Bokt.nl

**Geplaatst**: 23-05-13 14:00

Geplaatst: 23-05-13 14:00

Kan me het verdriet wel voorstellen. Hier ook al wat dieren verloren maar niet zoveel als bij jou.
Je weet dat als je zoveel dieren hebt de kans groter is dat er eentje wegvalt en dat het je vaker zal overkomen dan als je er 1 of 2 hebt. Maar minder pijn zal het zeker niet doen.
Het enige wat je kunt doen is blij zijn dat je van hem hebt mogen genieten al die tijd en bah wat klinkt dat vervelend...

Heel veel sterkte, dat het hopelijk snel een plekje mag krijgen voor je eigen rust.

**Geplaatst**: 23-05-13 14:27

Re: nee niet jij...lieve lieve donnie...

Geplaatst: 23-05-13 14:27

De reden dat ik mij probeer te beheersen buiten die 2 dagen is omdat mij altijd verteld is dat te doen. Ik was slechts 11 jaar toen ik hem verloor en voor sommige mensen, o.a mijn ouders, is het niet te vatten dat een dier dan zo'n inpact kan hebben op je leven. Maar wat dat zij niet beseffen is het feit dat waar andere kinderen vriendjes en vriendinnetjes hadden, ik Quinto had. We gingen wandelen, fietsen, skeeleren, paardrijden, alles deden we samen. Zelfs gewoon aan het einde van de straat op een bankje van het zonnetje genieten. De band die ik met hem had heb ik met geen enkel ander dier mogen ervaren. De enige die mij begreep en waar ik steun bij kon vinden was mijn oma, die een paar maanden na Quinto overleden is. Maar bepaalde liedjes kan ik nog steeds niet horen, gewoonweg omdat ik dan breek. Zoals Lionel Richie met Hello, je had in die periode die reclame spot van blindegeleidenhonden met dat labrador puppy en Ricky Martin met She's all i ever had, het eerste nummer dat ik hoorde na ons afscheid.

Sorry voor het lange verhaal, maar wat kan het toch goed doen om het even van mij af te schrijven na al die jaren aan mensen die WEL begrijpen hoe ik mij voelde en nu nog voel.

**Geplaatst**: 23-05-13 14:30

Re: nee niet jij...lieve lieve donnie...

Geplaatst: 23-05-13 14:30

Wat moet jij je al die tijd alleen gevoeld hebben , verschrikkelijk als niemand je begrijpt en je zo alleen staat met je verdriet, zeker als kind !

Echt heel triest :(:)

**Geplaatst**: 23-05-13 14:30

Geplaatst: 23-05-13 14:30

Dat zijn dan toch wel weer de hele positieve kanten van bokt!!!
(krijg er gewoon tranen van in m'n ogen....)

**Geplaatst**: 23-05-13 14:37

Re: nee niet jij...lieve lieve donnie...

Geplaatst: 23-05-13 14:37

Ik heb toen een heel moeilijk jaar gehad, te veel gebeurtenissen op een jaar tijd en niemand die mij serieus nam, depressief geworden en het enige dat ik te horen kreeg was dat ik normaal moest doen. Maar hoeveel kan een 11/12 jarige hebben? 5 november 1999 mijn beste maatje verloren, februari 2000 mijn vader betrapt op vreemdgaan, terwijl ik nog maar net wist dat mijn oma ook zou gaan. Eind mei de scheiding van mijn ouders, begin juni ging mijn oma heen en de enige bij wie ik toen nog enigzins troost kon vinden was een pony op de manege die op 4 november 2000 verkocht werd naar onbekende bestemming. Nu ben ik 25, maar dat jaar is nog steeds niet volledig verwerkt helaas. (pony heb ik inmiddels teruggevonden en leuk contact met de eigenaars)

Inderdaad Kentaro, die is een hele fijne kant van bokt. Ik post niet vaak iets, omdat er altijd wel mensen zijn die je willen afbreken, maar in dit topic is iedereen zo meelevend dat ik het wel aandurf.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-05-13 14:45

Re: nee niet jij...lieve lieve donnie...

Geplaatst door de TopicStarter : 23-05-13 14:45

schrijf het dan maar lekker van je af hier,we huilen gewoon allemaal mee...

hier zijn veel mensen die zoals je merkt weten wat je kan voelen voor een dier,en hoe belangrijk een dier voor je kan zijn...

en als jij meer wil en vooral voelt dat je moet huilen om het verlies van Quinto en je oma en alles wat er toen gebeurde,dan huil je toch lekker,verdriet moet eruit,onderdrukken maakt het alleen maar heftiger...

rouwen is iets wat vanzelf gaat en de tijd nodig heeft,die het nodig heeft,staat geen week/maand/jaar voor...

ik hoop dat het je een beetje kan helpen als je je verdriet van je af kan schrijven...

