paarden na, maar kan zo één twee drie, niets vinden.
Voor de zekerheid laat ik dus wel de DA komen. Deze komt rond 14.00.
Ik kan jullie vertellen dat ik nog nooit zo bang geweest ben!
Haha dat klinkt leuk.



en wat geweldig dat die paarden zo op jouw zijn ingesteld