Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

Buiten gaat t staartje ook al steeds vaker de lucht in en trekt ze steeds minder aan de riem. Ze blijft veel stilstaan om te oriënteren (althans, daar gok ik op) en dan laat ik haar even. Vandaag vroeg ik haar elke keer met de riem in een boogje weer met me mee, en vrijwel alle keren kwam ze toen ook
Ben vervolgens meteen gebombardeerd tot kriebelmachine, want hé, das toch wel errug aangenaam... Als ik stopte kreeg ik een zacht duwtje met dr neus of weer een paar likjes
) en ineens hoor ik wat... Kijken... Was ze me achterna gekomen de trap op! Ergens voor de laatste 2 treden durfde ze niet meer verder, dat was toch wel lastig, ook naar beneden ging de laatste treden iets te enthousiast dus ik dacht dat dat wel einde avontuur trap was.... Tot ik haar ineens op de overloop hoorde lopen

Gisteravond heeft zowat t hele rondje de riem in een boogje gehangen
Dat in een paar dagen tijd, zó super! Vandaag weer iets minder hoor, maar ach, ze snapt het principe in elk geval een beetje. Wachten begint ook te komen, hoef geen constante druk meer te houden op de riem om haar in stilstand te houden
Het ''ja, toe maar'' moet ze nog wel even over nadenken elke keer
), echt heel mooi om te zien! In huis nog veel slapen, ze heeft de achtertuin wel een beetje ontdekt maar dat mandje blijft de veilige haven. We merken wel dat ze 's avonds wat actiever is in huis, dan gaat ze wat meer scharrelen.
Tsja, als het leven je citroenen geeft.... 
Loopt wel los met die 2 denk ik 
Las vandaag ergens dat Cesar Milan een boek schijnt te hebben geschreven, die gelijk voor mn verjaardag gevraagd (de 11e jarig
) want ik loop toch tegen kleine dingetjes aan... Bijv buiten langs het grasveld... Wil zij graag snuffelen en dat gun ik haar, even lekker t gras door banjeren. Maar: ze zit aan de riem. Gevolg is dus dat ík achter háár aan loop en dat lijkt me niet echt de bedoeling. Probeer wel ''beleefd vragen'' aan te leren, dus dat ze me niet die kant op probeert te sleuren maar aan een ontspannen lijn het gras op loopt. Desondanks vind ik het een lastig iets... Dus een beetje meer verdiepen lijkt me niet onverstandig
Heb heel veel basiskennis en op gevoel (en icm mn ervaringen met mn pony) kom ik best een heel eind, maar ik heb het idee dat ik even het laatste stukje mis om dit écht correct aan te pakken.
Er zit echt wel vooruitgang in. In huis is ze vooral even die stap teruggegaan, ze is erg timide en ligt bijna de hele dag in haar mandje. Komt inmiddels wel weer wat beter als ik haar roep voor een rondje uit
Bij de voordeur oefen ik nu keihard op ''ik eerst'', en meestal zet ik de deur dan ook wagenwijd open en blijf even staan. Doet ze al keurig, ze wacht netjes totdat ik in beweging kom
Begint langzaam tot me door te dringen hoe de vork in de steel zit en hoe veel werk er in gaat zitten. Dát er veel werk in zat wist ik natuurlijk al
T gaat helemaal goed met haar komen hoor... Mark my words, over een jaar loopt ze aan mn been geplakt totdat ik het signaal geef dat ze verder mag (kon Nouz ook, zó leuk!
