ja ik kan niet stoppen met huilen gewoon...
hij was de laatste dagen zo rustig en wilde niet eten zoals normaal,en zijn buik was zo dik,die was al dik na vorig jaar na die operaties maar leek nu nog dikker..
maandagavond braakte hij ook water,en toen dacht ik,mss last van zijn maag..je weet het niet dus afspraak gemaakt bij de dierenarts,en daar ging het in stroomtrein vaart,gelijk naar de echo,ze dacht een milttumor die geknapt was,dus meteen spoedoperatie ...
daar bleek het niet zijn milt te zijn maar zijn lever,en hij heeft in de kliniek nog infusen gekregen,bloedplasma en medicijnen om hem proberen erboven op te krijgen,om 17.00 heb ik gebeld hoe het was en heb hem mogen ophalen met de mededeling dat ik zo nog afscheid kon nemen...
maar ik dacht nee,niet van do,die sprong vanmorgen nog vrolijk de auto in,we gaan iedereen versteld doen staan dat hij het redt en dat hij het nog heel lang volhoudt..
maar het liep anders,hij had het zo zwaar na een stukje lopen dat ik er al bang voor was,dus vroeg naar bed gegaan om hem rust te geven en te hopen dat hij zou gaan slapen,dit deed hij niet,hij bleef onrustig en lopen en viel toen,ik heb hem gepakt en op zijn zij gelegd en toen raakte hij al weg,was geen kontact meer te krijgen en heb de DA gebeld dat ze hem moest helpen....ik wilde hem niet uren lang laten sterven..
en dan heb je nog een half uurtje om alles te zeggen wat je wil zeggen,en hem voor 3 jaar kusjes te geven,hij moest toch nog 12 worden??
de da zei vannacht dat ze nog nooit zoiets gezien had toen ze zijn lever zag,het was "catastrofaal" en 1 grote chaos,ze begreep ook werkelijk niet dat hij al niet veel eerder klachten gehad had,en dat hij nog zo goed is gebleven al die tijd..
maar ja daar hebben we niets aan...dootje had gewoon een oud mannetje moeten worden...