ja….dat was ik, en daar was ik stellig van.
Wij, manlief en ik met ons gezin (dochter en 2 poezels) wouden graag een hond…Na dat ik mijn JR in heb moeten laten slapen wou ik geen hond meer maar het gemis bleef dus toch weer de wens.
Wat doen we? Nou ras uitgezocht en fokker uitgezocht. Nu nog wachten voor het juiste moment.
Twijfel sloeg mij toe, waarom niet een herplaatsertje? Ik voel daar toch veel meer voor. Dus man zegt ok, prima, we zien wel wat er eventueel langs komt. 2 keer iets gezien maar 2 keer naast de pot gepiest. Ach was vast niet zo bepaald dan.
Tot op een dag er een foto van een roemeense pup gedeeld werd op facebook. Een oproep want het kereltje van bijna 5 mnd zocht een huisje. Tja ik ben niet van de "buitenlanders" maar deze sprak mij toch echt wel aan hoor! Maarja… doe maar niet want helemaal uit roemenie…. Maar kereltje bleek dus op nog geen 16 km afstand te wonen, want hij was al overgevlogen en in een opvang gezin en dat deed mijn hart toch sneller kloppen. Na een week foto's kijken en zeggen tegen mijn man dat ik het zielig vond dat hij geen baasje had zei mijn man: ' je bent verliefd he? nou ga maar halen dan'
En zo ging dat dus na een kennismaking , dochter mee en we waren overstag.
En nu sinds maandag woont hij dus bij ons. Van oorsprong heet hij vaughu maar wij noemen hem Joe

Joe heeft zeker een rugzakje, maar laat zich welwillend zien en gaat elke dag een stukje beter (verlatinsgangst)
Maar goed genoeg geouweneeld, Meet "Joe" (black)
Op de straat gevonden in roemenie:


De foto's waar ik verliefd op werd bij zijn opvang gezin


de eerste dag bij ons:

de 2e dag, mee naar stal, spelen met de meid, wandeling gemaakt en in de avond heerlijk bij de baas chillen





En vandaag weer met dochter en fiets op pad


lekker kereltje he
snap dat je verliefd bent!