Kon ook rustig een heel rondje afwisselend vooruit sturen en weer naast me vragen hihi). Ik vind het ergens gewoon verschrikkelijk voor haar... Ze wil zo graag maar ze durft niet.. En dan denk ik aan Nouz en hoe veel plezier we altijd hadden, en kijk ik naar Havanna en dan wil ik zo graag voor haar dat het allemaal sneller gaat... Gewoon, zodat ze beseft dat ik best een beetje een leuk mens ben... Zodat we samen het plezier kunnen hebben wat ik ook met Nouz had.. Niet dat ik dingen ga overhaasten overigens hoor
Ik wil gewoon zo graag voor haar dat ze het vertrouwen in me krijgt. Gelukkig zie ik in kleine dingen dat het aan alle kanten komt. T is gewoon dat laatste stukje.... En iets zegt me dat juist dat laatste stukje de meeste tijd gaat kosten. Komt wel, mettertijd. Nouz had zó veel vertrouwen in me dat ze nog wel eens van een trap oid af sprong, recht op me af, volste vertrouwen dat ik haar zou opvangen (gelukkig lukte dat ook altijd
). Dáár wil ik heen. Niet dat ik haar moet gaan opvangen, maar dat vertrouwen. Ponybeest heeft hetzelfde vertrouwen met als enige kanttekening dat het een vluchtdier is en blijft
Ze is heel verschrikkelijk lief, ze wil erg graag en ik heb alle tijd van de wereld. Moet toch goedkomen 
), gewoon tennisballetje met dr neus toucheren, leek me nog even het makkelijkst
Gisteravond eigenlijk als enige resultaat dat ze niet meer opschrok van het geluid van de clicker... En geconstateerd dat ponybeest t sneller oppikte 
Allemaal nog minimaal hoor, balletje wel op wat verschillende plaatsen gehouden maar niks bijzonders nog.. Af en toe was ze even ''weg'', begrijp nog niet helemaal wat dat nu was... Kwam dan even geen enkele reactie meer en ze zat alleen maar te staren in de houding waarin ze vlak daarvoor zat.. Heel apart.

. T is echt niet dat ze niet goed verzorgd zal worden oid, maar vind het gewoon erg spannend. Zondag komen mn zus, zwager en hun 2 kinderen ook nog... Tsja, ga ik me weer zorgen maken.. Letten ze wel op de deur? Neefje is erg druk, zal dat wel goed gaan? Wat nu als de kinderen de deur opendoen om even naar buiten te gaan en ze letten niet op? Pfft... Zenuwen zenuwen. Zus en zwager hebben jarenlang een Russische herder gehad, kwam ook uit een of ander derde-wereld-asiel en was ook erg bang, dus die zullen er wel weg mee weten.. Maar toch... Ben er dan liever gewoon bij. Zucht.
paps en Havanna worden nog vriendjes hoor
Laatste tijd werk ik veel in de avond dus geeft paps Havanna eten.. Nou, van mij krijgt ze geen gekookte vis met pasta
Zat gisteraaf te clickeren en volgens mn vader moest ik dat niet doen, met die clicker, want 'deze hond leeft voor een aai van de baas'
Hij snapt haar wel hoor, wil t alleen niet toegeven
Havanna vindt wind en blaadjes maar raar.. Ze loopt even meer te zenuwen, maar zal wel wennen. We wonen natuurlijk bij de kust dus daar waait het iets harder
Ze moest vanmorgen dr brokjes niet, totdat ik er heet water bij goot
Ok, en later bleek dat ze al van paps had gehad, die was eerder op dan ik. Nja, heeft ze dubbel gehad, niet erg, t is nu niet dat ze te dik is ofzo
Hij was wel al 12 en zij had hem al sinds een half jaar oud, in t begin liet ie van angst alles lopen als iemand alleen al maar een glas van tafel pakte en daarnaast was hij brood en broodmager vertelde ze. Nou, niks meer van te zien hoor
Van de angst niet en van t magere niet. Wel grappig, hebben nog best veel mensen in de buurt buitenlanders of asielhondjes!
