Geplaatst 21 juli 2009 kwam er een hondje op de wereld. Het was een Engelse Basset. Een paar weken later kreeg ze een leuk thuis. En daar werd ze Sies genoemd. Wat achteraf echt de perfecte naam was voor deze hond. Het was gewoon een echte Sies. Ze heeft het vaak moeilijk gehad. Ze had hele zwakke darmen. En dat gaf vooral in het begin veel problemen. We zijn toen de deur van de DA platgelopen. Uiteindelijk kwam ze van die problemen af. Ze heeft altijd zwakke darmen gehouden. Het was ook normaal dat ze om de 2 weken een dag ziek was. Soms waren het meerdere dagen en dan hielden we haar extra goed in de gaten. Maar meestal was er dan alsnog niets aan de hand. Totdat ze een jaar of 3 was. Ze werd opeens hartstikke ziek. We zijn meteen naar de DA gegaan. Die zag meteen dat het goed fout zat. Dus ze hebben er alles aan gedaan. De dag erna kwamen we beneden, en Sies lag nog steeds doodziek in de mand. Je zou zeggen dat ze toen op het randje van leven en dood stond. Dus we gingen naar een grotere DA met haar. Met spoed. En dat was maar goed ook. Ze had een acute baarmoederontsteking. Als we een dagje langer hadden gewacht, dan was ze er al niet meer geweest. Daarna ging het jaren goed. Zo nu en dan wel ziek natuurlijk, maar dat gaf niets. We weten waar het vandaan kwam. En als we het toch niet vertrouwden, de DA ligt 100 meter verderop. Tot een half jaartje geleden. Toen kwamen we erachter dat ze een of andere bult in haar hals had. Sies moest toch op controle, dus konden we het meteen vragen. Die bult was toen 3 bij 4 cm. Er was niks aan de hand. We konden hem gewoon laten zitten als het een vetbult was volgens de dierenarts. Helaas had ik daar een ander gevoel over. Na onderzoek bleek het toch gewoon een vetbult te zijn. Dus we waren allemaal opgelucht. Afgelopen zondag zagen we toch dat die bult enorm was gegroeid. De dag erna hadden we de DA gebeld. Dus hup er naartoe. Ja dat was toch niet goed. Die bult moest eruit. Anders zou er een slagader kunnen knappen. En ze kan er uiteindelijk ook in stikken. Het was wel een operatie met een groot risico. Maar de DA wilde het risico wel nemen. Ik had er toch een verstrikt gevoel bij. De operatie zelf zou goed gaan, maar of ze het daadwerkelijk zou halen, dat wist ik niet. Ik moest echt vechten met die gevoelens. En toen was gisteren de dag van de operatie geweest. De operatie is goed gegaan. Er waren wel echte zweetmomentjes geweest volgens de dierenarts. Ze heeft het net gehaald. Wij waren blij naar huis gegaan met Sies. We hebben even naar haar hals gekeken. En die was weer precies zoals hij moest zijn. We waren zo blij. Ik heb gezellig met haar in de zon gezeten. Ze was nog helemaal suf, dus veel deed ze niet. Na bijna 2 uur merkte ik dat ik toch teveel in de zon had gezeten
. En pap kwam toch thuis dus ik kon naar boven. Ik had wel al opgemerkt dat haar hals was gezwollen. Beetje raar. Maar het kan ook verbeelding zijn. Ik maakte me namelijk nog steeds zorgen over haar. Er zat iets dwars. Toen gingen we eten. Sies begon toch wel onrustig te worden. Ze had het steeds warm en koud en warm en koud. En ze ging rondlopen en weer liggen en weer rondlopen. Dat klopte niet. Ik merkte toen ook op dat ze echt een bult in haar hals had. Die was zacht en warm. En dat warme zat me niet goed. Er was iets geknapt daar. Ik voelde in mijn eigen keel precies waar. Ik zei dat tegen mam. En mam was toen van, het zal wel. Maar een halfuur erna kwam ze er zelf ook achter. En toen was hij nog veel meer gegroeid. Dit was echt niet goed. Ik begon in paniek te raken. Mam ging dus maar aan