**Geplaatst**: 23-05-13 14:53

Geplaatst: 23-05-13 14:53

Wat een lieve reactie!! Ben blij te lezen dat je het niet erg vind dat we wel een beetje van jouw topic af wijken.....
Ik vind het echt zo ontzettend verdrietig te lezen dat iemand met zo'n verdriet zit en daar dan echt geen kant mee op kan... -O-

Maar als we elkaar een hart onder de riemn kunnen steken, lucht dat heel misschien toch een heel klein beetje op?!

**Geplaatst**: 23-05-13 14:55

Geplaatst: 23-05-13 14:55

Ik wou het net zeggen, je bent een kanjer dat je naast je eigen verdriet anderen op beurt!

**Geplaatst**: 23-05-13 14:58

Re: nee niet jij...lieve lieve donnie...

Geplaatst: 23-05-13 14:58

Tis gewoon een wereld wijf!!!

**Geplaatst**: 23-05-13 15:05

Re: nee niet jij...lieve lieve donnie...

Geplaatst: 23-05-13 15:05

Kimmie erg veel sterkte.
Maar ook de andere hier.
Voor sommige mensen is een dier verliezen net zo heftig als een mens.
En dat moet maar een gerespecteerd worden. Ieder zijn verdriet en gemis op zijn manier en heftigheid.
Dikke knuffels allemaal!!

**Geplaatst**: 23-05-13 15:14

Geplaatst: 23-05-13 15:14

kimmie, heel erg bedankt dat je niet boos omdat ik jou topic wat kom vervuilen, maar ik merk nu wel dat het allemaal nog dieper zit dan ik dacht. Helaas hoort dit bij een bestaan met dieren, houden van betekent ook loslaten, maar soms is dat zo ontzettend moeilijk, zeker als je zelf de keuze niet kan maken.

**Geplaatst**: 23-05-13 15:20

Geplaatst: 23-05-13 15:20

Als je de keuze zelf wel kan maken om een dier in te laten slapen, vind ik dat ook weer verschrikkelijk.... Misschien dat je je toch af blijft vragen 'wat als we dit en dat nog hadden geprobeerd'.....
Wij zagen daar met onze vorige hond altijd zo ontzettend tegen op. Ze werd 12 dus dan houdt je het toch meer in je achterhoofd. Maar op een zaterdag begon ze heel naar te hoesten. Wij naar de dierenarts. Kennelhoest. We hadden geen idee hoe ze daar aan kon komen, maar goed. 's Avonds heel raar gespuugd. Wij weer terug. Nee hoor, het zou nog wel erger worden, dus we moesten even afwachten. 'S Nachts had ze het zo benauwd. Maar ze wilde eigenlijk niet dat we aan haar zaten. Nog een keer terug naar de dierenarts. Nee, hij kon echt niets voor ons doen. We zijn toen toch maar naar bed gegaan (wat een spijt hebben we daar van gehad....) En de volgende ochtend vroeg vonden we haar in een grote plas schuim en bloed................

geloof, als we ooit hadden geweten dat het zó zou aflopen hadden we haar de avond ervoor een spuitje laten geven.....
Het is gewoon allemaal niets.....................

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-05-13 15:22

Geplaatst door de TopicStarter : 23-05-13 15:22

jullie kunnen beter de veer in ieders kont steken die hier reageert als in de mijne hoor...

ik heb hier tot nog toe alleen maar mijn verdriet gedeeld,en daar wordt zo fijn en lief op gereageerd dat er nu iemand is die eindelijk haar hart durft te luchten..

vind dat meer de pluim voor de reageerders hier als voor mij

en ja,ik kan me het verdriet van het verlies van een geliefd dier zo voorstellen,helaas hebben we de afgelopen jaren veel dieren verloren,en nu komt de tijd dat ik mijn 'gouden randjes' dieren ga verliezen..

doodeng,en zo verdrietig blijkt wel nu er een gouden hondje overleden is.

ik ben blij te lezen dat er meer mensen zijn die het verdriet herkennen,en het doet me verdriet te lezen dat er iemand is die 14 jaar na het overlijden van een dierbare hond nog zo'n verdriet heeft omdat ze nooit begrepen is of haar ei kwijt kon..

nou doe het dan maar hier...waarbij ik echt hoop dat poetser een beetje opluchting en herkenning kan vinden...

kentaro,wat een vreselijk verhaal

**Geplaatst**: 23-05-13 15:22

Geplaatst: 23-05-13 15:22

Dikke knuffel voor Kimmie en poetser :(:)

**Geplaatst**: 23-05-13 15:25

Re: nee niet jij...lieve lieve donnie...