Maar had daar toch over na zitten denken... Viel me in de eerste instantie niet eens echt op (althans, natuurlijk wel maar hechtte er geen waarde aan) aangezien Nouz ook altijd erg blij was. Maar bedacht me ineens dat het bij Nouz was omdat dat haar geleerd was.. Als je t buiten doet, ben je een superfantastischegeweldigehond. (belonen is er ook altijd in gebleven bij me
) Hmm... Gezien Havanna altijd zó blij is.... Is de enige echt logische conclusie eigenlijk dat zij dat ook ooit heeft geleerd. Ze was in het opvanggezin sowieso van t begin af aan ook superzindelijk. Kennelijk heeft iemand er ooit moeite in gestoken om haar zindelijk te maken, en heeft diegene haar buiten dusdanig beloond dat ze nu nog, ondanks haar angst, helemaal vrolijk wordt.
Best bijzonder, ik ga wel vaker weg (boodschapje/werken/stal/uit/enzenz) maar kennelijk snapte Havanna dat het nu eventjes anders was. Mams is vooral met haar buiten geweest en dat ging hartstikke goed! Ze heeft het zelfs voor elkaar gekregen om samen een stukje te rennen, iets wat ik ook al een paar keer had geprobeerd maar Havanna werd dan steeds zó angstig dat ik het nog even liet voor wat het is. Mams heeft t dus wel voor elkaar gebokst, ik heb het gisteravond zelf ook gedaan, echt super! Havanna blijft dan keurig naast je lopen, veel aandacht voor je. Als ze minder angstig is (lees: binnen nu en een jaar ofzo
) gaan we het naast de fiets proberen, lijkt er toch op dat ze dat wel eens heel goed zou kunnen doen!
Hele stukken liep ze zelfs met dr staart trots in de lucht/al kwispelend
) en hoewel ik niet in het minst bang ben voor wat voor soort hond dan ook gaf ie me een beetje de creeps toen ie op Havanna afstormde en zij erg angstig reageerde. (had avond tevoren ook gehoord van hondje in onze straat die een jaar terug ofzo doormidden was gebeten, bah). Anyway, Havanna in de stress, ik voelde me ook alles behalve prettig. Hond bleef maar achter Havanna aan gaan en hoewel zij de laatste tijd erg leuk reageert op andere honden was ze nu duidelijk bang, maar door de riem kon ze natuurlijk niet weg. Wij stukje verder gelopen, hond achter ons aan. Vrouwtje uit de verte met hoog stemmetje *wel lief doen hoor .....*. Zucht. Ineens blaft die hond en ik had al visioenen van een aangevallen Havanna. Werd op dat moment woest, van míjn hond blijf je af!!!!! Dus ik draaide me om, helemaal in de houding om die andere hond een enkele reis naar de maan te geven als het nodig zou zijn. En op éxact dat moment draait Havanna zich ook om naar die hond. Van waar ik stond zag ik haar zo haar lip optrekken.
). Heel bijzonder... Was echt even een momentje waarop we op 1 lijn zaten, waarop Havanna uit haar ingesleten denkwijze ''snapte''. Zo mooi!
Let op dit is dus positief bedoeld he, niet als kritiek, meer als bewustmaker
Bij de opvangbaas en in Spanje was ze natuurlijk ook niet anders gewend dan andere honden. Iig, ik probeer altijd neutraal te blijven, ook de eerste week/2 weken toen ze erg angstig reageerde als een hond met haar wilde spelen
). Soms ook niet, beetje afhankelijk van de situatie. Ben ook wel eens blijven staan, ga maar avonturen dat het meevalt
Hoe dan ook, ben het helemaal met je reactie eens
Met Nouz deed ik dat overigens ook hoor, als er een of ander onopgevoed sujet op haar af schoot. Je weet maar nooit en ik vertik het om te laten gebeuren dat mijn beessie wordt aangevallen, geef ik m liever tijdig een enkeltje Maan. Maar honden die op een normale manier op haar af komen (druk of niet maakt niet uit, als het maar gecontroleerd lijkt) laat ik altijd lekker zelf oplossen hoor
Hoewel voortgekomen uit een ''foute'' situatie was het heerlijk dat ze even haar patronen kon doorbreken