Geplaatst 
Zijn veel meer fotos in links, die bij het verhaal horen.
Om te beginnen met Summer, Summer is een border collie x labrador en werd geboren op de stal waar ik toen reed. Ik heb haar met 2 dagen oud uitgezocht, en heb haar wel meerdere keren per week kunnen zien.
Summer is ondertussen 7 jaar oud, en ook de enigste van de 3 die echt goed luisterd
Helaas zijn we laatst achtergekomen dat zij artrose heeft in haar rug, kissing spine eigenlijk, maar omdat er een brug is gevormd over de wervels doet het nu geen pijn. http://ginnyenbanshee.nl/DSC_8833.jpg
http://ginnyenbanshee.nl/DSC_9174.jpg-for-web-large.jpg
Wat ze liefst doet.. Mag alleen niet echt meer.
http://ginnyenbanshee.nl/DSC_9194.jpg-for-web-large.jpg
Lekker zwemmen met Mylo
http://ginnyenbanshee.nl/DSC_9200.jpg-for-web-large.jpg
Toen kwam Mylo.. Mylo is een Rottweiler x Berner sennen van 11 maanden. Helaas hebben we alleen maar ellende gehad met mylo. Al snel bleek hij pijn te hebben als pup. Met 4/5 maanden wilde hij al niet meer lopen.. Bleef vaak zitten met uitlaten en werd gewoon zo rustig (voor een pup). De dierenarts werd onze beste vriend, zo vaak er naar toe. Ze hebben de eerste weken echt alleen gedacht aan groeipijnen, dus over gegaan op volwassen voer/ vers vlees. Fotos werden gemaakt maar alles bleek in order te zijn. Het ging allemaal wel redelijk goed, hij wilde wel weer lopen (wel op ontstekingsremmers). Tot twee maanden geleden ongeveer, het ging vreselijk mis. Onze grote stoere jongen hield niet op met janken, maakte niet uit hoe hij lag, zat of stond, vreselijke pijn had hij. We zijn gelijk naar een spoedarts gegaan (want het was uiteraard savonds, alles met Mylo gebeurd namelijk of savonds of in het weekend
) want hij liep verder niet kreupel, hij zat alleen onwijs raar. Volledig op zijn staart met een kromme rug? De arts had hem onderzocht en kon niks vinden, we dachten eerst aan buikpijn ofzo, maar hij zei dat het toch eerder op groeipijnen leek weer. Dus zware pijnstillers gekregen en de volgende dag weer fotos laten maken van alles, ellebogen heupen en rug. En toen kwam het eindelijk te voorschijn.. Hij had elleboog dysplasie in beide ellebogen en losse botsplinters die alles behalve netjes zaten. We werden door verwezen naar een specialist, een orthopeed die dit vaker opereerde. De Orthopeed was vrij positief, Mylo zou nooit mooi lopen, net zoals altijd een beetje stijf, maar hij zou geen pijn moeten hebben en zou een normale leven kunnen leiden. Dus uiteraard wilde we dit graag doen. De orthopeed heeft ons helaas niet echt voorbereid op alles wat na de operatie zou volgen. Het werd via een kijk operatie allemaal opgeknapt en dus had Mylo geen verband niks, alleen een stuk of 10 hechtingen. Mooi toch?pfff... wat een ramp toen we hem op gingen halen. Hij wilde er ABSOLUUT niet op staan, en liep op zijn achterbenen (onze mannetje van 37 kilo) krijjjjjsend van de pijn.. Hoe krijgen we hem in de auto... hoe krijgen we hem dr uit! Nou de hele buurt heeft hem letterlijk gehoord, mensen kwamen naar buiten om te vragen wat er was. pff allemaal simpele dingen waren onmogelijk, ik en mijn vriend hebben samen toch echt een potje zitten janken.. wat hebben we ons hondje aangedaan.. Thuis hadden we een matras al klaar gelegd voor Mylo, en een voor ons, en we zouden de komende 6 weken beneden slapen met hem.
Mylo heeft lang geslapen door de heftige narcose, maar elke keer dat hij wakker werd ging hij weer ontzettend janken, en proberen op te staan en weer vallen en weer janken. De andere hond Chance werd erg bezorgd en ging steeds met zijn kop op Mylo liggen, en dit deed Mylo wel goed, hij bleef rustiger. De volgende ochtend rond 5 uur heeft Mylo zijn eerste stappen gemaakt op zijn voorbenen.. We hebben gejuicht als twee ouders die hun kind zn eerste stappen ziet maken. Gelukkig ging het alleen beter met tijd, en toen kwam de volgende probleem.. Mylo mocht 3 weken alleen in de achtertuin.. meer niet. Hij werd onmogelijk, hij wilde zo graag, na 3 weken mocht hij blokje rond lopen, nog steeds niet genoeg volgens hem, alles in huis ging kapot, hij keerde terug tot puppy stand (die hij nooit heeft gehad aangezien hij als pup al pijn had). Nu zijn we twee maanden verder en hij loopt goed, en wil graag. Elke 3 weken weer controle bij de Orthopeed, maar het kan wel een jaar duren voor alles stabiel blijft. Nu als hij een keer te veel doet wordt hij wel een beetje kreupel. Maar gelukkig geen gepiep meer. We hopen zo dat hij een lang een gelukkige leven zal hebben..
