Geplaatst 
Twee weken geleden ging ik kijken op het opendeurweekend van het asiel. Dat doen we quasi elk jaar, om ons steentje bij te dragen. En net als vorige keren liep ik ook even langs de asielhondjes. Bij een bepaald hok stopte ik; een ontzettend lief hondje drukte zijn lijf tegen de tralies om gekriebeld te worden. En ja hoor, ik was verliefd. Ik heb naar het thuisfront gebeld, maar ik kreeg een resolute NEE van mijn moeder. Ze wou helemaal geen hond in huis. Met een nare bijsmaak ben ik naar huis vertrokken.
Maar het hondje in kwestie bleef door mijn hoofd spoken. En na veel zeuren en overleggen, kwam er voorzichtig een ‘ja’. Vorige week donderdag gingen we nog een keer kijken. En mijn moeder was ook helemaal om. Ik mocht hem meenemen!
Branneke is 12 jaar oud, en heeft (zware) artrose. In het asiel had hij hier (door het betonnen buitenhok) erg veel last van. Nu hij bij ons is hebben we de pijnstillers flink kunnen afbouwen en gaat hij prima 2x per dag mee wandelen. Verder is het een ontzettend lief en braaf hondje, en we zouden niet meer zonder hem kunnen
Vandaag was het mooi weer, dus besloot ik hem maar eens op de foto te zetten. Hoewel ik het erg lastig vond om mijn eigen hond te fotograferen, zijn er toch een aantal mooie plaatjes uitgekomen
Enjoy!
En nog ééntje van ons samen
