Geplaatst 
Jaren had ik er om gezeurd, ik wilde zo graag een hondje... Op een dag kwam ik uit school en vond ik een hondje op straat. Ik was destijds een jaar of 9. Ik nam het hondje mee naar huis, maar helaas voor mij, gelukkig voor de hond en het baasje werd het hondje dezelfde dag nog opgehaald. Het ras sprak mijn ouders erg aan, na ons er wat in verdiept te hebben kwamen we erachter dat het een foxterriër was. Het hondje bleef ik zo nu en dan zien, van de eigenaar mocht ik zo vaak met haar komen wandelen als ik wilde. Dat was natuurlijk erg leuk, maar alsnog was het geen 'eigen' hond. Omdat ik niet wéér wilde gaan zeuren om een hondje, besloot ik het anders aan te pakken. Ik schreef een brief aan mijn ouders en legde die 's avonds op hun bed. In de brief had ik gezet hoe graag ik een hondje wilde, dat ik er goed voor zou zorgen etc. etc.
Vol spanning wachtte ik af wat hun reactie zou zijn. De volgende morgen lag er een brief in mijn kamer, geschreven door mijn ouders. Ik kreeg groen licht 
Het maakte mij niet uit wat voor hondje het zou gaan worden, maar mijn ouders waren nog steeds 'verliefd' op de foxterriër. En zo gebeurde het dus ook. We kwamen op de wachtlijst te staan voor een foxterriërpuppy, een teefje. Na een paar maanden wachten (voor mijn gevoel jaaaaren, want er werden niet veel nestjes geboren en er waren meer die op de wachtlijst stonden) kregen we op 7 september eindelijk bericht dat er een nestje was geboren met 1 teefje en 7 reutjes. Een paar dagen later zijn we gelijk gaan kijken. De oogjes waren nog dicht. En daar... kreeg ik Tequila voor het eerst in mijn armen gedrukt.1.
Wat duurden de weken erna lang voor we haar eindelijk op mochten halen! Tussendoor gingen we natuurlijk wel eens langs om te kijken hoe het met haar ging en verbaasden ons dan hoe hard ze groeide. We lachten om haar stunts en de momenten dat er een bakje puppypap werd neergezet en dat zij er met haar 7 broertjes tegelijk in dook.
2 november mochten we haar dan eindelijk ophalen! De dag ervoor hadden we al een kitten in huis genomen, Kaatje. Het klikte meteen erg goed tussen die twee. Allebei net bij de moeder vandaan, dus zochten ze steun en warmte bij elkaar. Dezelfde middag lagen ze nog bij elkaar in de mand.
2.
En ik was het gelukkigste meisje ter wereld
3.
We wonen dicht bij het strand, tot grote vreugde van Tequila. Kilometers hebben we daar gewandeld. Prachtig vond ze de klapborden op het strand als jong hondje. Zo zag je haar dan ook vaak op het strand.
4.
Ook op het water meevaren in de rubberboot vond ze prachtig, ze hing dan altijd met haar voorpootjes over de rand
5.
Kaatje de poes kreeg 2 kittens. Tequila is altijd al een oer-moeder geweest en werd een tweede mama voor de katjes. Zelfs de moederpoes durfde naar buiten te gaan en haar kroos achter te laten onder de hoede van Tequila. Tequila paste wel op hen.
6.
Helaas werd kort daarna Kaatje overreden.
Tequila mocht altijd mee op vakanties en genoot dan met volle teugen. Op het moment dat we de vouwwagen uit de stalling haalde en deze bij ons op de oprit parkeerde was het al feest voor haar. Ze wilde dan meteen de auto in. Dol enthousiast werd ze dan! Ze is overal geweest. O.a. in de Franse Alpen:
7.
In de Colorado van Frankrijk
8.
Ze had dan zelf ook echt vakantie zoals je hier ziet
http://i58.tinypic.com/23jh8br.jpg
En kreeg ze vakantievriendjes en -vriendinnetjes
9.
10.
Thuis kon ze úren spelen met haar balletje. Daarna had ze een enorme 'will to please'. Ik kon haar van alles leren. Van knielen, high five, touwtje springen, rollen, kusjes geven, net doen alsof ze dood geschoten werd, op mijn rug springen tot een zelfgebouwd parcoursje afleggen. Ze wilde altijd nieuwe dingen leren en vroeg er echt om om 'kunstjes te oefenen'. Ze kwam dan kwispelend en met een smekende blik voor je staan, net zo lang tot je in beweging kwam om haar weer wat te gaan leren.
Zo bouwde ik als kind zelf parcoursjes in de tuin. Een paar bakstenen met daarop een brede plank kon prima als 'wip' dienen. En een paar bloempotten, bosjes en stokken waren prima hindernissen. Ze deed alles.
11.
In 2011 nam ik 'Piet' mee naar huis. Onze huidige kat. Destijds nog een kitten van 10 weken oud. Mijn ouders wilden hem in eerste instantie helemaal niet. Het zou nooooooit samen kunnen met onze hond, ze was na het verlies van onze vorige kat immers zo fel op katten geworden. Dat zou niet goed gaan. Maar of dat goed ging!
12.
