Moderators: Essie73, Coby, balance, Firelight, Dyonne, NadjaNadja, Neonlight, Sica, C_arola
StableEnable schreef:Nee die cursussen hangen niet samen met een verzekeringsdekking. Het gaat hierbij om het opdoen van functionele kennis zonder een bredere opleiding te moeten volgen.

... Ik moet wel zeggen dat ik me verdiep in de handicaps, er veel over gelezen heb en als ik iets "nieuws" tegenkom, duik ik weer de boeken in ( of internet tegenwoordig). Wij rijden in een commerciele manege, dus bijrijden van de paarden is niet aan de orde, het zijn vaste lessen met vaste ruiters, longeren is ook niet echt een optie. Ik vraag me dus af of ik er helemaal voor zou moeten gaan, nu is het hobby en er hier in de buurt werk van gaan maken zal niet lukken omdat er te weinig maneges zijn, zelf iets opzetten is helemaal niet aan de orde...StableEnable schreef:Verdiepen in handicaps is heel goed hoor. Maar voor mijn idee moet je wel steeds terug naar maximaal leren paardrijden ondanks de handicap. Je ontwikkelen als ruiter.
Citaat:Ga dan voor het verleggen van grenzen met je ruiters!! Niks leuk rondje lopen met blije gehandicapte. Rijden!! En op niveau!!!! En daarom moet je meer in huis hebben dan de basiscursus.
Ik moet presteren en leren in mijn studie... en ik wil ook bij paardrijden best nieuwe dingen leren, maar NIET voorbij de grenzen van wat nog ontspannen kan.
Maar desalniettemin heeft het met de ruitervaardigheden veel minder te maken, en komt de L daarbij nog niet in zicht
Citaat:En... waarom zou je de grenzen moeten verleggen op rijtechnisch gebied?
Maar het belangrijkste is wat mij betreft wel dat je heel veel verschillende ruiters hebt, en dat je niet toe kunt met 1 visie.
Tijgertje86 schreef:Grenzen verleggen zorgt ook voor een zekere vorm van onafhankelijkheid. Hoe meer een ruiter (op een ongedwongen manier) leert, hoe onafhanelijker hij/ zij wordt. Onafhankelijkheid zorgt weer voor plezier en plezier motiveert weer om meer grenzen te verleggen.
Shadow0 schreef:Tijgertje86 schreef:Grenzen verleggen zorgt ook voor een zekere vorm van onafhankelijkheid. Hoe meer een ruiter (op een ongedwongen manier) leert, hoe onafhanelijker hij/ zij wordt. Onafhankelijkheid zorgt weer voor plezier en plezier motiveert weer om meer grenzen te verleggen.
Helemaal mee eens, maar het hoeven zeker niet per se de rijtechnische grenzen te zijn die verlegd worden.
StableEnable schreef:Maar als je het hebt over paardrijden is rijtechniek toch wel een van de voor de hand liggende aspect om je in te ontwikkelen.
Shadow0 schreef:StableEnable schreef:Maar als je het hebt over paardrijden is rijtechniek toch wel een van de voor de hand liggende aspect om je in te ontwikkelen.
Dat vind ik een vrij beperkte kijk op de zaken
)
StableEnable schreef:Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Ik ben gewoon heel blij dat ik in mijn werk me kan veroorloven in kleine groepen te werken. Dat zou natuurlijk in het reguliere rijden ook beter zijn. Maar we moeten idd niet vergeten dat er beperkingen zijn op heel verschillende niveau's. En met een beperking als bijvoorbeeld het missen van een arm of been heb je niet persé meer rust en structuur nodig dan een ander. Met een autisme verwante stoornis is dat weer wel noodzakelijk. Dat wil ik maar steeds zeggen. De leerstof moet kunnen worden aangepast aan de ruiter en dat kán heel vaak inhouden dat er gewoon dressuurmatig lesgegeven kan worden met alleen eventuele aanpassingen en extra kennis van de beperking. Ik heb ook spastische ruiters die wat springen. Gewoon gevorderde ruiters met een beperking die om wat aanpassingen vraagt. Maar bij die ruiters hoef ik echt niet wekelijks aan te komen met spelletjes. Zij willen leren hoe een paard nageeflijk te rijden, zij willen leren het paard schouderbinnenwaarts te rijden. kortom, ik heb een heleboel leerlingen die zich rijtechnisch willen ontwikkelen. en ik heb ook leerlingen die middels het paard hun balans, coördinatie e.d. verbeteren. puur therapeutisch. Maar het mooie vind ik dan van het paard dat ik weliswaar werk aan therapeutische doelen, maar het kind 'gewoon' naar paardrijles gaat en niet naar de zoveelste therapie. en hoe minimaal de stapjes ook en hoe therapeutisch bedoeld ook, ik werk toch in de lijn van paardrijles geven.
StableEnable schreef:@tijgertje: Nee, dan wil je geen groep van 12 die door elkaar crosst inderdaad.