Geplaatst: 28-12-13 00:25 Zo'n 13 jaar geleden kwam je uit een poes en een kater, in een wasmand. Je vader was niet goed, je moeder was tegelijk je tante zo ongeveer, dus je was een lekker zooitje al van het begin af aan
In de loop der jaren hebben we al gedag gezegd tegen al je broers en zussen, maar je vader ging zelfs nog als eerste, met 2 jaar was hij al op.
Je broers en zussen volgden daarna, een voor een, en een paar jaar geleden ging je bijna identieke broertje ook, en was je de laatste die over was. Het was niet leuk, maar je leek wel de meest gezonde, goed, op je suikerziekte na die eens in de zoveel tijd weer opspeelde.
Mochten we fijn injecteren, en kwaad dat je was. De keren dat je door het huis liep met een injectienaald nog in je rug omdat je zo ontzettend kwaad was.. Dat je wel weg moest lopen van me.
Je werd ouder en ouder, en dit jaar ging ik samen wonen met m'n vriend, althans ik trok bij 'm in. En alhoewel hij een schurfthekel aan katten (dacht te hebben) / had, mocht je mee, en had je dus een nieuw huis. In het begin even wennen, rare omgeving, geen ander katten meer..
Maar alsnel vonden jullie beiden het ontzettend gezellig en lagen jullie als twee echte mannen 's avonds uit te buiken op de bank
En je was een echte balkon/daktijger.. Eerst was dat ook maar spannend, maar toen je eenmaal door had dat je veilig zat en je nergens naar beneden kon vallen, liep je maar al te graag lekker buiten!
Je was nou eenmaal wel een inteelt-baby...
Niks aan te doen.. Maar daar kwam ook het nodige kwijlen bij... En zo was je onze kwijlende snor.. 
En vies dat het was! Hele lange draden. Was niks aan te doen, als jij ontspannen was, kwamen er hele lange draden kwijl.. 
In de zomer kreeg mijn hart een opsodemieter en moest ik heel veel rusten.. Gelukkig deed jij met mij mee, en deden wij dat dus in stijl 8)
En 2 maanden geleden liep je nog over het dak (om even de situatie uit te leggen
ons kantoor grenst aan het woonhuis, allemaal op de 1e verdieping en onder ons is een winkel. Hierdoor hebben wij een soort "hofje" beter bekend als het dak, maar wij kunnen daar gewoon overheen lopen, lekker handig binnendoor door het raam, en ideale speelplek voor dieren omdat de rest nog wel doorloopt tot 2 a 3 hoog, de kat kan dus nergens heen), en had ik dus altijd een heel gezellig uitzicht zo vanaf kantoor!
Je was zo makkelijk en zo ontzettend leuk en gezellig, ook volgens m'n vriend. Jullie hadden elkaar echt gevonden. Jullie deden de benenwagen, gaven kopstoten aan elkaar en knuffelden wat af. Ik was een stuk minder interessant zo af en toe maar als ik weer in slaap viel op de bank, ging ik niet meer naar bed als ik wakker werd en sliepen wij gewoon samen lekker een nachtje op de bank.
Vorige maand ging het mis en moest je een paar nachtjes bij de dierenarts blijven. Deze heeft uiteindelijk alleen bloedarmoede ontdekt en je had het koud, dus een warmtelampje en wat prednison en je was er zo weer bovenop. Eerst dacht ze aan een tumor, daarna werd dat weggeschoven onder de noemer "oh, volgens mij is dat gewoon voedsel joh..."
Ik al in tranen, want je liet ook alles lopen, en als er iets is wat ik heb geleerd, is het wel dat als een kat alles laat lopen, er iets niet goed zit... Maar je mocht weer mee naar huis en je voelde je weer even herboren; kopstoten van hier tot en met, kwijlen, niet normaal meer, en je at alsof je leven er vanaf hing. En dat hing het ook, weten we nu.
Begin van de maand gaf je nog kopstoten, en daarna ging het ineens achteruit. Heel hard achteruit. Je wilde niet meer eten. Na een paar dagen een opleving, je at weer je bord leeg en ik heb je zelfs betrapt op uitgebreid springen. Sneaky kat hoor, zei ik nog, je voelt je kiplekker!
Maar niks was minder waar. Na een paar dagen begon de ellende weer en dit keer was het dus genoeg. Je at niet meer, je dronk niet meer, dus een papje gemaakt en nog naar binnen gewerkt bij je. Drinken wilde je daarna weer wel, dus je dronk veel water, en at kleine hapjes.
Maar vanavond was het klaar. Je lichaam had het opgegeven en was toe aan rust. Heel even dacht ik; je slaapt zelf in, maar uiteindelijk toch naar de dierenarts en die had het binnen 10 seconden gezien. Het is zo snel bij je gegaan, je bekkie was zwart aan het worden en je was helemaal slap. Waarschijnlijk is je lever ermee gestopt of zat er dus toch een tumor en niks geen happie eten. Je kreeg een spuitje om te slapen, maar de helft was al genoeg, je was in hele diepe coma. We hebben geknuffeld en je lag heerlijk te ronken met je tong uit je bek, en kwijlend, zoals je voorheen altijd zo mooi kon.
Daarna kwam je laatste spuitje en je hart stopte vrijwel meteen.
En dan is het weg. 13 jaar aan knuffels, ligt dan ineens op de tafel daar, en dan moet je naar huis. Zonder kopstoten, zonder gebler om het melk en morgenochtend doen we geen benenwagen meer.
Ik wilde de stap niet zetten, want je mocht nog niet weg. Wie moet er dan bij me zitten als ik straks geopereerd ben? Heb je de agendawijziging niet gehad, denk ik dan.
Als ik geopereerd was, dan was je precies lang genoeg gebleven, en dat had echt zo moeten zijn, denk ik dan, geen twijfel over mogelijk, je had precies lang genoeg gebleven om je taak te vervullen. Maar ik moet het straks alleen doen. En dat is niet erg, maar wel heel moeilijk, maar we mogen niet egoistisch zijn. Dat ben jij in die 13 jaar ook niet geweest, in die 13 jaar van school, vriendjes, en soms toch echt te weinig tijd, bleef jij op me wachten, tot ik 's avonds op bed lag en je weer tegen me aan kon kruipen. En daarom is het goed en mag je rusten.
Nooit meer zo'n kopstoot, dat kon er maar een, en dat was jij. Maar jij bent weg en je komt niet meer terug.
Het zal duidelijk zijn, onze knappe Snorrie is gaan hemelen
Niet leuk, heel moeilijk, en vooral heel stil. Maar voor Snor voornamelijk heel goed. Hij heeft best oud mogen worden, en heeft het mooi gehad. En het meest: ik heb het met hem, en door hem, heel fijn gehad.Weltrusten snorrepoes, bedankt voor het onderkwijlen