het bellen. We hebben van allerlei advies gekregen. Pap was ondertussen ook thuis. En die vertrouwde het voor geen meter. Je zag die bult gewoon groeien en Sies werd met de minuut slechter. Ik kon dat beestje niet zien lijden. Dus we zijn met spoed naar de DA gereden. Die lag ook nog eens verder weg want de DA in ons dorp was gesloten. Zo snel mogelijk naar binnen. En ja, ook de DA schrok er erg van. Het was maar goed dat we waren gekomen. Want die bult was zo groot als een kleine voetbal. En daar zat zeker een halve tot een hele liter bloed in. Dus Sies kreeg meteen drukverband met koude doeken. En PATS! Daar gaat een slagader. Het spoot eruit. Gelukkig was de DA precies bezig met dat drukverband. We hadden echt niet later mogen komen. Dan was ze thuis doodgebloed. Het was toch slim als Sies bij de DA bleef. Sies kreeg infuus en daar sterkte ze wel van aan volgens de DA. Wij waren ondertussen weer naar huis gereden. De DA ging nog eens kijken in haar hals wat er nou mis was. Maar het was toch foute boel. Dus de DA belde weer dat we mochten komen als we wilden. Ze werd ingeslapen. Ik had het gewoon al die tijd geweten. Man wat brak mijn hart toen ik dat hoorde. Dus we zijn weer richting de DA gegaan. Gelukkig was de DA iemand die we kennen. Dat was al wat fijner. En we kwamen aan, en daar lag ze dan. Heel mooi, op een rode deken met een kussentje onder haar hoofd, vredig te snurken. Ze was nog onder narcose. Ik wilde haar persé vasthouden. Dus dat deed ik. En toen kwam de allerlaatste spuit. En daar blies ze haar laatste adem uit. In mijn armen. Dat was ze dan. Onze mooie Sies. Ze is nu in de hondenhemel. Waar ze nu hoort. Ze is zonder pijn heengegaan en dat vind ik het fijnste. Misschien was ze thuis wel doodgebloed, en dat had ze gevoelt. Dus dat vond ik fijn.Ik heb natuurlijk ook een paar foto's als herinnering. Hier zijn ze dan:
We beginnen maar met mijn favoriete foto. Waar je precies haar karakter kunt zien. Wat zal ik haar sulligheid gaan missen. Het was echt de sulligste hond die je maar kon hebben. En met een hartje van goud
De, waar zit jij naar te kijken, foto. Ze hield enorm veel van spelen. En dat is altijd zo geweest. En hier valt dat te zien
Ze had altijd wel trek. Als er eten was, was Sies er ook. Ze stond altijd wel te bedelen. En dat kon ze ook heel goed. Ze trok altijd zo'n zielig gezicht alsof ze nog nooit wat had gehad. Wij moesten er altijd om lachen. Bij pootjes geven likte ze soms al, zo van, ik krijg wat! Hier valt dat te zien
Dit is een van de mooiste foto's die ik ooit heb gemaakt naar mijn mening. Ze staat er zo mooi op
Hier is haar enorm mooie lompe lichaam. Ik hield daar zo enorm van. Dat haar lichaam gewoon al verteld hoe ze is.
En zoals elke Basset, heeft ze natuurlijk zo'n gezicht als ze rent
sorry dat deze foto gedraaid staat.
De 'Hallo, ik ben Sies!' foto. Ik moet altijd zo om deze foto lachen
Ze is ook altijd een enorme luie wammes geweest. Was ze niet druk bezig met bedelen, spelen of met mij bezig, dan lag ze wel ergens te slapen.
Eergisteren was de allerlaatste keer dat ik met haar in de zon kon liggen als haar oude zelf. Dat heb ik natuurlijk vast gelegd. Je wist maar nooit. En het is maar goed dat ik dat heb gedaan.
En deze foto was van gisteren in de zon. Ze was nog enorm suf
En natuurlijk branden we voor Sies vandaag een kaarsje. We missen je zo. Wat zal het vreemd zijn zonder jou. Max mist je ook al. Ik weet zeker dat hij ook het beste wenst voor je
Rust zacht Sies. Het ga je goed. Veel plezier in de hondenhemel. We zullen je missen. Het was een leuke tijd samen
