Geplaatst Wij hebben Belle nu ongeveer 3 weken. Ze is 6 maanden oud en omdat ik zo gek op haar ben heeft ©Marieke foto's van haar gemaakt. Het hele verhaal staat hieronder.
Vanaf dag 1 dat we Belle hebben ben ik al gek op haar. Ze is niks gewent, daar waar ze vandaan komt kwam ze nooit buiten dus ze vind alles nog heel erg eng. De eerste keer dat ik haar zag was ik smoorverliefd, niet zo raar want (bijna) iedereen houdt toch van puppy's?
Ik heb meteen de grootste zorg van haar op me genomen. Ik laat haar heel vaak op een dag uit en heb haar al leren zitten en wachten bij stoepjes. Ook begint ze nu eindelijk lekker te spelen en ze kan al los op plekken waar ze wat vaker is geweest.Met de dag vond ik haar leuker worden. De tweede dag heb ik meteen een halsband en een riempje gekocht omdat ik vond dat ze een eigen moest hebben want ook dat had ze niet. De derde dag dat ze bij ons was ben ik mee geweest naar de dierenarts en ze was heel goed alleen moet meer bespierd worden. Ze kreeg een chip en ik vond het zo zielig ik had al mijn handen voor m'n ogen. (held
) Na anderhalve week ben ik een beetje hints gaan geven dat ik haar eigenlijk wou houden. Ik heb zoiets wat ik met haar heb nog nooit met een hond gehad. Zowiezo zou ik zelf nooit op dat type hond vallen. Ik ben meer van de drukkere en slankere honden. Maar zij heeft echt een karakter van goud. De band wordt voor mijn gevoel met de dag sterker. Zondag 11 april liet mijn vader haar uit en was ze weggelopen. Ze was eerst met onze hond lekker aan het rennen en spelen maar ze gingen steeds verder weg en luisterden niet toen mijn vader hun riep, hij startte de auto om dichter bij hun te komen en Kito (onze hond) draaide om en kwam meteen, Belle rende verder. Mijn vader moest achter haar aan rennen waardoor ze nog banger werd en ze raakte in paniek. Mijn vader belde mij en ik en mijn moeder zijn meteen gekomen. Na ruim een half uur vonden we haar, vast in een sloot. Als we iets later waren had ze misschien wel niet meer geleefd.. Ik had wel een traantje laten vallen toen ik haar weer zag. Ik maakte me zo'n zorgen.. Heb daarna nog de terug reis met haar achterin de auto gezeten en ze lag helemaal tegen me aan te bibberen ik was ondertussen helemaal vies van de modder maar het maakte me allemaal niks uit. Had mn hondje weer terug.
Nu brengen mijn ouders mij een beetje in onzekerheid. Ik heb vorige week een goed gesprek gehad over haar te houden en wat ik ervoor zou doen etc maar het antwoord was nee.. Terwijl mijn moeder haar ook erg leuk vind maar ze wouden het niet. Nu doe ik nogsteeds me best haar te houden. Ik hoorde 5 dagen geleden dat er een koper is voor Belle.. Ik kon wel janken want ik hoopte nogsteeds dat ik haar mocht houden. Ik was gister uiteten met mijn vader en toen we klaar waren zei hij: ''Zal ik je een geheimpje verklappen? De kopers van Belle gaat niet door.'' Nou ik kon het wel uitschreeuwen zo blij was ik! Nu heb ik donkergroen licht om haar te houden. Het is namelijk nog niet helemaal 100% zeker. Nu belde vanochtend dus de koper van Belle wat niet doorging en zit alweer meteen met een brok in mijn keel..
Nou genoeg gelult, hier foto's van mijn lieve Belle.
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
10.
11.
Een reactie zou leuk zijn.
) 
Maar dat neemt natuurlijk niet weg dat het een schitterende hond is. Ik ken je gevoel, dat het lijkt of een hond bij je past, dat je een klik hebt met elkaar. 
