Geplaatst Tweede paasdag lekker wezen wandelen met onze jongste hond. Mijn man bleef thuis met de kids, omdat Indy woensdag uitgerekend was en we haar de laatste week dus niet meer alleen wilde laten. Toen ik weer thuis kwam, was Indy erg onrustig, lag veel te hijgen en te trillen en was nogal in zichtzelf gekeerd. Matras in de woonkamer en ’s nachts bij haar geslapen. De volgende ochtend weinig verandering. Ze was alleen nog iets onrustiger, maar meer niet. Mijn man besloot vanaf thuis te werken, zodat ik er niet alleen voor zou staan als het zou beginnen. De hele dag gebeurde er weinig, maar mijn gevoel zei dat het ’s nachts zou gaan gebeuren. ’s Avonds lekker op tijd de paarden gedaan, kids naar opa en oma en toen het matras maar weer de woonkamer in gesleept. Heerlijk op tijd zat ik op mijn matrasje voor de tv. Indy wilde steeds naar buiten, dus er was wel degelijk iets gaande. Op een gegeven moment gaat ze weer zitten alsof ze moet plassen en zie ik een blaasje tevoorschijn komen. Snel naar binnen gegaan, waar mevrouw op de bank klom. De afgelopen dagen ging ze uit zichzelf elke avond in haar werpkist liggen en nu het zo ver was, koos mevrouw ervoor dat de bank beter geschikt was. Nou ja, prima, paar celstofmatjes op de bank, deken er overheen. Als zij dat fijn vindt, dan passen wij ons wel aan. Het blaasje kwam steeds verder en ineens bedacht mevrouw dat het matras van ons toch fijner was, dus plofte ze daarop neer. Gelukkig had ze eerder die avond ook al daar gelegen en hadden we die al vol gelegd met celstofmatjes en doeken. En niet veel later kwam het eerste pupje op de wereld.
Indy wist niet helemaal wat de bedoeling was, dus begon ik zelf het vlies bij het neusje open te maken. Op dat moment kreeg Indy in de gaten was ze moest doen en heeft zelf de rest kapot gemaakt en opgegeten. Na de eerste pup volgde snel de volgende 5 pups. Indy was een voorbeeldige moeder en deed precies wat er van haar verwacht werd. Ik heb vanaf de eerste pup alleen maar zitten kijken, genieten en foto's maken. Pup nummer 6 had het erg benauwd na de geboorte en Indy en ik kregen haar ook niet echt aan de gang. In overleg met de dierenarts pup warm gelegd en afwachten. Inmiddels was Indy weer begonnen met persen. Het ging erg moeizaam deze keer en na twee rondjes buiten werd eindelijk na een uur pup nummer 7 geboren. Helaas was de pup al dood. Indy heeft hem nog een kwartier liggen likken en proberen hem op gang te krijgen en toen heb ik hem weggepakt. Ik vond het belangrijker dat ze zich ging focussen op de levende pups. Daarna is Indy heerlijk in slaap gevallen.
Halverwege de ochtend kwam de dierenarts moeder en pups nakijken en alles was in orde. De pup die benauwd op de wereld was gekomen leefde ook nog steeds en deed het eigenlijk beter dan de dierenarts en ik hadden verwacht, maar had nog steeds niks gedronken. We zouden proberen deze pup met sondevoeding op gang te helpen. Na een paar uur begon er wat meer leven in te komen en begonnen het verteringsgestel op gang te komen. Dus er was goede hoop. ’s Avonds ging het helaas weer slechter en toen ik ’s nachts kwam om te voeren was de pup helaas overleden. Indy en pups deden het verder prima, dus ik besloot boven in mijn bedje verder te slapen die nacht, want twee nachten op een matrasje in de kamer begon ik toch wel te voelen. Mijn man heeft om half 8 de hondjes nog een keer uitgelaten. Alles was nog steeds in orde, dus hij is naar zijn werk gegaan. Ik besloot me nog even om te draaien, want een nacht zonder slaap hakte er toch wel in.
Om kwart over 10 kwam ik beneden en zag ik dat Indy een plas in de kamer had gedaan. Nou ja, kan gebeuren. Eerst even een snelle blik bij Indy en de puppen. Alles zag er goed uit, dus dat eerst maar even dat plasje opruimen. Toen ik daarmee klaar was en weer even bij de werpkist ging kijken zag ik Indy weer persen. Op dat moment kwam ook mijn schoonvader binnen gelopen, want die zou die dag wat klusjes in de tuin komen doen. We besloten het een half uurtje aan te kijken en dan zou ik de dierenarts bellen. Na een half uur geen verandering, dus dierenarts gebeld en we moesten meteen komen. Indy begon steeds verder in zichzelf te keren en bij de dierenarts bleek dat ze hoge koorts had. Op de röntgenfoto werden nog 2 pups zichtbaar, die achtergebleven waren in de baarmoeder. Indy kreeg een spuit en mocht het nog een uur thuis zelf proberen. Na een uur was er nog steeds niks, dus terug naar de dierenarts voor een keizersnee.
En daar ligt je meisje dan, op haar rug onder een operatiedoek, aan de slangen (foto helaas niet scherp). De eerste pup was er al snel uit. Helaas was de pup al overleden. Op zoek naar nummer twee kwam er een heleboel ‘zooi’ tevoorschijn en van de pup zelf was niet veel meer over. Meteen maar besloten om de baarmoeder eruit te halen, om te voorkomen dat ze van de troep ook nog een baarmoederontsteking zou krijgen. En toen ze toch open lag heeft de dierenarts maar meteen haar navelbreukje hersteld.
Nadat alles weerdicht gemaakt was, mocht Indy bijkomen terwijl de pups er weer bij mochten liggen.
Heel langzaam kwam Indy weer bij. Tenminste ze reageerde met haar ogen, maar deed verder niks. Uiteindelijk hebben we haar zo ver gekregen dat ze heel wankel opstond en naar de auto wilde wankelen. Thuis hebben we haar uit de auto getild en in haar werpkist gelegd en de pups er weer bij gelegd. Indy ging meteen weer plat liggen en reageerde bijna nergens op. De koorts bleef aan de hoge kant, dus ’s avond maar weer contact gehad met de dierenarts. Toch nog een koortsremmer er in en tegen middernacht begon de koorts iets af te nemen. We hebben haar buiten gezet om te plassen en daarna is ze zelf weer terug naar binnen gewankeld en weer neergeplofd in haar werpkist. Ze gaf nog steeds geen reactie als er een pup piepte, dus besloten het matras maar weer in de woonkamer te leggen en nog een nachtje bij haar te slapen.
’s Ochtends begon ze heel langzaam weer te reageren op het piepen van de pups en kwam ze zelf uit haar werpkist om uit te gaan. En eindelijk wilde ze ook weer wat eten, dat had ze zondagavond voor het laatst gedaan. Gedurende de dag begon ze weer steeds meer zichzelf te worden. Je merkt dat ze nog wel veel pijn heeft en dat haar lichaam soms nog wat sloom reageert. Maar dat zal de komende dagen/weken weer bijtrekken.
En dan kunnen we nu hopelijk eindelijk gaan genieten van de roze puppywolk, want daar zijn we de laatste dagen wel heel erg hard vanaf gevallen.
