Geplaatst is vriendschap voor het leven
Voor een ander niet te zien
hoeveel een hond kan geven
Want ben je eens verdrietig
dan kijkt hij je aan
alsof hij zeggen wil
ik zal altijd naast je staan
En als je dan weer vrolijk bent
dan slaat hij met zijn staart
en blaft alsof hij zeggen wil
dat hebben we weer geklaard
Zo'n vriendschap is een wonder
een wonder om te beleven
Zo'n vriendschap kan geen mens
geen mens kan zoiets geven"
7 maanden lang heb jij mij deze mooie vriendschap gegeven. Maar het was te mooi om waar te zijn. Veel te jong ben je uit het leven gerukt.
Guus 30/03/2014 - 25/12/2014 †
1e kerstdag om 16:45 is mijn lieve kleine mannetje in mijn armen gestorven.
Maandag 22 december was ik ziek. Lieve en Guus hebben beide de hele middag bij me op de bank gelegen. Normaal was Guus veel actiever maar ik zocht er verder niks achter. Die avond ben ik in bed gaan liggen. Ik kwam later beneden en zag Guusje ineens heel lusteloos zitten. Mijn ouders zeiden dat hij al de hele avond zo was. We dachten dat hij gewoon een beetje ziekjes was. Maar de volgende ochtend was hij nog lustelozer. Mijn moeder wou het in eerste instantie nog even afwachten, hij zal wel gewoon ziek zijn, hij eet tenslotte wel gewoon. Maar 's middags ging het nog slechter, zijn tandvlees was bleek en hij poepte niet, plaste niet. Toch besloten de dierenarts te bellen. De dierenarts vond het verdacht veel lijken op bloedarmoede dus heeft hij bloed geprikt. Ja hoor, bloedarmoede (30% rode bloedcellen). Maar hoe komt zo'n gezond jong beestje daaraan? De dierenarts zou het bloed opsturen en de volgende dag zouden we de uitslag krijgen. Guus kreeg een spuit om het afbreken van de rode bloedcellen tegen te gaan en een pijnstiller, daar zou hij van op moeten knappen.
Maar 's avonds ging hij alleen maar achteruit. Over 4 uur 's nachts ben ik nog een keer uit bed gegaan, hij zag er zo slecht uit. Maar ik dacht dat het wel kon wachten tot de volgende ochtend.. 's Ochtends wekte mijn moeder me dat ze om 08:50 met Guus naar de dierenarts zou gaan. Daar aangekomen weer bloed geprikt, 20% rode bloedcellen. Hij ging hard achteruit en als we niks zouden doen zou hij binnen 24 uur overlijden. Dierenarts naar Utrecht (universiteitsziekenhuis) gebeld voor overleg. Normaal doen ze pas een bloedtransfusie bij 10% maar omdat hij zo hard achteruit ging wilden ze dat toch wel doen. Maar deze behandeling was ontzettend duur. Uiteindelijk heeft mijn moeder besloten dat we zouden gaan. In Utrecht aangekomen zijn ze hem weer gaan onderzoeken en weer (veel) bloed geprikt. De dierenarts zei dat hij aan het dood gaan was.. Ze hebben hem gauw aan het infuus gelegd om de bloedtransfusie te kunnen starten. Ze zouden nog even bij ons langskomen voordat ze de bloedtransfusie zouden doen. Maar na een half uur was er nog niemand. De student dierenarts kwam langs, ze hadden de rode bloedcellen meteen toegediend want anders zou hij er al niet meer geweest zijn. Hij was er wat van opgeknapt maar de reden van de bloedarmoede was nog altijd onbekend. Later kwam de dierenarts, hij kreeg telefoon met uitslagen. "Ligt er bij jullie rattengif?" Rattengif, nee mijn vader zet altijd klemmen. Maar wacht eens even, mijn opa en oma hebben dat misschien op de boerderij liggen want we zagen pas een rat lopen. Ik gebeld, en ja hoor, er lag rattengif. Maar mijn opa had het zo verstopt dat hij er niet bij zou moeten kunnen. Maarja, Guus met zijn dunnen snuit kan overal bij. De dag waarop we er waren geweest zou ook kunnen kloppen, zondags waren we er nog geweest. Ondertussen ging Guus weer had achteruit, hij had plasma met stollingsfactoren nodig want die kwam hij te kort. We kregen weer de moeilijke keus om hem in te laten slapen of weer voor veel geld door te gaan. We waren er al, dus toch maar weer doorgegaan. Er werd een foto gemaakt van zijn longen omdat hij te benauwd was. Daarop was te zien dat hij bloed bij en in zijn longen had. Het gif had hem al heel erg kapot gemaakt. Hij kreeg vitamine K (tegenmiddel van gif) maar dat duurde nog 12 tot 24 uur voor het zou werken. Daarnaast duurde het voor het plasma ook nog 8 tot 12 uur voor het zou werken. We konden niks meer voor Guus doen daar. We zijn langs hem geweest, hij tilde zijn kopje op en liet me merken dat hij wou vechten. Het brak mijn hard om hem zo te zien. Normaal zo energiek en vol levenslust.. We zijn naar huis gegaan en konden alleen maar afwachten. Ze hadden een webcam dus we konden thuis meekijken.