(op mijn youtube kanaal zijn nog meer filmpjes te vinden)
En toen had ik 2 fanatiekelingen om te trainen.
Tequila sloofde zich nog meer uit dan de tijd ervoor. Ze moest alles beter doen dan Piet 
Allebei werden we ouder. Ik was volwassen geworden en Tequila werd langzaam aan steeds een oudere dame. Ondanks dat bleef ze vrolijk en altijd in voor een geintje.
In september 2014 ging ik met een vriendin op vakantie. Toen ik weer terug kwam van vakantie en ik 's nachts het huis weer binnen kwam, schrok ik van Tequila. Ze deed raar en ik herkende haar zo niet meer. Ze spookte door het huis heen en maakte niet echt contact. Hoewel ik gebroken was van de reis, besloot ik om bij haar te slapen op de bank. Ik vertrouwde het niet. De volgende dag ben ik met haar naar de dierenarts gegaan. Er speelden meerdere dingen. Ze had een melkkliertumor die gelukkig niet verder uitgezaaid was, spondylose en ze was mogelijk ook dement aan het worden. Ze kon ook gerust een half uur in de tuin gaan zitten en voor zich uit zitten staren. Ze vroeg niet meer om getraind te worden.. we stonden voor een moeilijke keuze. We kregen zwaardere pijnstillers mee en moesten het aankijken. 4 oktober stonden we al voor de keuze om haar in te laten slapen, maar mijn vader vond het crue om dit op dierendag te doen. We zouden het weekend aankijken en na het weekend een beslissing maken. Wonder boven wonder knapte ze dat weekend flink op. Ze wilde weer met haar bal spelen en sliep 's nachts weer door, zonder pijnstillers. Aan inslapen werd niet meer gedacht, zolang het goed ging mocht ze bij ons blijven. Wel ging haar gehoor hard achteruit. Alleen hele hoge tonen kon ze nog horen. Daarnaast ging haar zicht óók achteruit en werd ze duidelijk aan steeds meer dement. Ze kon de weg naar huis niet meer vinden, wist kunstjes niet meer, en kon soms verdwaasd in een hoekje van de kamer gaan staan niet wetend hoe ze er vandaan moest komen. Ondanks dat ze slechte dagen had, waren er ook hele goede dagen.
Tot de afgelopen 2 weken. Het onrustige gedrag kwam weer terug, 's avonds door het huis spoken, hijgen en duidelijk de klus kwijt zijn. Haar zicht was zo slecht geworden dat ze ook tegen dingen aan begon te lopen. Ik werd heen en weer geslingerd. Inslapen? Maar net als ik het besluit bijna had genomen, had ze weer een vrolijke bui. Bij het uitlaten huppelde ze nog vrolijk voor me uit en moest ik flink doorlopen om haar bij te houden. Tot de laatste paar dagen. Er was alleen nog maar onrust en ze wilde 's avonds alleen nog maar op mijn schoot in slaap vallen.
'Toevallig' (in hoeverre je het toevallig kunt noemen) kwam ik die week bij een oppasgezin waar een tijdschrift op tafel lag met de tekst "Huil niet omdat het over is, lach omdat het gebeurd is". Ik kreeg een brok in mijn keel en wist van binnen dat dit niet zomaar was. Ik zou dat weekend naar België vertrekken voor mijn ruiterbrevet (nodig voor mijn vervolgopleiding) en kon het eigenlijk niet over mijn hart verkrijgen om haar dat weekend alleen te laten. Ze wilde immers alleen nog maar bij me liggen en ze volgde me overal. Mijn ogen waren nu ook haar ogen, ze was afhankelijk geworden. 22 januari hakte ik de knoop door. Toen ik haar weer tegen het tafeltje aan zag lopen en haar onrustig zag dolen, zei ik tegen mijn ouders: het is genoeg geweest zo.
Ze zou alleen nog maar slechter gaan worden, ze kon geen hond meer zijn. En dat wilde ik haar niet aandoen. Bovendien speelde de tumor mee. Die zou vandaag of morgen uit gaan zaaien, als dat nog niet gebeurd was en er was een risico dat haar baarmoeder zou gaan scheuren door de tumor. Dat wilde ik haar niet aandoen. Ze mocht niet gaan lijden.
De dierenarts is toen 's avonds laat nog gekomen en heeft haar een spuitje gegeven, op mijn schoot.
Ze had een erg sterk hart dus het duurde vrij lang voor ze echt weg was. Haar hartje wilde nog wel, maar haar hoofdje was op. Het was goed zo.
Ruim 12 jaar geleden kreeg ik haar voor het eerst in mijn armen, de tranen stonden in mijn ogen. Nu 12 jaar later, hield ik haar op dezelfde manier vast, maar nu voor de laatste keer. Maar opnieuw met tranen in mijn ogen.
13.
Ze is begraven bij het strand, haar lievelingsdomein. Mijn vader heeft een plukje haar uit haar vacht geknipt, daar wil ik nog een mooie ring van laten maken als aandenken.
14.
15. Een lege plaats in huis, mijn schaduw is weg. Maar het is waar: Huil niet omdat het over is, lach omdat het gebeurd is. Mooie herinneringen blijven bestaan.
07-09-2002 - 22-01-2015