Geplaatst: 23-05-13 15:25

''Mijn'' eerste hond hebben we moeten laten inslapen toen ik 9 was, 14 jaar geleden. Als ik heel eerlijk ben vind ik het nog steeds moeilijk om naar foto's van toen te kijken. Ik moet er dan ook niet aan denken om nu 1 van mijn maatjes te verliezen.

We kunnen jullie verdriet niet weghalen maar als we het ook maar een beetje kunnen verzachten, doe ik dat toch graag. Als ik iets voor iemand kan doen, mijn pb-box staat altijd open.

**Geplaatst**: 23-05-13 15:40

Re: nee niet jij...lieve lieve donnie...

Geplaatst: 23-05-13 15:40

Jeetje Kentaro, wat afschuwelijk om je hond zo te vinden zeg.
Bij Quinto heb ik wel de keuze gemaakt, ookal heb ik daar tot op de dag vandaag spijt van, het was de beste en eerlijkste keuze die ik kon maken. Hij had chronische hd en op avond kwam mijn vader terug met Quinto in zijn armen en zei dat hij door zijn heupen was gezakt en niet meer overeind kon komen. In overleg met de da is toen besloten hem een laatste kans te geven. De volgende dag was hij weer zijn vrolijke zelf. Na ongeveer een week zaten we samen op ons bankje en hij keek mij met een blik dat niks anders als pijn uitstraalde. Ik heb hem vastgepakt, geknuffeld en beloofd dat ik zou helpen. Ik ben met hem naar huis gegaan en heb gezegd dat hij weer door zijn heupen was gezakt. De volgende dag is hij ingeslapen. Na al die jaren dat hij er was voor mij heb ik uiteindelijk iets voor hem terug kunnen doen ook al was het met een leugentje om zijn bestwil.

**Geplaatst**: 23-05-13 15:44

Geplaatst: 23-05-13 15:44

Ónvoorstelbaar dat je zo'n juiste, maar tevens moeilijke beslissing op die leeftijd hebt kunnen maken

(het was inderdaad vérschrikkelijk om je hond zo te vinden....... Wat had je haar dat leed graag bespaard...)

**Geplaatst**: 23-05-13 17:31

Geplaatst: 23-05-13 17:31

Mijn rottie is ook zo kút gegaan,zaten net midden in een verhuizing,kleine kindjes en een baby van amper twee weken,hond zat al in het nieuwe huis toen mijn vriend(nu ex)belde:je moet NU komen,want DJ ligt op de plaats en volgens mij is hij niet goed,want hij ligt wat te piepen.
Ik er als een gek heen geraced,en daar zie je dan op de plaats jouw kanjer van een grote stoere reu liggen,die helemaal van de wereld was,en terwijl ik zijn naam riep,huilde ,probeerde hij met alle kracht die hij had,zich overeind te helpen,maar dat ging niet.
Beeld wat ik na al die jaren nóg voor ogen heb,zo'n sterke gezonde stoere veel te lieve hond,die met zijn laatste kracht,toch overeind wou komen,naar zijn vrouwtje,hij kreeg alleen zijn snuit van de grond af.
Meteen dierenarts gebeld,die zei dat we meteen moesten komen,maar we kregen onze hond met 3 man nog niet opgetild,dierenarts was er zelf binnen een kwartier,en kon helemaal niets meer voor hem doen,en heeft hem ter plekke in laten slapen,zijn hoofd op mijn schoot en de kindjes huilend knielend aan zijn zij.
Zo is hij rustig vertrokken over de regenboogbrug,terwijl hij geaaid werd door lieve kleine baasjes en lekker bij vrouwtje voor de laatste keer haar schoot onder mocht kwijlen.
Hij is maar 6 jaar oud geworden,dit is alweer 11 jaar geleden en ik denk nog bijna dagelijks aan die hond,ook écht zo'n goude randjes hond,net als Do.
edit:Onze DJ is overleden aan de gevolgen van waarschijnlijk,een hersenbloeding
Sorry lieve Femke voor mijn lange verhaal,blijkbaar zit het bij mij stiekem na al die jaren toch ook nog hoger als ik dacht

wát een gemis,die speciaaltjes

**Geplaatst**: 23-05-13 17:40

Geplaatst: 23-05-13 17:40

Wat dit topic allemaal wel niet los maakt.....
Maar als het dan ook op gaat 'gedeelde smart, is halve smart'!!

