Geplaatst 12 jaar geleden zocht je ons uit, ja, jij zocht ons uit in het asiel, gelukkig want een betere, lievere hond hebben we ons nooit kunnen voorstellen..
Een lege mand, een diepe gemis.
een waardevolle herinnering die overgebleven is.
13 jaar was je eind leeftijd, pijn in de ruggenwervel, je heupjes wouden niet meer, je achterbeentjes werden steeds slechter, tot donderdag 4 december.. Je was op, je kon niet meer.. De glans in je ogen was weg, je keek wanhopig.. "baasjes, ik ben op..'' was het enige wat we konden aflezen van je.
En het was zo.. Diezelfde avond ben je vertrokken, met iedereen die je lief had, die jouw lief hadden, die van je hielden..
Nog iedere dag ben ik blij dat we jou hebben meegenomen, je was zo bijzonder, zo lief, en toch zo appart. Je baasjes waren alles voor je, gingen we het water in, moesten we er direct uit! Stel je voor dat we verdronken. Op de camping kon niemand je meenemen om even een klein stukje te wandelen, want wie lette er dan op ons? En toch was je iedereens vriend.. En vooral onze allergrootste vriendin, onze allerliefste hond ons maatje.
Steffie, we missen je verschrikkelijk.. Het is zo stil in huis, de katten ontwijken je mand nog steeds, niemand ligt op jouw plekje op de bank, en al helemaal niet op je eigen stoel, die je jezelf had toegeëigend.
Steffie was een Stafford bull terriër x hazewindhond, haar eerste levensjaar was al één en al drama, mannen moest ze echt niks, maar dan ook niks van hebben en ik als klein kind kon haar niet alleen laten de eerste maand, want dan kroop ze weg en ging alleen maar piepen uit angst, maar met veel geduld heeft ze ook mannen weer kunnen accepteren, en maakte het haar niets meer uit of het een man of een vrouw was.
Nu mag ik haar elke dag bij mij dragen in een kettinkje, iets wat ik met liefde en trots draag, en me elke dag herinnert aan Steffie
