Geplaatst 8 jaar was ik, toen we op weg waren naar het dierenasiel in Noordwijkerhout. Na het overlijden van de vorige kat was het toch wel erg stil geworden, en wilden we per se een nieuwe. Aangekomen in het asiel waren er 2 katten beschikbaar, een mannetje en een vrouwtje, broer en zus. De voorwaarde was, dat als je de een kocht, de ander mee moest. We waren niet op zoek naar 2 katten, maar bij het zien van de eerste wisten we het meteen. Ik hoor mijn moeder nog zeggen: 'Dat wordt 'm.'
Daar lag hij dan, een crème kleurig mannetje met een lach op zijn gezicht. Zijn hokje was gevuld met een luxe slaapmand en een kattenbak. De slaapmand was bedekt met een fluweelzacht dekentje en zag er comfortabel uit. Er lag echter geen kat in. Meneer lag op z'n kop in de kattenbak en keek ons spinnend aan. Verkocht.
Dat was mijn eerste herinnering van Dexter, destijds nog Sammie genaamd. Zijn zusje Lotje, die we omgedoopt hebben tot Deedee, ging automatisch met ons mee.
Wat een plezier hadden we van ze. Deedee heeft een aantal jaren nodig gehad om volledig uit haar schulp te komen, maar Dexter was al meteen bij iedereen geliefd. Een mensenvriend, een buitenkat, een levensgenieter.
Wellicht ken je het boekje wel, ‘de kat die zes keer at’. Dexter was er ook zo een. Hij kreeg niet alleen bij ons te eten, maar ook bij de buurvrouw, en de vrouw van nummer 4, en de oude dame op de hoek, en…
Wollig, zacht, een beetje aan de dikke kant, een hapje uit het oor en het IQ van een baksteen. Zoals een HTK kat hoort te zijn, vrolijk, vriendelijk en vooral niet volgens het boekje.
Eentje die overal op ging zitten, overal in ging liggen, en je stoel bezette zodra je even op moest staan. Dozen, kranten, nieuwe kleding, reiskoffers, niets bleef zonder een haar van Dexter erop.
Ook tijdens het ziektebed van mijn moeder was Dexter de grote vriend. Alsof hij het aanvoelde he, waar mijn moeder de pijn voelde, waar ze geopereerd was, of waar ze last had, ging hij naast liggen. Normaliter is het eerste wat hij deed op je borst komen liggen en in je gezicht spinnen, lekker met die nageltjes in je vel met de pootjes trappelen. Toen m’n moeder ziek was deed hij dat niet. Hij ging enkel naast d’r liggen, over d’r waken. Misschien was hij toch niet zo dom als we dachten.
Tot en met vorig jaar was Dexter gewoon Dexter.
De knuffel.
Ons voorbeeld.
De genieter.
Onze vriend.
Afgelopen maanden viel het ons op dat hij af begon te vallen. Al die jaren was hij nooit ziek geweest, de enige dierenarts kosten die we hadden gehad waren voor enkele verloren gevechten waarbij er weer een gat in zijn jas zat.
Maar dit keer was anders. Dexter was ziek. Van bijna 6 kilo ging hij in een paar maanden tijd naar 3,85 kilo. De dierenarts begon alles te checken, maar kon geen duidelijk probleem vinden. Hij voelde enkel een verdikking in de buikwand. Al gauw volgde zijn uitslag dat het hoogstwaarschijnlijk een tumor was en dat inslapen de beste optie was. Hij zag het niet positief in.
Met weinig vertrouwen in de dierenarts en vol hoop zijn we doorgestuurd naar de radioloog. Deze heeft de algehele abdomen bekeken. Ondersteboven moest hij liggen, met z’n pootjes in de lucht. Hij hoefde niet onder narcose, en gedroeg zich uitstekend.Het enige wat de radioloog kon waarnemen was een lymfklier met een doorsnede van 8cm, en een verdikking in de maagwand. Of het tumoren waren of infecties, kon hij ons niet vertellen, dat kon enkel een bioptie uitsluiten. Hiervoor hebben wij gekozen, en er was een mogelijkheid dat het een ‘ordinaire maag-darm infectie’zou zijn, en deze valt met medicijnen te behandelen.
Dit was vlak voordat we vertrokken naar de radioloog, al flink afgevallen dus.
Na een week kregen we uitslag, en deze viel erg tegen. Niet omdat het uitsloot dat het kanker was, maar omdat de biopt niks uitsloot. Ze konden niks met de resultaten. Helemaal niks. Zowel de radioloog als de dierenarts niet. ‘In 95% van de gevallen gaat het goed..’
Dus wekenlang hebben we hem behandeld voor een maagdarm infectie, hopend dat het aan zou slaan. 7x per dag medicijnen, half uur voor het eten, anderhalf uur na het eten, 3x per dag. Een hel voor die kat.
Tijdens de periode die hij doormaakte, waarin we de hele kuur, alle medicijnen hebben opgemaakt, heeft hij 1 oplevingspuntje gehad. En dat was ook het laatste, daarna is hij zo slecht achteruit gegaan. Niks meer bleef er van hem over.
Ik ging op vakantie met m’n vriend naar Florida. Oh, wat had ik hem achteraf graag in willen laten slapen voor ik 3 weken weg ging, maar dat ging niet. Toen ik in Florida zat heeft m’n vader het nog één week aangekeken op de medicijnen, maar niks mocht meer helpen. De tweede week dat ik weg was heeft hij hem in laten slapen. IVM tijdgebrek kon hij dit niet eerder doen. Wat was ik toen graag thuis, dan had ik het 2 weken eerder willen doen, m’n vriendje meteen uit z’n lijden halen, en niet thuis moeten komen van vakantie zonder Dexter…
Na het inslapen is hij in de tuin begraven, op het plekje waar hij meestal lag te zonnen, tussen de plantjes.
Dexter is 13 jaar geworden.