**Geplaatst**: 23-05-13 17:44

Geplaatst: 23-05-13 17:44

Ik denk dat de meesten die hier reageren wel weten hoe verschrikkelijk het is om je vriendje te moeten missen.
Onze eerste hond is 27 juli a.s., 10 jaar geleden ingeslapen en daar kan ik niet langer dan een paar minuten over praten of ik moet huilen...
Wil iedereen hier dan ook een dikke knuffel geven :(:)

**Geplaatst**: 23-05-13 18:15

Geplaatst: 23-05-13 18:15

Wat fijn dat iedereen zijn verhaal kwijt kan zeg, iedereen weet natuurlijk hoe het is om je hond te verliezen.
De dag dat ik Roc moest laten inslapen, moest ik ´s middags gewoon werken, en mijn ex was weg voor zijn werk. 3 Weken daarvoor was ons yorki overleden, (van ouderdom) en toen ik om 12 uur ´s nachts thuiskwam in een leeg huis, ging ik op mijn bed zitten en dacht, wat doe ik hier nog. Mijn maatje, mijn allessie weg, maar 10 jaar van hem kunnen genieten. Hij had al op jonge leeftijd artrose in zijn rug en altijd gedacht dat dat hem zou nekken,nou nee dus.
Ook ik kreeg toen te horen, ach als het nou je kind was, maar hij was gewoon mijn alles.
Nu nog steeds heb ik het erg vaak moeilijk mee.

Ik hoop voor je Femke dat je wat troost kan vinden in onze woorden en berichtjes. Ik heb toendertijd heel heel erg veel steun aan iedereen gehad. Het voelt zo kl*te dat je alleen maar wat kan neerschrijven, en dat je niets daad werkelijk kan doen.

Ook voor alle anderen die hun lieverd verloren hebben heel veel sterkte. Het blijft een moeilijk onderwerp, maar samen staan we allemaal sterk....

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-05-13 18:25

Geplaatst door de TopicStarter : 23-05-13 18:25

voor al onze verloren kanjers die we gewoon niet kunnen vergeten...

ik lees nog zoveel verdriet ook in jullie berichtjes dat ik hoop dat het erover schrijven met elkaar een beetje verwerking kan geven,het helpt mij heel erg dat ik hier mijn hart kan luchten als ik ff stuk zit,en dat er mensen luisteren en lieve dingen schrijven...

ik hoop dat het voor jullie ook helpt om nog gewoon over jullie vriendjes te schrijven en te praten...

**Geplaatst**: 23-05-13 18:29

Geplaatst: 23-05-13 18:29

Wat super om te horen dat het je helpt om hier te lezen en te schrijven!!! (en uiteraard ook voor alle anderen!!)
Niemand begrijpt dit verdriet beter, dan degene die ook zo gek zijn op hun dieren en/of er ook verloren hebben!

**Geplaatst**: 23-05-13 18:32

Re: nee niet jij...lieve lieve donnie...

Geplaatst: 23-05-13 18:32

Doordat je zo goed omschrijft wat er in je omgaat en hoe je je voelt, raak je bij ons allemaal precies dat plekje in ons hart wat altijd zeer blijft doen ... denk dat overal de tranen vloeien bij het lezen van je stukjes, Femke.

Tranen van medevoelen, maar ook tranen om het eigen verdriet

**Geplaatst**: 23-05-13 19:05

Re: nee niet jij...lieve lieve donnie...

Geplaatst: 23-05-13 19:05

ongeveer half jaar geleden was mijn kanjer helaas ook plotseling ingeslapen.. Voelde me zo ontzettend schuldig, dat ik hem van t leven had beroofd.. We hadden ook altijd de plannen, als we op ons zelf gingen, dat hij bij ons ging wonen. 2 maanden later gingen we op onszelf, pijnelijk moment.. Ondertussen was er al een andere hond (eigenlijk was die van me ma, maar is met ons meegekomen). Voelde me weer zoooooo schuldig. Dit had onze Bink moeten zijn -O-

.. Ergens weet je diep van binnen, dat het nu beter is.. Maar ochh wat mis ik dat beest zeg! Soms lig ik savonds in bed en denk ik nog steeds aan hem.. dan lopen de tranen weer over me wangen.. Hij hangt nu levensgroot in onze woonkamer..

nu een half jaar later, kan ik het een plekje geven. Maar het gemis zal altijd blijven! De eerste paar dagen zijn gewoon het verschrikkelijkst!! je moet jezelf er ffies doorheen slepen, ookal is het zooooo verdomd moeilijk!
Geloof me het word beter, ookal geloofde ik dit ook niet, toen iemand dat tegen me zei..

Nomineer dit bericht ×