Het is een plaats waar Noa veilig los kan en je waant je helemaal in de natuur. Zolang je maar één kant op kijkt tenminste.
Deze foto is wat scheef genomen, anders paste ze er niet beide op.
En een filmpje van het klimmen:
(er wordt in geblaft, ik had opeens 2 hondjes naast me staan toen ik ging kijken of het filmpje gelukt was)
Het punt waar we de klim altijd beginnen. Ik klauter zelf ook altijd gezellig mee, ze kennen ondertussen het commando "wieberen" behoorlijk goed want het leukste is natuurlijk om heen en weer tussen top en baas (als je naar boven gaat) of grond en baas (als je naar beneden gaat) te rennen en dan gezellig net voor de baas stil te blijven staan waarom het allemaal zo lang duurt (omdat er een hond in de weg staat misschien?).
Voor mij blijft het nog wel een beetje een uitdaging, want ik heb hoogtevrees. Omhoog lukt eigenlijk altijd wel, op smalle stukken bovenop lopen en naar beneden vind ik lastiger. Maar iedere keer verleg ik mijn grenzen een beetje en ik begin ook werkelijk steeds meer te durven (wat de eerste keer nog bijna niet te doen was, is nu eigenlijk een eitje).
en wat fijn zn omgeving
