Geplaatst Op 6 mei jl. hebben we mijn lieve witte monster Tiësto in laten slapen. Hij had alvleesklierkanker en er was niks meer aan te doen
En hoewel ik hem nog dagelijks heel erg mis was het toch wel stil in huis! Mijn moeder liet al vallen dat ik eventueel op zoek mocht naar een kitten en zo kwamen we afgelopen zaterdag in het asiel uit bij Kareltje 
Hij was gedumpt samen met zijn broertje, die net een dag eerder was geadopteerd. Eenmaal thuis was hij nog wat schrikkerig, maar algauw rende hij het hele huis door! Hij heeft me inmiddels benoemd tot z'n nieuwe mama, ik mag de deur nog niet uit of hij begint te blèren
Maar ik ben nu al dol op dit lieve mannetje 
Zo jammer dat ie niet scherp is, maar hij kijkt zo lief
Alles is natuurlijk nog machtig interessant!
Meneer schrok van zijn eigen weerspiegeling in de deur
"HELP, waar is de uitgang?
"
Z'n beledigde blik toen ie de uitgang had gevonden en ik dubbel lag van het lachen
Die stoelen maken zo'n lekker geluid als je er met je nagels overheen gaat
"Maar vrouwtje, stiekem ben ik ook wel een beetje moe hoor.."
Hartstikke vermoeiend natuurlijk, als stoere baby alles ontdekken!
Lekker koesen Kareltje
"Tot de volgende keer bokkers, ik ga tukken
" 
wie weet hebben we het over dezelfde. 