Voor de operatie:
http://i47.tinypic.com/34nmt5u.jpg
Nu
http://ginnyenbanshee.nl/Ginny-4!.jpg-for-web-large.jpg
]http://ginnyenbanshee.nl/Ginny-7!.jpg-for-web-large.jpg
Met summer
Bulldozer
http://i50.tinypic.com/210yr9e.jpg
Mylo en een van de vele dingen die kapot zijn gegaan in de laatste twee maanden..
En Last but not least: Chance, zelf genoemd omdat hij toch een kans kreeg op een normale leven. Chance heb ik gezien op de site Spaanse Honden ook een Kans. Chance was een 'veteraan', hij zat in het asiel al 3 jaar. Ik heb fotos en filmpjes gezien en was gewoon zo verliefd.. Hij kwam ook zo rustig over, hij werd een beetje opzij geduwd door andere honden en dat vond hij prima. Allemaal kleine tekens dat ik dacht, die zou wel prima bij mijn hondjes passen. 31 Mei kwam hij aan bij Rotterdam Airport. Hij zag er wel veel anders uit dan op de fotos, en hij was ook nog is geschoren. Hij was doodsbang en niet geïnteresseerd in mij toen ik kennis maakte met hem, hij heeft in een hoekje zitten staren de hele terug weg in de auto. Toen we thuis waren, heb ik gelijk een stuk met hem gelopen en een vriendin heeft de 2 andere honden ook buiten gehaald om elkaar te ontmoeten. Dit ging goed, mylo en summer zijn ook super makkelijk, nog nooit gegromd of gevochten met een andere hond. Dus prima, naar binnen. Chance was toen in eens op zijn gemak, we hebben thuis een maandje met alle speelgoed en botten voor de honden, hij haalde gelijk een voor een alles er uit! Hij kon het niet geloven. Hij kwam ook steeds bij mij zitten en vond het heerlijk om aandacht te krijgen. Ook heeft hij een paar keer in huis geplast maar hij werd heeel snel zindelijk dus dat was fijn. En de katten, die vond hij geweldig!
Hij vond wel alle geluiden eng, en vreemde mensen, maar dit is ook al over. Het enigste wat nog bij moet trekken is dat hij ver van mij vandaan loopt soms. Het is duidelijk een straat hond geweest die het volgens mij prima kon redden, hij volgt echt zn neus.
Toen Mylo zo 'ziek' was (dit gebeurde namelijk al 2 weken na dat Chance kwam) heeft Chance hem geen seconde alleen gelaten. Mylo lag zijn narcose uit te slapen en Chance ging te met op hem liggen omdat Mylo zo koud aan voelde. Danks aan hem ben ik hier achter gekomen en gelijk een deken over Mylo gegooid. Bizar, maar Chance zijn gevoel voor andere honden gaat zo diep.
In het asiel
http://i1149.photobucket.com/albums/o58 ... age032.jpg
http://i1149.photobucket.com/albums/o58 ... age006.jpg
Geschoren
http://i1149.photobucket.com/albums/o58 ... age028.jpg
http://i1149.photobucket.com/albums/o58 ... age027.jpg
In zn hok.
http://i48.tinypic.com/r9k42d.jpg
http://i47.tinypic.com/2m2gqoo.jpg
Met Mylo voor de operatie, toen Mylo pijn had:
http://i45.tinypic.com/2lt3iww.jpg
Mylo toen hij in een diepe slaap lag van de narcose.. voordat chance aangaf dat Mylo te koud was.
Na:
Even later
samen:
http://i45.tinypic.com/2iivba.jpg
Chance nu:
http://ginnyenbanshee.nl/DSC_0203.JPG-f ... normal.jpg
Chance met een van zijn twee katten:
Chance laatst in de auto met Mylo
Chance op Summer in de auto
http://i50.tinypic.com/dxeahi.jpg
De honden samen: (chance vond t uiteraard wel nog spannend
)Chance overwinnen
http://ginnyenbanshee.nl/Ginny-11!.jpg- ... -large.jpg
Misschien cliché.. maar ik raad het iedereen aan (die stabiel woont en van honden houd) om een hond uit t asiel te halen, vooral een wat oudere hond. Red een leven, ze zijn geweldig en heel dankbaar. En ze verdienen allemaal een kans.
Maar zooo herkenbaar verder, hoe de auto in en de auto uit, wij zijn met onze hond ook een half uur bezig geweest. Ik had het zweet op mijn voorhoofd en tranen in mijn ogen van frustratie, die arme hond...en ook ik heb bij de hond geslapen 
Bij ons liep hij gewoon echt niet, en als hij niet ging staan of zitten kreeg hij van mij niks te eten. Maar goed, het is goed gekomen, en ik ben zeer te spreken over de orthopeed verder! Het is alleen echt een typisch arts, wil mij altijd zsm uit zijn kantoor hebben 
