Geplaatst Acht lange maanden heb ik vervolgens in het asiel gewoond. Hoewel er erg goed voor mij werd gezorgd hadden de mensen te weinig tijd om mij echte aandacht te geven. Ergens vond ik dat ook wel fijn, ik vertrouwde mensen niet meer zo goed. In het asiel was het een drukte van jewelste en ik wist me daar te redden door gewoon helemaal achterin het hok te kruipen, dan hadden de andere honden niet zo veel last van mij.
Na acht maanden werd ik uit de groep gehaald. Ik mocht naar Nederland, hoorde ik de mensen zeggen. Terwijl zij mij klaarmaakten voor het transport en me in de vervoersbox deden, hoorde ik ze nóg iets zeggen.... Iets over dat als ze hadden geweten dat het zó erg met me was, dat ik nooit voor adoptie was opgegaan. Ik weet niet wat ze daarmee precies bedoelden, maar het klonk verdrietig.
In Nederland werd ik opgehaald door een erg lieve mevrouw, al snapte ik toen nog niet dat ze erg lief was. Ik vond alles vreselijk eng, alles was zo nieuw!
Bij deze mevrouw kreeg ik dan toch wat meer aandacht. Hoewel ik in het begin alles heel erg eng vond, leek ze me uiteindelijk toch wel ok. Ik mocht gewoon mezelf zijn en sloot ook vriendjes met de twee andere honden daar in huis. Na een paar maanden werd ik steeds meer en meer op mijn gemak, hoewel ik wel erg bang bleef voor alle kleine en grote geluidjes. In huis heb ik het nooit zo eng gevonden, stofzuigers en ramenlappers, helemaal niet erg toch? Auto's en fietsers en zakjes en ritsels, dát is eng!
Ik was daar al helemaal op mijn gemak toen er in de herfst ineens een nieuwe mens langskwam. Om de een of andere reden keek ze steeds maar naar mij en ik hoorde ze steeds mijn naam noemen. De nieuwe mens vond ik wel interessant, maar tjee, je weet maar nooit wat zo'n mens doet natuurlijk, ik heb nare herinneringen genoeg!
De andere mens heb ik nog een keer gezien. En toen ineens kwam ze nog een keer, kreeg ik een nieuwe halsband om en moest ik mee met de vreemde mensen.
Je kunt rustig stellen dat ik in paniek was. Was ik soms niet lief genoeg, mocht ik daarom niet blijven? Ik begreep in elk geval al gauw dat de nieuwe mens mijn baasje was, dus ik deed mijn best maar gewoon om me aan te passen. Dat gaat niet gemakkelijk kan ik je zeggen, ik was al mijn vertrouwen helemaal verloren. Overal raakte ik van in paniek.
Ik woon nu ruim een half jaar bij mijn nieuwe baas en ik geloof dat het wel goed zit. Er is erg veel geduld voor mij, ik doe altijd heel erg mijn best maar ik vind het nog steeds lastig om mijn angsten te overwinnen. Gelukkig ben ik al hartstikke stoer geworden!
Vroeger was ik bang, wil je dat wel geloven? Ik was bang van alles, werkelijk alles. Maar nu ben ik al twee keer mee geweest naar een Arabische paardenshow.. Mijn baasje zegt dat ik erg braaf was, dat je me makkelijk mee kunt hebben. Ik vind het daar helemaal niet eng, ook al zijn er paarden en muziek en drukte. Ik voel me daar zó op mijn gemak, dat ik rustig languit ga liggen temidden van alle herrie.
http://www.mijnalbum.nl/Foto-CNB8KERT.jpg
En gisteren ben ik voor de tweede keer op het strand geweest, heb ik met schelpjes en een bal gespeeld, een bootje van dichtbij bekeken, kaasjes uit het plastic zakje gevist. Water uit een bekertje gedronken en in het zeewier gerold. Ik ben niet zo bang meer...
Wil je geloven dat ik vroeger in paniek raakte van een plastic zakje?
Dat ik mijn baas niet vertrouwde en zéker niet kwam als ik geroepen werd?
Dat ik een en al spanning was?
Nu niet meer. Volgens mijn baas ben ik wel een beetje eigenwijs, maar tjee, mág ik? Ik ben eindelijk weer een blije hond!
Erg mooie hond is het 