Het was de middag voor kerstavond dus ik moest een kerstdiner voorbereiden. Normaal doe ik dat erg graag maar ik vond het verschrikkelijk. 's Avonds kerstdiner met de laptop op tafel waar we Guusje op konden zien. Het leek goed te gaan. Maar rond half 11 werd ik gebeld dat we niet moesten schrikken als ze zouden bellen dat hij ingeslapen moest worden. Ze hadden zijn longen aan moeten prikken om er wat bloed uit te krijgen omdat hij zo benauwd was. Vol spanning staarde ik naar de webcam die weggedraaid was. Na 3 kwartier was Guus weer in beeld! Hij was voor de 2e keer aan de dood ontsnapt! Dat moet goed komen dacht ik. 's Nachts werd ik elk uur wakker om op mijn telefoon te kijken of ik geen oproep gemist had. Maar 's ochtends hadden ze nog niet gebeld met slecht nieuws, hij was de nacht goed doorgekomen! 's Middags om 2 uur konden we eindelijk bellen hoe het met hem ging. Het ging goed met hem en het zag er goed voor hem uit, ze gaven hem een goede kans! Het was 1e kerstdag dus gingen we op weg naar mijn opa en oma. We waren er net en ik word gebeld. "Het gaat onverwachts heel slecht met Guus. We hebben weer zijn longen aan moeten prikken maar we moeten meer weten om wat voor hem te kunnen doen." We kregen weer de keus om hem in te laten slapen of weer ontzettend veel geld uit te moeten geven om onderzoeken te doen. Mijn ouders besloten hem in te laten slapen.. We zijn naar Utrecht gereden (20min). We moesten voor mijn gevoel ontzettend lang wachten bij de balie. Eindelijk mochten we bij Guus. Mijn hart brak, wat zag hij er slecht uit! Hij had z'n mondje helemaal open om te kunnen ademen. Alle 4 (mijn vriend, moeder en zusje) hebben hem even geaaid. De dierenarts kwam erbij, we gaan hem in laten slapen, er is geen hoop meer. Ik aaide hem en zei dat hij ontzettend hard heeft gevochten, dat het goed was, dat hij mocht gaan. Vanaf dat moment stopte hij met vechten. Zijn ademhaling stopte. We riepen gauw de dierenarts erbij. Hij ademde weer even maar het was over. De dierenarts legde hem op mijn schoot en gaf hem het spuitje. Hij was weg. Mijn lieve kleine mannetje was er niet meer. Mijn ventje waar ik zo hard voor heb gevochten om hem in huis te mogen nemen. Het hondje dat misschien met mij mee zou gaan als ik het huis uit zou gaan. Zo oneerlijk, hij was nog geen 9 maanden. Ik heb zoveel spijt dat ik toch niet eerder met hem naar de dierenarts ben geweest, dat ik niet beter naar hem heb geluisterd. Zelf werd ik zondagavond ziek, ongeveer het moment waarop hij het gif kan hebben gegeten. Misschien toeval maar ik geloof erin dat mijn onderbewustzijn wist dat het niet goed met hem ging.
We hebben hem mee naar huis genomen, op mijn schoot in de auto. De dag ervoor lag hij nog levend op schoot.. Thuis hebben we hem nog even in zijn mandje gelegd en Lieve bij hem gelaten. Ze snapte er niks van. Ze piepte en probeerde hem omhoog te krijgen. Lieve was der maatje kwijt.. We hebben hem begraven naast Fleur (onze vorige Teckel) in zijn dekentje dat we hebben meegekregen toen we hem gingen halen.
Weinig mensen in mijn omgeving begrijpen hoeveel verdriet ik hiervan heb. Mijn dieren betekenen ontzettend veel voor me zoals in het gedicht hierboven staat beschreven. Guus was van mijn moeder maar dankzij mij was hij er. Hij voelde stiekem een beetje als mijn eigen hondje.
De volgende dag zijn we op vakantie gegaan met 1 hond, in plaatst van 2 zoals de bedoeling was. Het was goed om afleiding te hebben maar toen ik gisteren thuis kwam, kwam de harde waarheid, Guus was er niet. Lieve is ook nog naar hem op zoek gegaan. Het doet me pijn om haar zo te zien. Met Guus was ze altijd aan het dollen. Nu ligt ze weer rustig en rent af en toe maar ze is niet meer zoals ze was met Guus.
Nog een paar mooie foto's van mijn maatje
Rust zacht lieve Guus. Fleur zal er daarboven voor je zijn.
Ik zal altijd zielsveel van je blijven houden, lieve kleine gekkerd van me.
En op dit moment voel ik me ook niet schuldig maar ik heb van die instort-momenten. Daar zal jij ook alles vanaf weten.. 
Zo iets jongs en wat je denkt zo gezond en voor een hele tijd bij je, zo kwetsbaar het opeens is en weg is.. 