Geplaatst 
Dat was een jaar geleden... Sindsdien is er het één en ander veranderd in Havanna's leven. Want hoewel we op een punt zijn dat er nog een hoop werk in zit...heeft Havanna nu eíndelijk gewoon een hondenleven!
Havanna 1 jaar na de eerste foto... Zelfde veld.... Zelfde hond. Maar een wereld van verschil!
En tegenwoordig... Loopt Havanna zelfs los!!!!
Wie had dat toch gedacht... Op het strand ging het al een tijdje goed, maar ik wilde dat ze een volwaardig hondenleven zou hebben. Hoewel ze een laaaaange riem heeft is dat niet hetzelfde als lekker los lopen. En dus moest ik die stap zetten voor haar. Ze liet me ineens elke keer merken dat zíj vond dat ze er aan toe was. Kwam op het veld steeds naar me toe voor een knuffel. Dus op een goede dag paps meegenomen, een zak vol kaasjes, alle deuren open gelaten (als ze ontsnapte liep ze steeds rechtstreeks naar huis de laatste keren), mams thuis om haar eventueel op te vangen. Paps in de ''enge hoek'' geposteerd, als ze er dáár vandoor zou glippen zou ze namelijk de weg op rennen. En dan met trillende benen die riem los klikken.... En Havanna maakte er weinig van 
Daarna dus gaan herhalen. Steeds af en toe, goed voorbereid...... Maar deze week, deze week is ze elke dag los geweest! Geen deuren open, geen ''extra mensen'', geen kaasjes. Gewoon, hond zijn. Het is nog steeds erg zoeken naar de juiste balans tussen mijn vertrouwen in haar, haar vertrouwen in mij, en haar zelfvertrouwen. Ze is een keer echt geschrokken dat ze los was en toen ging gelijk die knop weer om, van blij en onbevangen naar timide. Kon haar gelukkig weer pakken. Het is nog steeds spannend, nog steeds een broos evenwicht, maar wat doet ze het goed!!!
Even spelen met de baas
En terwijl je baas staat te trillen op dr benen gewoon heel kalm snuffelen
http://www.mijnalbum.nl/Foto-Y6OT4MWO.jpg
Havanna houdt van spelen... Stopt heel graag dr kop ergens onder
http://www.mijnalbum.nl/Foto-TGS4AWBJ.jpg
Daarnaast heeft ze eindelijk een nieuwe liefde, of eigenlijk 2....
Ik speel een beetje piano.... Mijn vorige hondje, Nouz, kwam altijd naast me zitten zodra ik begon te spelen. Haar absoluut favoriete nummer was Air on the G string, van Bach. Ik heb dat een enkele keer gespeeld sinds haar door, maar Havanna gaf er niets om. Jammer vond ik dat. Gisteren besloot ik het spelen weer wat op te pakken en begon met de theme song van de Pirates of the Caribbean.... En pal lag Havanna achter me!!
http://www.mijnalbum.nl/Foto-WU7IQK3J.jpg
Geen toeval. Steeds als ik tussendoor een stukje Air speelde verloor ze duidelijk haar interesse en liep af en toe zelfs gewoon weg. Zodra ik de eerste 2 noten van Pirates speelde kwam ze meteen aan gehobbeld! Heel grappig eigenlijk, nooit gedacht dat honden een muziekvoorkeur zouden hebben
En bij een hondenleven hoort natuurlijk ook....verwennerij. Mn ouders waren een nachtje weg en tsja, Nouz sliep in die situatie dan altijd bij me. Dus waarom Havanna niet?
We zijn op 30 september ook bij de Sphoekdag geweest, Havanna komt bij Stichting Sphoek vandaan. Het weerzien met haar vriendinnen uit het opvanggezin was geweldig! (het meest linkse hondje was weer een opvanghondje en is inmiddels geadopteerd door Jan Kruis, zo grappig dat ik dat hoorde! Lees nog altijd met veel plezier Jan Jans en de Kinderen
)
En ja, jullie zien het goed.... Zelfs daar, in alle drukte, gewoon los geweest!!!!
We hebben ook nog meegedaan aan de verkiezing voor Mooiste Hond. Helaas niet gewonnen, maar toch weer een ervaring rijker voor Havanna
http://www.mijnalbum.nl/Foto-HWDKEFX3.jpg
Wat ben ik trots op mijn meisje.. Het is een heel erg lange weg geweest, met bloed zweet en tranen. Veel momenten waarop ik me afvroeg hoe ik op het idiote idee was gekomen dat ik, als 22-jarige, wel effe wist hoe ik deze hond moest rehabiliteren. Ik, de honden-penny. Maar het is wel gelukt! Van het voorjaar wil ik met Havanna op cursus, daar is ze dan zonder meer klaar voor. Mijn uiteindelijke doel is om behendigheid met haar te gaan doen, sprongkracht en snelheid heeft ze wel! Basiscommando's zitten er nu in maar ze is op sommige momenten érg zelfstandig. Cursus is dan denk ik toch een fijn rugsteuntje om haar wat meer aan te pakken.
Havanna heeft zelf heel erg hard gevochten om te komen waar ze nu is. Als ze zélf niet had gewild, hadden we het denk ik nooit gered. Haar vechtlust was voor mij dermate indrukwekkend en inspirerend dat ik heb besloten die boodschap voor altijd met mee mee te dragen. Havanna was al voor we haar ophaalden mijn zonnetje. En ze heeft me geleerd; hoe donker het ook is, de zon gaat altijd weer een keer schijnen.
Ze was een zielig hoopje...... Maar nu is ze gewoon een heel blije hond!
Zonder hulp van heeeeel veel lieve mensen hadden we het niet gered.... Alle mensen die hebben geholpen toen ze in het begin ontsnapte en 1,5 dag vermist was... Ongelooflijk hoe mooi de wereld dan is. Buurtbewoners die meteen op de fiets sprongen als we weer eens materiaalpech hadden gehad. Mensen die ons hebben bijgestaan met advies... Havanna dacht in het begin dat de hele wereld haar in de steek had gelaten.... Maar kreeg een tweede kans en hulp van zó veel lieve mensen! En natuurlijk special thanks voor haar opvangbaasje Ester. Ondanks Havanna's terugval toen ze hier eenmaal kwam heeft Ester het oh zo belangrijke begin gemaakt met de rehabilitatie van Havanna.
Hoewel we nog steeds een lange weg af te leggen hebben..... Is het belangrijkste nu eindelijk voor elkaar; Havanna heeft een hondenleven. Eindelijk.
Wat gaat de tijd toch snel 
en wat is Havannah opgeknapt zeg!! alle lof voor je! Veel plezier en geluk nog met je lieve schat 
