♡Ongeveer twee weken geleden nam een oud klasgenootje (en tevens bokker) contact met mij op, of ik niet nog een plekje had voor een parkietje dat al drie jaar lang alleen zat (een parkiet zonder soortgenoten houden is i.m.o. echt not done). Hij zat daarnaast ook nog eens in een superklein kooitje waar hij letterlijk zijn kont niet in kon keren. Toen ik foto's toegestuurd kreeg van het parkietje was ik meteen verkocht. Ik moest en zou dit beestje een goed tehuis bieden, want ik kon het niet verdragen dat hij nog langer op deze manier gehouden werd. Zo gezegd, zo gedaan. Met de parkiet in het gruwelkooitje, in een vuilniszak achter op de fiets door het centrum van Groningen en vervolgens in de trein. En toen kwamen we thuis.. Parkiet wist niet wat hij zág (of beter gezegd: hoorde)!
SOORTGENOTEN!
Ik heb hem direct in de volière gestopt en je kon echt zien dat hij het geweldig vond, hoewel hij amper kon vliegen want zijn vleugels had hij al die jaren nooit kunnen gebruiken. Na twee weken gaat dat inmiddels al veel beter! Het vliegen is nog niet je van het, maar hij is al enorm vooruitgegaan. Ook qua evenwicht bewaren op bewegende zitstokken heeft hij zich enorm verbeterd.
Genoeg gepraat, tijd voor foto's!
Het kooitje war hij al die jaren in heeft gezeten
(foto gemaakt bij thuiskomst)
En dan, in de volière!



Hij heeft nu vier vriendjes en twee vriendinnetjes (staan niet allemaal op deze foto's)



Oja, en hij zoekt nog een naam!
. Mooi dat je hem een tweede kans geeft! 
Dat is één van mijn binnenvogels (ik heb binnen drie en buiten zeven parkieten).

